our news

Με αφορμή την 12 Γενάρη 1945, η αναθεώρηση της ιστορίας και ο Primo Levi

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 1,196 other followers

Στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού με κρατούμενους στο Άουσβιτς

Στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού με κρατούμενους στο Άουσβιτς

Σαν σήμερα στις 12 Ιανουαρίου του 1945, ο Κόκκινος Στρατός ξεκινά την επιχείρηση «Βιστούλα – Όντερ», κατά την οποία τα Σοβιετικά στρατεύματα έφτασαν έως και 70 χλμ. από την πρωτεύουσα της ναζιστικής Γερμανίας, το Βερολίνο. Με άλλα λόγια ξεκινά η αντίστροφη μέτρηση για τον Χίτλερ στον πόλεμο ύστερα από την επιτυχημένη επέλαση των σοβιετικών στρατευμάτων, που είχε ως στόχο την κατάληψη του Βερολίνου και την ολοκληρωτική ήττα των ναζί. Στη διάρκεια της επιχείρησης αυτής, ο Κόκκινος Στρατός απελευθέρωσε πολλά στρατόπεδα συγκέντρωσης, μεταξύ των οποίων και το Άουσβιτς, όπου οι Σοβιετικοί βρέθηκαν πρόσωπο με πρόσωπο με την μεγαλύτερη φρικαλεότητα που γέννησε η ανθρώπινη ιστορία, το Ολοκαύτωμα.

Στην Γερμανία και γενικότερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση σήμερα, δεν λείπουν εκείνοι που προσπαθούν να υποβαθμίσουν την σημασία της Σοβιετικής αντεπίθεσης και να αναθεωρήσουν την ιστορία. Για παράδειγμα μια και μόνο επίσκεψη στο νέο Εβραϊκό μουσείο της Βαρσοβίας, είναι αρκετή για να μπορέσει να υποψιαστεί κάποιος μια τέτοιου είδους χονδροειδές αναθεώρηση, όπου δεν γίνεται σχεδόν λόγος για την απελευθέρωση του Άουσβιτς από τον Κόκκινο στρατό, επιχειρώντας την υποβάθμιση της συνολικά. Αυτού του είδους πολιτικές δεν είναι απλά μια εξαίρεση που έχει να κάνει πχ με την εθνική αφήγηση των Πολωνών, που για τους δικούς λόγους μισούν του Ρώσους. Έχει να κάνει με μία συνολική ιδεολογική τοποθέτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης που επιχειρεί να εξισώσει τον ναζισμό με τον κομμουνισμό με κάθε κόστος.

2 σοβιετικοί στρατιώτες συνοδεύουν κρατούμενους τη μέρα της απελευθέρωσης τους, 27 Ιανουαρίου 1945, Άουσβιτς

2 σοβιετικοί στρατιώτες συνοδεύουν κρατούμενους τη μέρα της απελευθέρωσης τους, 27 Ιανουαρίου 1945, Άουσβιτς

Με το ζήτημα της αναθεώρησης της ιστορίας, το Ολοκαύτωμα και την σημασία της Σοβιετικής αντεπίθεσης είχε ασχοληθεί και ένας από τους ελάχιστους επιζώντες του Άουσβιτς που γύρισαν και είχαν το κουράγιο να αφηγηθούν το τι έζησαν. Ο λόγος για τον ιταλοεβραίο Primo Levi, συγγραφέα του πασίγνωστου έργου «εάν αυτό είναι ο άνθρωπος» που γράφτηκε το 1946 λίγο μετά την επιστροφή του στην Ιταλία. Το συγκεκριμένο βιβλίο που στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άγρα, εμπεριέχει και ένα εξαιρετικό άρθρο του Primo Levi με τίτλο «η Μαύρη τρύπα του Άουσβιτς, πολεμική στους Γερμανούς ιστορικούς» που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα La Stampa στην Ιταλία τον Γενάρη του 1987. Παρουσιάζουμε ολόκληρο το άρθρο παρακάτω, όπως το βρήκαμε στην σελίδα grassrootreuter  και με αυτόν τον τρόπο εγκαινιάζουμε μια σειρά ιστορικών, θεωρητικών και πολιτικών κειμένων που θα δημοσιευτούν στην ηλεκτρονική έκδοση του Shades το επόμενο διάστημα.

η Μαύρη τρύπα του Άουσβιτς, πολεμική στους Γερμανούς ιστορικούς

Η πολεμική που ξέσπασε στη Γερμανία, ανάμεσα σ’ αυτούς που προσπαθούν να υποβαθμίσουν το ναζιστικό όλεθρο (Nolte ,Hillgrüber), και σ’ αυτούς που υποστηρίζουν τη μοναδικότητά του (Habermas και πολλοί άλλοι) δεν μπορεί να μας αφήσει αδιάφορους. Η θεωρία των πρώτων είναι γνωστή: η ανθρωπότητα γνώρισε σφαγές σε κάθε αιώνα, ιδιαίτερα στις αρχές του δικού μας και κυρίως εναντίον των «ταξικών εχθρών» στη Σοβιετική Ένωση, συνεπώς κοντά στα σύνορα της Γερμανίας. Εμείς οι Γερμανοί στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου δεν κάναμε τίποτα περισσότερο απο το να προσαρμοστούμε σε μια πρακτική φρικτή αλλά καθιερωμένη :μια πρακτική «ασιατική» η οποία ερμηνεύεται σε σφαγές, μαζικές εκτοπίσεις, σκληρή απομόνωση σε εχθρικές περιοχές, βασανιστήρια, διάλυση των οικογενειών. Η δική μας μοναδική καινοτομία υπήρξε τεχνολογικής φύσεως: επινοήσαμε τους θαλάμους αερίων. Ας το πούμε εν συντομία: είναι ακριβώς αυτή η καινοτομία την οποία αρνείται η σχολή των «αναθεωρητών» οπαδών του Faurisson, επομένως οι δύο θεωρίες αλληλοσυμπληρώνονται σε μια ερμηνεία της ιστορίας η οποία δεν μπορεί παρά να είναι ανησυχητική.

Τώρα οι Σοβιετικοί δεν μπορούν να κυρηχτούν αθώοι. Η εξόντωση των κουλάκων πρώτα και μετά οι στημένες δίκες και οι αναρίθμητες ωμότητες εναντίον πραγματικών ή φανταστικών εχθρών του λαού είναι γεγονότα πολύ σοβαρά και οδήγησαν τη Σοβιετική Ένωση στην απομόνωση, η οποία με διαφορετικές αποχρώσεις (και με την αναγκαστική παρένθεση του πολέμου) διαρκεί μέχρι σήμερα. Αλλά κανένα νομικό σύστημα δεν μπορεί ν’ αθωώσει έναν δολοφόνο επειδή και στο απέναντι σπίτι υπάρχουν δολοφόνοι.Επιπλέον τα γεγονότα αυτά συντελούνταν αναμφισβήτητα στο εσωτερικό του σοβιετικού κράτους και στα οποία κανείς από το εξωτερικό δεν θα μπορούσε ν’ αντιταχτεί παρά μόνο μέσω ενός γενικευμένου πολέμου .

Οι νέοι Γερμανοί αναθεωρητές επιδιώκουν να παρουσιάσουν τη ναζιστική σφαγή σαν προληπτική άμυνα απέναντι σε μια «ασιατική » εισβολή..Η θεωρία μου φαίνεται εξαιρετικά αβάσιμη. Δεν έχει αποδειχτεί ότι οι Ρώσοι είχαν την πρόθεση να εισβάλλουν στη Γερμανία, αντίθετα τη φοβούνταν όπως απέδειξε το εσπευσμένο σύμφωνο Ρίμπεντροπ- Μολότωφ, και δίκαια όπως αποδείχτηκε με την ξαφνική επίθεση της Γερμανίας το 1941. Επιπλέον δεν είναι κατανοητό πως οι πολιτικές εξοντώσεις ,οργανωμένες από το Στάλιν ,αντικατοπτρίζονται στην εξόντωση του εβραϊκού λαού, όταν είναι γνωστό ότι πριν την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία οι Γερμανοεβραίοι ήταν πλήρως ενσωματωμένοι  στη γερμανική κοινωνία και θεωρούνταν εχθροί μόνο από το Χίτλερ και τους λίγους φανατικούς που αρχικά τον ακολούθησαν. Η ταύτιση εβραϊσμού και μπολσεβικισμού έμμονη ιδέα του Χίτλερ, εστερείτο αντικειμενικής βάσης, κυρίως στη Γερμανία όπου εμφανώς η πλειονότητα των Εβραίων ανήκε στην αστική τάξη. Ότι το «γκουλάγκ »προηγήθηκε του Άουσβιτς, είναι αλήθεια αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι σκοποί για τους οποίους δημιουργήθηκαν ήταν διαφορετικοί. Το γκουλάγκ σκόπευε στην εξόντωση ανάμεσα σε ομοφύλους, δε βασιζόταν στη φυλετική υπεροχή, δε διαχώριζε την ανθρωπότητα σε υπερανθρώπους και υπανθρώπους. Το Άουσβιτς στηρίχτηκε σε μια ιδεολογία ποτισμένη από ρατσισμό. Εάν είχε επικρατήσει σήμερα ο κόσμος θα ήταν χωρισμένος στα δύο, «εμείς» οι κύριοι από τη μια πλευρά και όλοι οι άλλοι υπό την εξουσία τους ή υπό εξόντωση σαν φυλετικά κατώτεροι. Αυτή η περιφρόνηση της θεμελιώδους ισότητας που δικαιούνται όλες οι ανθρώπινες υπάρξεις ,διαπερνούσε τις άπειρες συμβολικές λεπτομέρειες ,αρχίζοντας από το τατουάζ του Άουσβιτς ,μέχρι τη χρήση, ακριβώς στους θαλάμους αερίων, του δηλητηρίου που αρχικά προοριζόταν για την απολύμανση των πλοίων από τους ποντικούς. Η ανόσια εκμετάλλευση των νεκρών και της στάχτης τους παραμένει μοναδικό προνόμιο της χιτλερικής Γερμανίας και, ως σήμερα, σε πείσμα όσων επιθυμούν να σβήσουν το περίγραμμα, αποτελεί το έμβλημα.

Είναι πράγματι αλήθεια ότι στο γκουλάγκ η θνησιμότητα ήταν τρομακτικά μεγάλη, αλλά μπορούμε να το θεωρήσουμε ως ένα επακόλουθο που αντιμετωπιζόταν με κυνική αδιαφορία : ο πρωταρχικός σκοπός ,βάρβαρος πράγματι, είχε τη δική του λογική ,αυτή της αναγέννησης της δουλοκτητικής οικονομίας ως βάση για την« οικοδόμηση του σοσιαλισμού.» Ούτε στις σελίδες του Σολτζενίτσιν, οι οποίες ριγούν από δικαιολογημένη οργή, δεν διαφαίνεται κάτι που θα μπορούσε να να συγκριθεί με την Τρεμπλίνκα και το Τσέλμνο, τα οποία δεν ήταν στρατόπεδα εργασίας, ούτε στρατόπεδα συγκέντρωσης, αλλά «μαύρες τρύπες » για άντρες, γυναίκες και παιδιά που ήταν ένοχοι μονάχα για το γεγονός ότι γεννήθηκαν Εβραίοι και που κατέβαιναν από τα τρένα για να οδηγηθούν  κατευθείαν στους θαλάμους αερίων, χωρίς κανείς να βγει ζωντανός. Οι Σοβιετικοί που κατέλαβαν τη Γερμανία μετά το μαρτύριο που υπέστη η χώρα τους (θυμόσαστε ανάμεσα στις εκατοντάδες λεπτομέρειες την ανελέητη πολιορκία του Λένινγκραντ;) διψασμένοι για εκδίκηση ,σπιλώθηκαν με σοβαρά εγκλήματα ,αλλά δεν υπήρχαν ανάμεσά τους οι Einsatzkommandos, με αποστολή να πυροβολούν τον άμαχο πληθυσμό δίπλα σε απέραντους ομαδικούς τάφους ,που πολλές φορές τα ίδια τα θύματα είχαν σκάψει ,ούτε εξάλλου είχαν ποτέ σχεδιάσει την εξόντωση του Γερμανικού λαού εναντίον του οποίου έτρεφαν δικαιολογημένα αίσθημα εκδίκησης. Ποτέ δεν πιστοποιήθηκε ότι στα γκουλάγκ γινόταν «επιλογή» όπως αυτές των Γερμανικών Λάγκερ, που έχουν καταγραφεί συχνά στις οποίες οι γιατροί (γιατροι!) Ες Ες με μια μόνο ματιά στο θώρακα και στην πλάτη αποφάσιζαν ποιος ήταν ικανός να δουλέψει και ποιός θα πήγαινε στους θαλάμους αερίων.Και δεν βλέπω πως αυτή η «καινοτομία » θα μπορούσε να χαρακτηριστεί δευτερεύουσα και μικρής σημασίας με τη δήλωση ότι ήταν η «μοναδική». Δεν ήταν μια μίμηση «ασιατική»ήταν σαφώς Ευρωπαϊκή, το αέριο το παρήγαγαν γνωστές χημικές βιομηχανίες της Γερμανίας, στις γερμανικές βιομηχανίες κατέληγαν τα μαλλιά των δολοφονημένων  γυναικών και στις γερμανικές τράπεζες ο χρυσός των δοντιών των νεκρών. Όλα αυτά είναι σαφώς γερμανικά και κανείς Γερμανός δεν πρέπει να τα ξεχνά, όπως επίσης δεν πρέπει να ξεχνά και ότι μόνο στη ναζιστική Γερμανία οδηγήθηκαν σε φρικτό θάνατο ακόμη και παιδιά και ετοιμοθάνατοι στο όνομα ενός αφηρημένου και βάρβαρου ριζοσπαστισμού χωρίς όμοιό του στη σύγχρονη εποχή..

Σ’ αυτή τη διφορούμενη επίκαιρη πολεμική δεν έχει σπουδαιότητα το γεγονός ότι οι Σύμμαχοι είναι ένοχοι σε μεγάλο βαθμό.Είναι αλήθεια ότι κανένα δημοκρατικό κράτος δεν πρόσφερε άσυλο στους καταδιωκόμενους ή εξόριστους Εβραίους.Είναι αλήθεια ότι οι Αμερικανοί αρνήθηκαν να βομβαρδίσουν τις σιδηροδρομικές γραμμές προς το Άουσβιτς (ενώ αντίθετα βομβάρδισαν συχνά την παρακείμενη βιομηχανική ζώνη)και είναι επίσης αλήθεια ότι για την παράλειψη παροχής βοήθειας οι Σύμμαχοι πρόβαλαν λόγους ανήθικους δηλαδή το φόβο της παροχής φιλοξενίας και βοήθειας σε εκατομμύρια πρόσφυγες και επιζώντες.Αλλά δεν μπορούμε να μιλήσουμε για πραγματική συνενοχή και είναι αβυσσαλέα η διαφορά (νομική και ηθική) ανάμεσα σ’αυτόν που πράττει και σ’ αυτόν που δεν εμποδίζει την πράξη .

Εάν η Γερμανία του σήμερα υπολογίζει στη θέση που της αξίζει ανάμεσα στα ευρωπαϊκά έθνη, δεν μπορεί και δεν πρέπει ν’ απαλύνει την ενοχή του παρελθόντος.

PRIMO LEVI

La stampa , 22 Ιανουαρίου 1987

 

 

Advertisements

2 Trackbacks / Pingbacks

  1. Φάκελος Λακωνική Ιστορία #02 Στοιχεία για τις μάχες στην Λακωνία τον Δεκέμβρη 1943 και η συνεργασία των ταγμάτων Ασφαλείας με τους Ναζί | αυτόν
  2. Στοιχεία για τις μάχες στην Λακωνία τον Δεκέμβρη 1943 και η συνεργασία των ταγμάτων Ασφαλείας με τους Ναζί – Shades magazine

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: