our news

Μια αποκρυπτογράφηση των λεγομένων του καθηγητή Δημήτρη Πατέλη

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 1,135 other followers

Με αφορμή ένα βίντεο, μια αποκρυπτογράφηση των λεγομένων του καθηγητή Δημήτρη Πατέλη και μερικά συμπεράσματα για την έννοια και την πραγματικότητα του “φύλου” στο ιερό βασίλειο των καπιταλιστικών, διαχωρισμένων “ταυτοτήτων” και “ετεροτήτων”

το επίμαχο βίντεο μπορείτε να το βρείτε εδώ

Ο Δ. Πατέλης με ύφος χιλίων σοφών και με το “δίκιο” του απατημένου συζύγου συγχέει (εσκεμμένα ή όχι αδιάφορο), ταυτολογώντας επιστημονικότατα, τις βουβές, αφηρημένες γενικές προϋποθέσεις του “βιολογικού φύλου σε σχέση με τον εαυτό του” (ορμόνες, νευρώνες, μπαλάκια, κλειτορίδες κτλ) με τους κοινωνικούς προσδιορισμούς (και όχι μονολιθικές “αιτίες”) του φύλου, το μόνο “φύλο” για το οποίο έχει και πρακτικό νόημα να μιλάμε γιατί είναι το μόνο που “ομιλεί, σκέπτεται, δρα και μπορεί να εννοήσει μια κάποια θέση του στον κόσμο” (Will Barnes) όποια κι αν είναι αυτή.

Το επιστημονικό παραλήρημα του Πατέλη έχει προκατηγορικά κίνητρα και σκοπούς, δεν είναι απλώς ένα “άλλο τυφλό ξέσπασμα φοβίας”. Αυτοί δεν είναι άλλοι από την ανομολόγητη υπεράσπιση της “κλασσικής και ιδεώδους” πυρηνικής καπιταλιστικής οικογένειας που εδώ και καιρό είναι σε “κρίση” (Πατέρας ντούρος, “ορθολογικός εργάτης που ακουμπάει τα λεφτά”, Γυναίκα “ανορθολογική, ευαίσθητη και τρυφερή” Μάνα που ενίοτε συμπληρώνει με όποιο τρόπο μπορεί το εισόδημα) και αυτή η υπεράσπιση απορρέει με τη σειρά της από την αντίληψη που υποβόσκει στα λεγόμενα του Καθηγητή ότι μόνο και μόνον αυτού του είδους η οικογένεια με τους αυστηρά “βιολογικά”(!) παγιωμένους και διπολικούς “διακριτούς ρόλους” της μπορεί να αναπαράξει στους σχιζοειδείς κόλπους της (τι άλλο;) το Μυθικό υποκείμενο της Χειραφέτησης. Η αντιστροφή υποκειμένου και κατηγορήματος δεν είναι τυχαία, καταμαρτυρεί τη θεο-λογική προέλευση του επιστημονικού νοείν του Πατέλη, με το χυδαίο υλισμό και το διαλεκτικό εθνικισμό της.

Ορισμένες από τις οδύνες της γέννας της “κλασσικής” πυρηνικής αστικής οικογένειας και που έχουν κομβική σημασία τόσο για την εδραίωση όσο και για την μετέπειτα “κρίση” της είναι ο καταμερισμός/κατακερματισμός των “διακριτών ρόλων και συμπεριφορών” μέσα στους κόλπους της ως εμπορευματικής μονάδας που συμβάλλει στην αναπαραγωγή του εμπορεύματος “εργασιακή δύναμη”. Η ιδεολογική και πρακτική βάση αυτών των “διακριτών ρόλων” είναι ο ανταγωνιστικός, σχιζοειδής διχασμός μεταξύ “Λογικού” και “Συναισθηματικού” με το πρώτο να φυσικοποιείται / βιολογικοποιείται / προσωποποιείται ταυτολογικά ως η “Αρρενωπότητα του Ανδρός” (Εργάτης “ντούρος και ορθολογικός που ακουμπάει τα λεφτά στο σπίτι” όντας νομικά – δηλαδή με πλήρη αστικά δικαιώματα – υπαγμένος στην κυκλοφορία της “αξίας”) και το δεύτερο να φυσικοποιείται / βιολογικοποιείται / προσωποποιείται εξίσου ταυτολογικά ως η “Θηλυκότητα της Γυναικός” που με το ένα πόδι έξω και το άλλο μέσα στην κυκλοφορία της “αξίας” αυτο-εγκλωβίζεται με λίγο πολύ “ανορθολογική τρυφερότητα και στοργή στις δουλειές του σπιτιού” (ανατροφή παιδιών κτλ κτλ).

Ανορθολογική η “τρυφερότητα και η στοργή” και αμιγώς “θηλυκή και γυναικεία” γιατί αυτές οι “δουλειές” δεν “προσκομίζουν/παράγουν χρήμα” παρά μόνο “ξοδεύουν/καταναλώνουν”, είναι με άλλα λόγια “δουλειές” ταυτόχρονα αποκλεισμένες και ενσωματωμένες στην κυκλοφορία/αναπαραγωγή της “αξίας” ως μυστικοποιημένης κοινωνικής σχέσης. Σε έναν κόσμο αντεστραμμένο όπου το “Χρήμα και η-πρόσβαση-σε-αυτό είναι το Παν” εν μέσω των πραγμοποιημένων (reified) υποκειμενικών και αντικειμενικών πραγματικοτήτων που συγκροτούνται από την πρακτική κοινωνική μεταφυσική της αξιακής μορφής (χρήμα που τίκτει χρήμα αλέθοντας αφηρημένη εργασία) η “ορθολογική αρρενωπότητα του ανδρός” δεν είναι παρά η άλλη όψη και πλευρά της “ανορθολογικής, τρυφερής θηλυκότητας της γυναικός” και το αντίστροφο.

Να λοιπόν γιατί οι κατηγορίες του “αρσενικού” και του “θηλυκού” είναι ως τα μπούνια συγκεκριμένες κοινωνικο-ιστορικές πρακτικές και ταυτόχρονα νοηματοδοτήσεις αυτών των πρακτικών και όχι κάποια υπεριστορικά, ταυτολογικά, causa sui factum και “δεδομένα” του Επιστημονικοφανή Mυστικισμού του κάθε Πατέλη που μιλάει εν κρυπτώ εξ ονόματος κάποιου αναλλοίωτου, μουγκού βιολογικού φύλου (εξ ονόματος των “αρχιδιών και των κλειτορίδων”) στοχοποιώντας σαν πεφωτισμένος ιεροκήρυκας τα διεκδικούμενα αστικά δικαιώματα (ναι αστικότατα, ποιος ονειροπαρμένος μίλησε άλλωστε για επανάσταση;) των LGTB κινημάτων ως “επιθυμητικές παρεκκλίσεις(!) από το αναλλοίωτο Γράμμα του Λόγου και της Επιστήμης(!)” που κατ’ ένα μυστήριο, υπερβατικό τρόπο (ο Λόγος και η Επιστήμη) “ενσαρκώνονται” μέσα στην ατομική και φαλλο-κρατική κεφαλήν του.

Τα όρια αυτών των κινημάτων είναι ο ίδιος ο αστικός ορίζοντας – κατά κύριο λόγο – των διεκδικήσεών τους (καθώς βιώνουν διάφορους “βαθμούς” αποκλεισμού από αυτόν) και η δυνατότητα να μετατραπούν σε μπροστάρηδες μιας “εναλλακτικής” αγιοποίησης της αστικής οικογένειας που πατάει απάνω σε έναν “αντεστραμμένο, ανορθόδοξο βιολογισμό” όπου το “φετίχ, η σχιζοειδία και ο εσωτερικός διχασμός του κοινωνικού φύλου” (Roswitha Scholz) περνάει (και από) το “μαγικό νυστέρι” του χειρούργου για να διαιωνιστεί ως τέτοιος -πάνω ή και δίπλα – στα καλογυαλισμένα ερείπια της “κλασσικής” αστικής οικογένειας.

Το ζήτημα λοιπόν είναι αρκετά πιο πολύπλοκο και ενδιαφέρον από τις όποιες απλουστεύσεις – που μπορεί να γίνουν – για να το φέρουν στα ταυτολογικά, λειψά μέτρα τους. Και αυτές οι απλουστεύσεις γίνονται και από μέρος της “άλλης πλευράς” (όλοι εμείς οι “από κάτω” είμαστε η “άλλη πλευρά”) που ο Πατέλης “θεματοποιεί” ως εκ-φυλισμένη, ανώμαλη, μάλλον αντικείμενο ψυχιατρικής διερεύνησης – σοβιετικών καταβολών(;) – λόγω “νεοφιλελεύθερης” ατομικοποίησης (φτου κακά!).

Ο ολοκληρωτικός χαρακτήρας της αξιακής μορφής – ως φυσικοποιημένο φετίχ και ως μυστικοποιημενη κοινωνική σχέση – θεμελιώνει το καπιταλιστικό σύμπαν μέσα από πρακτικές και νοητικές κατηγορίες (αξία, χρήμα, εμπόρευμα, αφηρημένη εργασία κτλ) που φέρουν τη δυνατότητα να διαλύουν τα ίδια τους τα θεμέλια για να ανα-δημιουργούν τον καπιταλιστικό κόσμο μπροστά μας και πίσω μας εκ νέου. Η επινόηση του “νέου” που ανασταίνει το “παλαιό” (Αντόρνο) είναι η ουσία του κεφαλαίου ως τυφλής διαδικασίας “αυτο-αξιοποίησης της αξίας”. Συγκεκριμένα τώρα: είναι αρκετά “εύκολο και δυνατό” πάνω στα ερείπια – ή και δίπλα από αυτά – της πυρηνικής οικογένειας να φυτοζωούν με πλήρη αστικά δικαιώματα (βλέπε: συμβόλαια γάμου) “εναλλακτικές” μορφές αστικής οικογένειας όπου το κοινωνικό φύλο και η σχιζοειδία των ακρωτηριασμένων και διπολικών “ρόλων” του (“αρσενικό” και “θηλυκό”) να διαιωνίζονται ως το “φυσικό” επακόλουθο ενός τροποποιημένου-αυτή-τη-φορά (με το Μεσσιανικό Νυστέρι του χειρούργου) μουγκού, βιολογικού φύλου.

Ο “ορθόδοξος βιολογισμός” από τη μία μπορεί να νομιμοποιεί το γιγάντιο λείψανο της “κλασσικής” πυρηνικής οικογένειας και ο “ανορθόδοξος βιολογισμός” από την άλλη να εγγυάται κοινωνικά (άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο νόμιμα, δηλ. σε ρευστή σχέση με το κράτος) την “εναλλακτική” αστική οικογένεια. Σε κάποιο βαθμό, αυτά ήδη μπορεί και να συμβαίνουν (δεν έχω σχετική, σαφή εικόνα) αν όχι στην “οπισθοδρομική Ελλάδα”, σε άλλες “δυτικές” χώρες με “λιγότερα ταμπού”.

Χωρίς ανελέητη θεωρητική και πρακτική κοινωνική κριτική – μέσα στα άλλα – και στη μορφή και στο περιεχόμενο της “Οικογένειας εν γένει” στον καπιταλισμό ως ιερής, αγίας, εμπορευματικής ενότητας που παράγει/καταναλώνει, κερδίζει/ξοδεύει χρήμα δε γλιτώνουμε έτσι εύκολα από την αφηρημένη τανάλια των “κοινωνικών σχέσεων της αξίας” (Kurz) μέσα στην οποία είμαστε “όλοι” πιασμένοι ανεξαρτήτως “φύλου”.

Lucifugo, a diavolo in corpo

Advertisements

1 Comment on Μια αποκρυπτογράφηση των λεγομένων του καθηγητή Δημήτρη Πατέλη

  1. Αυτό που θεωρείs την “αρρενοπότητα” και την “θηλυκότητα” ιστορικό φαινόμενο μόνο του καπαταλισμού και τα σαδομαζοχιστικά “παιχνιδάκια” ωs κάτι το αποδεκτό(σε ιστορικό επίπεδο,όχι σε επίπεδο αστικών δικαιωμάτων) να το κοιτάξειs.Οι σοβιετικοί είχαν από τι σημαντικότερεs σχολέs ψυχολογίαs στον κόσμο,γι’αυτό ωs προs τι η ειρωνεία;Για παράδειγμα αν αποφασίσουμε εγώ και έναs άλλοs να κόψουμε το λαρύγγι ο έναs του άλλου μετά από κοινή μαs συνειδητή συμφωνία αυτό επειδή βρίσκεται μέσα στα πλαίσια των αστικών ιδεωδών(“ελεύθερεs” συνειδητέs σχέσειs ενηλίκων) δεν θα πρέπει να το χαρακτηρίσω κοινωνικό παθολογικό φαινόμενο;Το ότι στην Ιαπωνία(είναι η χώρα κατά την γνώμη μου με τα πιο βαθιά χαρακτηριστικά αλλοτρίωσηs,που έχουν σχέση και με τιs προκαπιταλιστικέs σχέσει που υπήρχαν στην χώρα) οι σεξουαλικέs σχέσειs έχουν αντικατασταθεί από πλήθωs φετίχ,δεν θα πρέπει να εξεταστεί και αυτό) ; Η σχολή τηs Φραγκφούρτηs σε τέτοια θέματα την οποία χρησιμοποιείs,όπωs και Φρόϋντ,ήταν πολύ πιο αυστηρή και “συντηρητική” για τα δικά σου γούστα.Δεs για παράδειγμα το δοκίμιο για την οικογένεια στην συλλογη δοκιμίων(επιμ. Αντόρνο,Χορκχάιμερ) για την κοινωνιολογία που κυκλοφορεί στα ελληνικά.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: