our news

Όψεις του νεοελληνικού αντισημιτισμού “Με αφορμή τη γιορτή του οσίου Νίκωνα”

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 1,196 other followers

Η βενιζελική εφημερίδα «Μακεδονία» είχε εκδηλώσει από την ίδρυσή της σαφή αντισημιτική συμπεριφορά

 

του Λ.

Με αφορμή τη γιορτή του αντισημίτη πολιούχου της Σπάρτης όσιου Νίκωνα (26.11), ενός Αρμένη καλόγερου που αφού συμμετείχε στον βίαιο εκχριστιανισμό των Σαρακηνών που επέζησαν της σφαγής που οργάνωσε ο άγιος Νικηφόρος Φωκάς στην Κρήτη, δεν δίστασε να ξεσπιτώσει τον εβραϊκό πληθυσμό της λακωνικής πρωτεύουσας, μπορεί κανείς να ανατρέξει και σε άλλες εκδηλώσεις καλογερικού μίσους κατά των συμπατριωτών του Χριστού και των Αποστόλων, στον ελληνικό χώρο.

Το «Χρονικό του Γαλαξειδίου» είναι μια χειρόγραφη περίληψη της ιστορίας του μεταξύ 10ου και 17ου αιώνα, που γράφτηκε, όπως προκύπτει από το κείμενο του, το Μάρτη του 1703 από κάποιον καλόγερο Ευθύμιο. Στα 1865 το δημοσίευσε ο Κωνσταντίνος Σάθας που το είχε εντοπίσει στα ερείπια ενός μοναστηριού και του έδωσε τον παραπάνω τίτλο. Ο τίτλος όμως που του είχε δώσει ο μοναχός ήταν: «Ιστορία Γαλαξειδίου ευγαλμένη απὸ παλαιά χερόγραφα, μεμβράνια, σιζίλια, ….». Σήμερα το χειρόγραφο βρίσκεται στο «Ναυτικό Μουσείο Γαλαξειδίου. Στο κείμενο διαβάζουμε και το παρακάτω: «εκείναις ταις ημέραις ήτανε μεγάλη εβδομάδα που κάθε χριστιανός, αφίνοντας ταις δουλειαίς του και κάθε μεταχείριση, πηγαίνει με ευλάβεια σταις εκκλησίαις για να προσκυνήση τα άγια και θεοτικά πάθη του Χριστού, που για λόγου μας τους ανθρώπους, εκαταδέχθηκε και εγίνηκε άνθρωπος σωστός, και εσταυρώθηκε από το παράνομο γένος των Εβραίων». «Το παράνομο γένος των Εβραίων» λοιπόν, σύσσωμο, σταύρωσε το Χριστό σύμφωνα με τον μισαλλόδοξο καλόγερο. Έντεκα χρόνια μετά, λίγο δυτικότερα, γεννήθηκε ένας άλλος αντισημίτης μοναχός που δεν δίστασε να συκοφαντήσει με αισχρό τρόπο τους Εβραίους αναπαράγοντας μέσα στο αντιεβραϊκό του παραλήρημα και μια αισχρή κατηγορία («συκοφαντία του αίματος») που διαδόθηκε και αναπαράχθηκε κατά κόρον και στον ορθόδοξο χώρο, πως δηλαδή οι «Οβριοί» σφάζουν κάθε Μεγάλη Βδομάδα ένα παιδί και πίνουν το αίμα του, «…Καθώς γεννηθή το Εβραιόπαιδον, αντί να το μαθαίνουν να προσκυνή τον Θεόν, οι Εβραίοι, παρακινούμενοι από τον πατέρα των τον διάβολον, ευθύς οπού γεννηθή, το μαθαίνουν να βλασφημά και να αναθεματίζη τον Χριστόν μας και την Παναγίαν μας. Και εξοδεύουν πενήντα, εκατόν πουγγία να εύρουν κανένα χριστιανόπουλο να το σφάξουν, να πάρουν το αίμα του και με εκείνο να κοινωνούν…» (Διδαχή Δ’), μια κατηγορία που έθρεψε πολλές ατιμίες σε βάρος των Εβραίων σε ολόκληρο τον δυτικό αλλά και στον ανατολικό χριστιανικό κόσμο και βεβαίως και στην Ελλάδα (Αθήνα, Κέρκυρα, Ζάκυνθος, Λευκάδα, Βραχώρι, Ρόδος, Θεσσαλονίκη, κλπ).

Ούτε ο Ευθύμιος, ούτε ο Κοσμάς πρωτοτυπούσαν, στην ουσία απλώς μετέφεραν το άδικο ρατσιστικό δηλητήριο των ορθόδοξων ψαλμών που με το κύρος των παλιών ιερών κειμένων, νομιμοποιούσαν στις συνειδήσεις των «πιστών», δηλαδή στην ουσία σε ευρύτατα στρώματα του πληθυσμού, ιδιαίτερα στα πιο καθυστερημένα και απληροφόρητα, μια απόλυτα αντιευαγγελική αντίληψη νοσηρού ρατσιστικού μίσους, που βασιζόταν στην ηθικά, νομικά και πολιτικά καταδικασμένη αρχή της συλλογικής ευθύνης. Είναι μεγάλη ντροπή για την Ορθόδοξη Εκκλησία, που διατηρεί αυτές τις αντιχριστιανικές εκφράσεις νοσηρού και άδικου μίσους κατά ενός ολόκληρου λαού. Από όσο ξέρω ο μακαρίτης ο Ελληνορθόδοξος αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ιάκωβος, κάνοντας πιθανόν την ανάγκη φιλοτιμία, είχε αφαιρέσει από τις λειτουργικές τελετές όλα αυτά τα προσβλητικά κείμενα, αντιλαμβανόμενος πως δεν θα μπορούσε αυτή η κατάσταση να σταθεί στις ΗΠΑ: «Κατά τον Σολομώντα βόθρος βαθύς το στόμα Εβραίων παρανόμων», «Αραβιανόν, σκολιώτατον γένος Εβραίων..», «’Αλαζών Ισραήλ, μιαιφόνε λαέ, … τον Σωτήρα δε παρέδωκας σταυρώ», «Φθονουργέ, φονουργέ και αλάστορ λαέ,..», «Εβραίων παρανόμων εν σκολιαίς πορείαις τρίβολοι και παγίδες».

Η κυβέρνηση της «πρώτης φορά Αριστερά», οφείλει εφαρμόζοντας και το πνεύμα του αντιρατσιστικού νόμου, να καλέσει την Εκκλησία να αναθεωρήσει αυτές τις κραυγές μίσους που τροφοδοτούν και τη μεγαλύτερη ναζιστική συμμορία στην Ευρώπη και τον διαδεδομένο αντισημιτισμό, που φέρνει την Ελλάδα να έχει τη ντροπιαστική ευρωπαϊκή πρωτιά στην διάδοσή του μέσα στον πληθυσμό της (69%, έναντι του 4% της Σουηδίας-Anti – Defamation League, 13.5.2014). Οι αντισημιτικές κραυγές των μητροπολιτών Πειραιώς, Καλαβρύτων και της Μητρόπολης Σπάρτης, οι βανδαλισμοί σε βάρος συναγωγών, οι αντισημιτικές χυδαιότητες της Χ.Α, του Πλεύρη, του «Στόχου», των δυο Καμμένων, του Γ.Καρατζαφέρη, στελεχών της ΝΔ που παλιότερα επάνδρωναν το Λάος και του Μ.Θεοδωράκη («οι Εβραίοι είναι στη ρίζα του κακού», κλπ-2011), η σιωπή του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ για τα κακουργήματα της Χαμάς σε βάρος αθώων πολιτών του Ισραήλ, μας κάνουν να ντρεπόμαστε και κάθε τέτοια ασχήμια πρέπει να αποδοκιμάζεται από όλους. Κανένας εφησυχασμός και καμία αυταπάτη δεν δικαιολογείται. Τώρα ξέρουμε, ο Γερμανός πάστορας Μαρτίνος Niemöller το έχει κάνει με γλαφυρό τρόπο σαφές, όπως το διαβάζουμε σε μια από τις εκδοχές της περίφημης και πάντα επίκαιρης ρήσης του:

«Όταν οι Ναζί πήραν τους κομμουνιστές σιώπησα,

δεν ήμουν κομμουνιστής.

Όταν έκλεισαν μέσα τους σοσιαλιστές σιώπησα,

δεν ήμουν σοσιαλδημοκράτης.»

Όταν πήραν τους συνδικαλιστές σιώπησα,

δεν ήμουν συνδικαλιστής.

Όταν πήραν εμένα, δεν υπήρχε κανείς πλέον,

που να μπορούσε να διαμαρτυρηθεί».

 

Όσο τα ναζιστικά κατακάθια εγκληματούν γύρω μας, είμαστε όλοι μας Εβραίοι, μετανάστες, Ρομά και ομοφυλόφιλοι.

Advertisements

1 Comment on Όψεις του νεοελληνικού αντισημιτισμού “Με αφορμή τη γιορτή του οσίου Νίκωνα”

  1. http://cohen.gr/new/articles/judaism/1081-2010-04-26-05-56-20

    ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΜΥΘΟΙ – ΔΟΞΑΣΙΕΣ, ΠΛΑΝΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΕΙΣ

    Καλάβρυτα, Απρίλιος 2010
    Του Νίκου Τζένου.

    …………………………………

    Ο Κορνήλιος Καστοριάδης παρουσίασε το 1987 στο Παρίσι ένα κείμενο με θέμα «σκέψεις πάνω στο ρατσισμό». Εκεί αναζητώντας δείγματα ρατσισμού σε αρχαίους πολιτισμούς, μεταξύ άλλων, αναφέρει: ανάμεσα στους λαούς με μονοθεϊστική θρησκεία οι Εβραίοι έχουν τουλάχιστον αυτή τη διφορούμενη ανωτερότητα. Είναι ο περιούσιος λαός, η πίστη τους παρά είναι καλή για τους άλλους, καμιά προσπάθεια προσηλυτισμού δεν γίνεται. Οι λίγες προσπάθειες Εβραϊκού προσηλυτισμού επί Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας είναι ύστερες, περιθωριακές και χωρίς επ΄ αύριον.

    Ο Καστοριάδης δεν υπήρξε αντισημίτης και επί πλέον είχε βαθειά γνώση της παγκόσμιας ιστορίας. Εν προκειμένω όμως σφάλει και επιπλέον ενισχύει ένα ακόμα αντισημιτικό μύθο. Συγκεκριμένα: Όπως όλες οι θρησκείες, ο Ιουδαϊσμός υπήρξε οικουμενική θρησκεία και αυτή η οικουμενικότητα ήταν προϊόν προσηλυτισμού. Όμως το 429μ.χ. ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος ο Β΄ διέλυσε το εβραϊκό πατριαρχείο, κατάργησε την ανώτατη εβραϊκή θρησκευτική σχολή και απαγόρευσε δια νόμου τον προσηλυτισμό στον Ιουδαϊσμό. Την απαγόρευση αυτή αντέγραψε η Δύση και επί πλέον περιόρισε ασφυκτικά τις δραστηριότητες των εβραϊκών κοινοτήτων. Οι περιορισμοί μετατράπηκαν σε διώξεις και κυνήγι μαγισσών. Το 1492 ο βασιλιάς της Ισπανίας Φερδινάρδος εκδίωξε το σύνολο του εβραϊκού πληθυσμού της επικράτειας. Το ίδιο συνέβη και στην Πορτογαλία.

    Αντιθέτως στην Ασία και στην Αφρική που δεν υπάρχουν περιορισμοί και απαγορεύσεις αναπτύσσονται εβραϊκές κοινότητες σχεδόν παντού. Αίγυπτο, Ιράκ, Συρία, Περσία, Ινδίες, Κίνα, Μαρόκο, Τυνησία , Αλγερία, Υεμένη , Σομαλία, Νότιο Αφρική, Ζιμπάμπουε και φυσικά σε όλες τις πόλεις της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

    Η περίπτωση Καστοριάδη είναι ένα κραυγαλέο δείγμα για το πώς ένας σύγχρονος σοφός όχι απλώς υιοθετεί αλλά και εξοπλίζει περαιτέρω έναν ακόμα αντισημιτικό μύθο. Τον μύθο ότι οι Εβραίοι θεωρούν αυτούς εκλεκτούς του θεού και δεν επιθυμούν να μοιραστούν τον καλό Θεό τους και τη θρησκεία τους με τους άλλους μη εκλεκτούς.

    Θύμα αποδοχής αντισημιτικών μύθων, δοξασιών και προκαταλήψεων έχει υπάρξει από τα γεννοφάσκια του ο κάθε Έλληνας.

    Η πρώτη μου «κατήχηση» στον αντισημιτισμό έγινε από το σπίτι μου σε ηλικία 6 ετών περίπου. (Οι κακοί Εβραίοι που σταυρώσανε το Χριστό) . Πολύ αργότερα κατάλαβα ότι ο Χριστός ήταν Εβραίος και ότι η σταύρωσή του ήταν έργο των Ρωμαίων κυριάρχων της Παλαιστίνης και ότι ο Σταυρικός θάνατος ήταν ο καθιερωμένος στη Ρώμη τρόπος εκτέλεσης. Κάθε Μεγάλη Παρασκευή εγώ και οι συνομήλικοί μου περιδιαβαίναμε τις ρούγες του χωριού εξιστορώντας το «Θείο δράμα» ως εξής:

    Σήμερα βάλανε βουλή, οι άνομοι Εβραίοι,

    οι άνομοι και τα σκυλιά και τρισκαταραμένοι

    για να σταυρώσουν το Χριστό ……….

    Στην εκκλησία του χωριού μου υπάρχει χαρακτηριστική η εικόνα της αποκαθήλωσης. Στο κάτω αριστερό μέρος προξενεί δέος μια φιγούρα ενός δόλιου, καταχθόνιου και κακάσχημου υπανθρώπου. Ήταν η φιγούρα του Εβραίου. Ήταν τα πρώτα (και ιδιαίτερα πειστικά) μαθήματα αντισημιτισμού που δέχτηκα.
    …………………………………

    Like

1 Trackback / Pingback

  1. Όψεις του νεοελληνικού αντισημιτισμού “Με αφορμή τη γιορτή του οσίου Νίκωνα” | αυτόνομη πρωτοβουλία ενάντια στην λήθη

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: