our news

Και στην Ευρώπη και στη μέση ανατολή, ο εχθρός είναι στις ίδιες μας τις χώρες

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 1,233 other followers

φωτογραφία από συγκέντρωση μετά τις επιθέσεις στο Παρίσι

Κείμενο συντάκτη του Shades με αφορμή τις πρόσφατες τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι

Κάποιες στιγμές ο ιστορικός χρόνος συμπυκνώνεται. Στις σύγχρονες κοινωνίες αυτό γίνεται διαμεσολαβημένα μέσα απ’ την υλική σχέση του θεάματος, όπου εκεί το συσσωρευμένο κεφαλαίο σε βαθμό εικόνας, μέσα απ’ το οποίο ορίζεται ποια ζωή αξίζει να βιωθεί και να πενθηθεί. Το θέαμα έτσι λειτουργεί σαν ένας τόπος παραγωγής αλήθειας που σημασιοδοτεί, κατασκευάζει, ταξινομεί και ιεραρχεί τα σώματα, μέσα απ’ τις πανηγυρικές στιγμές του μέσα απ’ τις σιωπές του που γίνονται αυτονόητες, μέσα απ’ τα δίπολα που παράγει και σταθεροποιεί κάποιες στρατηγικές εξουσίας. Το παρίσι κι η έκρηξη λόγων, συναισθημάτων γύρω από αυτό, ο πληθωρισμός των σημείων, οι συσπειρώσεις των κοινωνιών στις εξολόθρευση των άλλων, η προετοιμασία και η πραγματικότητα ενός διαρκούς πολέμου που εναλλάσσονται οι ψυχρές και οι θερμές στιγμές είναι μέρος αυτού.

παρισιΣτις 13 Νοέμβρη όλες όσες έχουμε επαφή με τα media, όσα χιλιόμετρα και να είμαστε μακρυά απ’ το Παρίσι ξέρουμε τι έγινε. Βομβιστές αυτοκτονίας, πυροβολισμοί εν ψυχρώ στο πλήθος, 150 νεκρές και και κοντά στους 400 τραυματίες πολλές απ’ τις οποίες σε κρίσιμη κατάσταση. Την επόμενη μέρα όλη η χριστιανική λευκή Ευρώπη μιλούσε για τον εφιάλτη της τζιχάντ και το ισλαμικό κράτος, η τζιχάντ είναι η ασύμμετρη απειλή σε αυτή τη ρητορική που συμπυκνώνει την κρίση της εποχής μας την αδυναμία ελέγχου των σημείων, την αστική κοινωνία που έχει εκ-φυλιστεί δεν μπορεί πλέον να αναπαράγει τον εαυτό της και τις αξίες της και παράγει τέρατα. Γι’ αυτό και ο θάνατος εισβάλλει τώρα σε ένα μέρος με ένα τρόπο που δε θα μπορούσε καμία να το διανοηθεί. Πλέον είναι ορατό πλέον σε όλες ότι η ειρήνη στις μητροπόλεις του καπιταλισμού είναι αδύνατο να εμπεδωθεί, και αυτό είναι το κοινό με την 11/09 του 01 στη Νέα Υόρκη και τις 7 Ιουλίου του 2005 στο Λονδίνο. Η κρίση και το αίσθημα αποδιοργάνωσης της καπιταλιστικής τάξης, η διάψευση των προσδοκιών που δημιουργεί παράγουν ένα αίτημα πειθαρχίας, επαναφοράς στη χαμένη τάξη. Το κράτος έκτακτης ανάγκης, το αστυνομικό κράτος ασφάλειας εμφανίζεται ως απάντηση, οι τζιχαντιστριες είναι ο εθνικός εχθρός που πρέπει να συντριβεί για να διασφαλιστεί η “χωρίς διαταραχές” παραγωγή και ιεράρχηση της ζωής στις ευρωπαϊκές χριστιανικές κοινωνίες. Ο όρος ισλαμοφασισμός κατασκευάζεται, για να σχετικοποιηθεί ο φασισμός και ο αντιφασισμός και να αποκτήσει η συσπείρωση των χριστιανικών κρατών ενάντια στο τζιχαντίστικο κίνδυνο μια νομιμότητα ως υπεράσπιση της ελευθερίας. Σε αυτή την αφήγηση ο ναζισμός φαντάζει η ασυμφιλίωτη ετερότητα σε σχέση με τη δημοκρατία και το δυτικό πολιτισμό και το διαφωτισμό, η βία ενός βάρβαρου αρχαϊσμού κόντρα στο μοντέρνο κόσμο, και οι τζιχαντιστριες φαντάζουν ως φορείς ενός νέου μεσαίωνα που επαναφέρει το θρησκευτικό πόλεμο, που τον έχει ξεπεράσει ιστορικά η πολιτισμένη και ανεξίθρησκη και πολιτισμένη δύση. Σε αυτή την πανηγυρική τελετή η απουσία ερμηνείας του πολέμου συνδέεται με την οριενταλιστική εξωτικοποίηση του τζιχαντισμού σαν απέλπιδα αγανάκτηση θυμάτων της αποικιοκρατίας του τρίτου κόσμου, και αντιμετωπίζεται σαν την αναπόφευκτη νέμεση στα εγκλήματα της δύσης. Την ίδια στιγμή ο αντι-τζιχαντιστικός λόγος γίνεται αντισημιτικός λόγος, όταν το ISIS αντιμετωπίζεται ως συνωμοσία των ελίτ που το χρηματοδοτούν και αποδίδεται η δημιουργία του σε αυτούς που προσωποποιείται η εκρηκτικότητα και το απρόβλεπτο των αντιθέσεων της καπιταλιστικής κοινωνίας, στους Εβραίους, τους σιωνιστές και το κράτος του Ισραήλ.

Αλλά ας δούμε τη δυνατότητα κριτικής σε αυτές τις αφηγήσεις της δεξιάς και της αριστεράς του θεάματος. Κατ’ αρχήν θα αποφύγουμε γραφικού όρους καραμέλες όπως τζιχαντισμός και ισλαμοφασισμός. Το πρώτο ακυρώνει την πολυσημία της τζιχάντ στη μουσουλμανική θρησκεία, την πολλαπλότητα του ιερού πολέμου, που συνδέεται πολλές φορές και με σημασίες ανοχής και αποδοχής του άλλου και όχι της εξολόθρευσης του. Το δεύτερο ξεχνά την ιστορική μοναδικότητα του ευρωπαϊκού ναζισμού/φασισμού και υπονοεί ότι το ισλάμ έχει μια πιο εγγενή τάξη στη φασιστικοποίηση απ’ όλες τις άλλες θρησκείες, αλλά ακόμα περισσότερο υπονοεί ότι και ο φασισμός και οι ακροδεξιές τάσεις σε κάθε κοινωνία είναι οπισθοδρόμηση, ετερότητα απέναντι στη δύση και όχι το αποκορύφωμα της διαλεκτικής του διαφωτισμού. Πραγματικά το ISIS δεν είναι ο μεσαίωνας της οπισθοδρομικής θρησκείας με τον οποίο συνεργάζεται ο ιμπεριαλισμός, είναι κάτι άλλο, η συνάρθρωση προ μοντέρνων στοιχείων θρησκευτικής μισαλλοδοξίας με τις πιο μοντέρνες τεχνολογίες οπλισμού, κοινωνικής πειθαρχίας, καπιταλιστικής πειθαρχίας. Έχει εισαγάγει στο οπλοστάσιο του τη βικτωριανή ομοφοβία, τον αντισημιτισμό των πρωτοκόλλων των σοφών της Σιών, η σούμα έχει έναν αντικαπιταλισμό που θέλει μια απόλυτα πειθαρχημένη κοινωνία στην αφηρημένη εργασία, προστατευμένη απ’ τον εκφυλισμό και τις γραμμές φυγής που προκαλούν οι δυσκολίες κοινωνικής αναπαραγωγής, ομογενοποιώντας τον πληθυσμό και εξολοθρεύοντας κάθε απόκλιση. Είναι λοιπόν επανεγγραφή προ μοντέρνων πολιτισμικών στοιχείων στην ορθολογικότητα ταξινόμηση στην καταγραφή και στην κατασκευή/προβληματικοποίηση του άλλου που παρήγαγε ο διαφωτισμός. Είναι εν μέρει δυτικό φαινόμενο αλλά ενδογενές όπως κάθε ακροδεξιά ριζοσπαστικοποίηση στις μετα-αποικιοκρατικές κοινωνίες. Η βομβίστρια αυτοκτονίας δεν είναι η ασύμμετρη απειλή ενάντια στις δυτικές αξίες είναι μια στιγμή θανάτου της πολιτικής της νεωτερικότητας, όπως όταν και οι καμικάζι στην Ιαπωνία του Χιροχίτο. Όμως ο isis είναι τοπικό ακροδεξιό φαινόμενο δεν είναι η αυτοκρατορική Ιαπωνία που συμμετείχε στο ναζιστικό άξονα. Δεν είναι παρά μία απ’ τις πολλές δυνάμεις που εντατικοποιούν τις θρησκευτικές, έμφυλες, ταξικές πειθαρχίες στη μέση ανατολή.

1842289

Στρατιωτικό όχημα στους δρόμους του Παρισιού ή αλλιώς πως στρατιωτικοποιείται η Ευρώπη

Ο θάνατος αυτών των 150 Γάλλων είναι δείγμα ότι το ISIS μπορεί να εντατικοποιεί αυτή την πειθαρχεία και στην Ευρώπη όπου είναι σε μειονοτική θέση συγκριτικά με τα χριστιανικά κράτη, την ακροδεξιά τους και τις τάσεις φασιστικοποίησης τους. Το ότι σκοτώνει και κάποια προνομιούχα εθνικά άτομα όπως λευκούς Γάλλους, το κάνει να ‘ναι το υποκείμενο, συμπύκνωση της ανεξέλεγκτης βίας απέναντι στο πολιτισμό. Και σε αυτό επενδύει για να τροφοδοτείται ως πολεμική μηχανή. Στη θεαματικοποίηση του θανάτου. Στη Συρία ο Άσαντ έχει δολοφονήσει απ’ την έναρξη του πολέμου περισσότερους αμάχους, το ίδιο και οι σιίτες στο ιράκ όταν σφάζουν σουνιστικά χωριά ή ο αμερικάνικος στρατός κατοχής, ή οι γαλλικοί αποικιοκρατικοί στρατοί στην Αφρική. Ο ISIS δε στοχοποιείται όμως λόγω της ιδιαίτερης εξολοθρευτικότητας του αλλά λόγω του πανηγυρικού τρόπου με τον όποιον αισθητικοποιεί το θάνατο με τους αποκεφαλισμούς δημόσια, με την επίδειξη των δολοφονιών του. Έτσι ενώ οι μαζικές δολοφονίες των άλλων είναι η εξαίρεση που γίνεται ο κανόνας το isis φαίνεται περισσότερο για τροφοδοτήσει το θέαμα και να ωφεληθεί από αυτό. Έτσι όλη η χριστιανική Ευρώπη πενθεί για τους λευκούς Γάλλους αλλά κανένα πένθος για τους νεκρούς μετανάστες στα σύνορα, για τα ξένης καταγωγής θύματα των στρατών και των αστυνομιών τους. ο πόλεμος εντατικοποιεί την πειθαρχεία στους εθνικούς κόσμους, για την προστασία των λαών τους. Γαλλία εναντίον του ισλαμικού κράτους και οι ζωές που δεν αξίζουν να βιωθούν και αφήνονται να πεθάνουν χωρίς δημοσιότητα είναι των προσφύγων και μεταναστών, των Εβραίων, των ρομά, των μουσουλμανικών μειονοτήτων. Η πολεμική συνθήκη μεταξύ των κρατών επεκτείνεται για να εντατικοποίησει τους μεγάλους και μικρούς αυταρχισμούς, να συσπειρώσει τις κοινωνικές πλειοψηφίες σε νέα πογκρόμ, να ακυρώσει την ανταγωνιστική κοινωνικότητα του πολυεθνικού προλεταριάτου και το κίνδυνο ταραχών ενάντια στη σχέση κεφάλαιο, αυτή που διασφαλίζουν μαζί με τα φυλετικά κι έμφυλα προνόμια και η Γαλλία κι η Ελλάδα και το ISIS.

Θα μείνουμε σε ένα ακόμα σημείο. Είναι ξεκάθαρο ότι η σχετικοποίηση του ναζισμού, η ανάλυση ότι ο ISIS είναι ο νέος άξονας που πρέπει να συντρίψουν οι δημοκρατικές δυνάμεις είναι μια ακόμα στρατηγική φασιστικοποίησης των χριστιανικών κρατών. Δεν είναι τυχαίο ότι η νέα σταυροφορία εναντίον του ISIS συνοδεύεται και απ’ το στραγγαλισμό κάθε δυνατότητας εξοπλισμού των αντιπολιτευτικών δυνάμεων στις πιο αυταρχικές δυνάμεις τις κοσμικής και θρησκευτικής εξουσίας στη μέση ανατολή, όπως είναι η συριακή αντιπολίτευση στον Άσαντ, οι κούρδοι στη Συρία και στην Τουρκία, όπως είναι οι όποιες αντιστάσεις των εργατικών και γυναικείων κινημάτων στο ιράκ και στο ιράν, περνούν μέσα απ’ τη συντριβή του εσωτερικού εχθρού στις κοινωνίες αυτές, όπως και στις εδώ κοινωνίες. Ο isis είναι λοιπόν είναι ένας απ’ τους βασικούς εχθρούς για τις πολυεθνικές και πολυθρηκευτικές κοινότητες των καταπιεσμένων της μέσης ανατολής. Για μας δεν είναι παρά ο αντίπαλος εθνικισμός πάνω στην προπαγάνδα εναντίον του χτίζεται ο δικός μας. Γι’ αυτό η βελτίωση των συνθηκών ζωής των προλεταρίων, των queers, των μεταναστών περνάει μέσα στην πάλη ενάντια στη βία του κράτους και τον ρατσιστικό κόσμο και στην αναχαίτιση του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, στη μάχη ενάντια στη στρατιωτικοποίηση και στον ιμπεριαλισμό των χωρών μας που προκαλεί πολέμους και τροφοδοτεί τη στρατηγική της έντασης. ο εχθρός μας είναι στην ίδια μας στη χώρα έλεγε ο Λίμπκνεχτ, για να το ενισχύσουμε θα πούμε ότι ο εχθρός μας είναι οι ίδιες μας οι χώρες.

Μία υποσημείωση του συντάκτη

Η πατριαρχική ηγεμονία στη γλώσσα καθολικοποιεί το αρσενικό, ταυτίζοντας κάθε πληθυντικό συλλογικό υποκείμενο με την κοινότητα των αντρών. Σαν αντιπαράδειγμα σε αυτή τη σεξιστική ηγεμονία για την ενδυνάμωση της θηλυκής υποκειμενικότητας χρησιμοποιούμε στον πληθυντικό όταν έχουμε αόριστο σύνολο ατόμων από όλα τα φύλα το θηλυκό γραμματικό γένος.”

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: