our news

Για την Μαρία Ελισάβετ Σκόμπτσοβα

μια Ρωσίδα αντιναζίστρια, ακτιβίστρια, ποιήτρια, καλόγρια,  που έπεσε στη μάχη κατά του Αντισημιτισμού.

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 1,136 other followers

Γράφει ο Λ.

 Το Νοέμβρη του 2013 τα αρμόδια συμβούλια του Δήμου των Παρισίων αποφάσισαν ομόφωνα να τιμήσουν τη Ρωσίδα Μαρία Σκόμπτσοβα δίνοντας το όνομά της σε ένα δρόμο της πόλης σε μια πάροδο της Rue de Lourmel.  Η γυναίκα αυτή υπήρξε μια σπάνια, ολότελα ιδιαίτερη και αξιοθαύμαστη προσωπικότητα, η οποία δεν μπορεί να μας αφήσει αδιάφορους. Το περίεργο είναι πως διέθετε την ιδιότητα της Ορθόδοξης μοναχής, η οποία όμως δεν είχε την παραμικρή σχέση με την κλασσική εικόνα που θα περίμενε κάποιος από αυτήν.

NikolayBerdyaev_with_Maria_Skobtzeva

H Σκόμπτσοβα με τον Χριστιανό φιλόσοφο (πρώην Μαρξιστή) Νικόλαο Μπερντιάγιεφ, συγγραφέα του περίφημου άρθρου “Χριστιανισμός και Αντισημιτισμός”, στο οποίο εκτίθεται η παράνοια του Αντισημιτισμού που τόσο συχνά κρύβεται κάτω από δήθεν χριστιανικό μανδύα

Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή το πρώτο της όνομα ήταν Ελισάβετ Πιλένκο. Γεννήθηκε το 1891 στη Ρίγα της Λετονίας, από πλούσιους αριστοκράτες γονείς. Η μάνα της ήταν απόγονος του τελευταίου διοικητή της Βαστίλης κι ο πατέρας της είχε χρηματίσει δήμαρχος της Ανάπα, πόλης της ανατολικής Μαύρης θάλασσας στην θέση της ελληνικής Γοργιππίας. Τον έχασε στα 14 της, γεγονός που την έστρεψε στην αθεϊα.  Το 1906 η μητέρα της πήρε τα παιδιά της και εγκαταστάθηκαν στη ρωσική Πετρούπολη. Το επαναστατικό κλίμα δεν άφησε αδιάφορη τη νεαρή Ελισάβετ που άρχισε να συχνάζει σε στέκια αριστερών διανοούμενων. Εκεί συνδέθηκε με ριζοσπαστικούς φιλολογικούς κύκλους, αλλά και με ιερατικούς.  Στο μεταξύ η ίδια στράφηκε στην Ποίηση και συνέγραψε το έργο «Σκυθικά θραύσματα», που ήταν επηρεασμένο από το κίνημα του Συμβολισμού, που στην πόλη εκφραζόταν από μια ελίτ  γύρω από τον λυρικό ποιητή Αλέξανδρο Μπλοκ, του οποίου η γνωριμία την επηρέασε. Δεκαεννιάχρονη μόλις παντρεύτηκε τον άθεο κομμουνιστή Δημήτρη, γιό ενός πιστού Ορθόδοξου καθηγητή της Νομικής. Ο γάμος τους, που δεν ήταν από έρωτα, διαλύθηκε στα 1913, αν και είχαν αποκτήσει μια κόρη. Ο σύζυγός της μετά το 1917 μεταστράφηκε στο Χριστιανισμό και χειροτονήθηκε ιερέας της Βυζαντινής Καθολικής Εκκλησίας (Ουνίτης), δραστηριοποιούμενος αργότερα με τους Ιησουϊτες στη Δύση. Λίγο μετά, η Ελισάβετ, σχεδίαζε να δολοφονήσει τον Τρότσκι για την παρανομία στην οποία υπέβαλε το «Κόμμα των Σοσιαλεπαναστατών» (Εσέροι), που η ίδια υποστήριζε. Τον είχε ακούσει με τα αυτιά της να λέει πως το κόμμα τους ανήκε στα σκουπίδια της Ιστορίας. Ευτυχώς παρεμποδίστηκε από φίλους της, ο δολοφόνος του Τρότσκι έμελλε να είναι όργανο του Στάλιν. Μετακόμισε με την κόρη της στη γνώριμη πόλη Ανάπα, όπου και εξελέγη μετά το 1917 αντιδήμαρχος, και διαδέχθηκε για λίγο τον Δήμαρχο, όταν ο τσαρικός στρατός επανακατέλαβε την πόλη και ο κομμουνιστής δήμαρχος το έσκασε.

Αφού γλύτωσε την καταδίκη της για τις ριζοσπαστικές της ιδέες, επειδή ο δικαστής ήταν πρώην Γυμνασιάρχης της, αυτός την αγάπησε και την παντρεύτηκε και το ζευγάρι διέφυγε αρχικά στη Γεωργία και μετά μέσω Σερβίας έφτασαν το 1923 στο Παρίσι, έχοντας στο μεταξύ αποκτήσει ένα γιό και μια κόρη.  Η Ελισάβετ στράφηκε οριστικά στο Χριστιανισμό  ερχόμενη σε επαφή με εκκλησιαστικούς κύκλους και έχοντας εξομολόγο τον  ιερέα Σέργιο Μπουλγκάκοφ, έναν πρώην Μαρξιστή οικονομολόγο, εξόριστο τώρα στο Παρίσι και πρύτανη του Ινστιτούτου του Αγ.Σεργίου.  Τρία χρόνια μετά πέθανε η κόρη τους από σοβαρή γρίπη, η άλλη της κόρη της από τον πρώτο γάμο κλείστηκε σε κολλέγιο στο Βέλγιο  και ο γάμος τους διαλύθηκε  Η Ελισάβετ, που μετά την εφηβική της αθεϊα γυρόφερνε τους εκκλησιαστικούς κύκλους, βρήκε τώρα σε αυτήν την τραγωδία της οριστικό καταφύγιο στην θρησκευτική πίστη. Ο Ρώσος επίσκοπός της πόλης Μητροπολίτης Ευλόγιος Γκεοργκιέφσκι, ένας άνθρωπος που παλινωδούσε διαρκώς μεταξύ τριών εκκλησιαστικών δικαιοδοσιών, της φιλοτσαρικής ρωσικής Διασποράς, της υπό το σοβιετικό έλεγχο της Μόσχας και της ελληνικής της Κωνσταντινούπολης, αντιλαμβανόμενος την αξία μιας τέτοιας στρατολόγησης, την έσπρωξε στα 1932 στο μοναχισμό δίνοντάς της το όνομα Μαρία, που το ζήτησε η ίδια για να τιμήσει την ευαγγελική Αιγύπτια πόρνη, και έχοντας εξασφαλίσει και την έγγραφη έγκριση και το διαζευκτήριο του συζύγου της. Ο κύκλος των Ρώσων πιστών εμιγκρέδων ταράχτηκε από τη χειροθεσία μιας τέτοιας γυναίκας ως μοναχής. Πρώην κομμουνίστρια, πρώην άθεη, με δυο διαζύγια και τρία παιδιά (το ένα συνελήφθη εκτός γάμου), φανατική καπνίστρια, νυχτερινή θαμώνας των παρισινών μπαρ και διανοούμενη, δεν ανταποκρινόταν με τίποτα στα συνήθη πρότυπα του ανατολικού γυναικείου μοναχισμού, δηλαδή αυτό μιας συνήθως αγράμματης χωρικής, μιας υστερικής δυστυχισμένης και ανέραστης φανατικής, που περιορίζεται σε κάποιο μοναστήρι. Ο σκανδαλισμός αυτός συνεχίστηκε και μετά τη ρασοφορία της, γιατί η μοναχή δεν περιορίστηκε στις προσευχές και στις νηστείες της, αλλά επιδόθηκε σε ένα μεγάλο κοινωνικό έργο προς τους πάσχοντες, γεγονός που αποτέλεσε σκάνδαλο για τους Ζηλωτές της Ανατολικής Εκκλησίας, που θεωρούν προτεσταντική ή παπική απόκλιση την ενασχόληση των μοναχών με την κοινωνική δράση, αντί για τον αυτοβασανιστικό εγκλεισμό τους και τη μαζοχιστική τους «άσκηση». Ιδιαίτερα στη ρωσική Εκκλησία, ακόμη και η Μεγάλη Δούκισσα και θύμα των Μπολσεβίκων αγία Ελισάβετ, η αδελφή της τσαρίνας, προκάλεσε μεγάλο σκάνδαλο όταν έγινε μοναχή, ηγουμένη μιας αδελφότητας και αφιερώθηκε στην προστασία ορφανών παιδιών, γεγονός ασυγχώρητο για την μοναχική ιδιότητα την οποία αφορά μόνο η προσευχή, τόσο που προκάλεσε τους μύδρους του αντιδραστικού αγίου Ερμογένη, τσαρικού επισκόπου του Σαράτοβου και αργότερα μάρτυρα θύματος των Μπολσεβίκων (Χατζηδημητρίου: «Οι Αγίες των Ρομανώφ», Μπατσιούλας-Αθήνα 2008). Αυτό αξίζει να επισημανθεί και να γίνει απολύτως κατανοητό, γιατί το βλέπουμε και στη χώρα μας, όπου ο μοναχισμός είναι κατά κανόνα θητεία σε μια αποκρυφιστική αγυρτία βιομηχανίας λειψανεμπορίου και θαυμάτων.

158061683_aa6d7ca84d-344x372 

 

Η πρώτη της κίνηση ως καλόγρια ήταν να νοικιάσει ένα κτίριο, αρχικά ανεπίπλωτο, που με τη βοήθεια δωρεών, έγινε η φωλιά του κάθε λογής κοινωνικού περιθωρίου.  Δυο χρόνια μετά μεταφέρθηκε σε ένα πολύ μεγαλύτερο, που διέθετε και παλιούς στάβλους. Άστεγοι, άνεργοι, εργάτες, ψυχοπαθείς, φτωχοί, πρόσφυγες, μοναχικοί έβρισκαν εκεί στέγη, τροφή, παρέα, παρηγοριά. Η Μαρία δεν περίμενε να της χτυπήσουν την πόρτα, τους αναζητούσε στους δρόμους της πόλης. Στα 1937 προσέφερε 120 γεύματα την ημέρα. Η πόρτα του «μοναστηριού» της ήταν ορθάνοιχτη κι αυτή μπορούσε να υποδεχθεί κάθε δυστυχισμένο καπνίζοντας το τσιγάρο της, με ρούχα γεμάτα μπογιές από την εικονογραφία της και έχοντας διακόψει κάποια θεολογική συζήτηση. Ο χώρος έσφυζε από ζωή και δεν ήταν καθόλου σπάνιο να ακούγονται ψαλμωδίες, τραγούδια της ρωσικής όπερας, και δυνατές φωνές από συζητήσεις. Η Μαρία ίδρυσε παράλληλα και ένα μικρό Σανατόριο για φυματικούς και έβαλε τα θεμέλια της ακτιβιστικής  «Orthodox Action», η οποία δρα ανθρωπιστικά, στα εκκλησιαστικά πλαίσια πάντα, μέχρι σήμερα.

Στη διάρκεια της ναζιστικής Κατοχής της Γαλλίας, πολλοί Εβραίοι κατέφυγαν στο σπίτι της Μαρίας, ζητώντας πιστοποιητικά δήθεν βάπτισής τους, τα οποία τους προμήθευε πρόθυμα ο π.Δημήτριος Klepinin, ο γιός ενός αρχιτέκτονα από τον Καύκασο, ένας καλλιεργημένος και γενναίος ιερέας που πρόσφερε τις υπηρεσίες του στο καταφύγιο, καταγράφοντάς τους ταυτόχρονα στα βιβλία της ενορίας του σε περίπτωση που οι Ναζί έκαναν διασταυρώσεις. Παράλληλα αρκετοί Εβραίοι κρύφτηκαν εκεί ενώ άλλοι βοηθήθηκαν να διαφύγουν στο εξωτερικό. Η Μαρία αγανακτούσε με εκείνους τους Ορθόδοξους που αδιαφορούσαν για την εβραϊκή τραγωδία: «Αν είμασταν πραγματικοί Χριστιανοί θα φορούσαμε όλοι το άστρο που τους υποχρεώνουν να φορούν οι Ναζί. Ήλθε η ώρα να δώσουμε χριστιανική Ομολογία». Από αυτό το γεγονός, έγραψε τον Ιούλιο του 1942 το ποίημα ‘Ισραήλ’, στο οποίο είναι έντονο το θρησκευτικό, βιβλικό περισσότερο παρά ευαγγελικό, στοιχείο του μαχητικού φιλοσημιτισμού της:

«Δυο τρίγωνα, ένα αστέρι

Η ασπίδα του Δαυϊδ, του προπάτορά μας

Αυτή είναι επιλογή και όχι προσβολή

Το μεγάλο μονοπάτι και όχι κάτι κακό

Για μια φορά ακόμη ένα τέλος που εκπληρώθηκε

Μια φορά ακόμη σαλπίζει η τρουμπέτα του τέλους

Και η τύχη ενός μεγάλου λαού,

Για άλλη μια φορά από τον Προφήτη προειπωμένη.

………………».

Οι Γερμανοί πληροφορήθηκαν τα συμβαίνοντα στο καταφύγιό της με μεγάλη καθυστέρηση, μη μπορώντας να πιστέψουν πως μια Ρωσίδα καλόγρια διωγμένη από τους Κομμουνιστές προστάτευε Εβραίους. Συνέλαβαν την Μαρία, τα δυο παιδιά της Γεώργιο και Σοφία, τον ιερέα και έναν ακόμη βοηθό της. Ο γιός της και ο παπάς πέθαναν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, την ίδια τύχη είχε και αυτή στο στρατόπεδο του Ravensbrück κοντά στο Βερολίνο, το 1945. Λέγεται, αλλά χωρίς αποδείξεις, πως συνέβη τη Μ.Παρασκευή, οπότε και οδηγήθηκε στο θάλαμο αερίων. Η ημέρα δεν είναι σίγουρη γιατί είναι  γνωστή η μανία της Εκκλησίας να κατασκευάζει συμβολικά γεγονότα με μεταφυσική αλληλουχία, που θα εντυπωσιάζει τους πιστούς. Υπάρχουν αναφορές πως το όνομά της εμφανίσθηκε στον κατάλογο εκείνων που οδηγήθηκαν στους θαλάμους αερίων την 31η Απριλίου 1945 και πως προσφέρθηκε να πάρει την θέση μιας νεαρής Πολωνής Εβραίας, όμως αυτό δεν έχει επιβεβαιωθεί, αν και θα ήταν σύμφωνο με τον χαρακτήρα της. Όλες οι επώνυμες πάντως μαρτυρίες συγκρατουμένων της γυναικών που επέζησαν, συμφωνούν για το θάρρος της, τη μέριμνά της για τους άλλους και την υπομονή της. Είναι τραγική ειρωνεία πως η θανάτωσή της έγινε ενώ ο απελευθερωτικός Κόκκινος στρατός πλησίαζε.

Το Κράτος του Ισραήλ την έχει κατατάξει στους «Δίκαιους των Εθνών». Το πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης την ανακήρυξε Αγία το Γενάρη του 2004, μαζί με το γιό της και τον π.Δημήτριο). Η σχετική τελετή έγινε το Μάη στον παρισινό ρωσικό καθεδρικό του Αλεξάνδρου Νιέφσκι και οι πιστοί την τιμούν με το όνομα Οσία Μητέρα Μαρία των Παρισίων. 

Μέσα από τα γραπτά της ασκεί και σήμερα σκληρή κριτική στον εκκλησιαστικό συντηρητισμό, που σαφώς αφορά και στην άκαρδη κρατική Εκκλησία της Ελλάδας, που γκρεμίζει καταφύγια προσφύγων και καλεί το χωροφύλακα για να συλλάβει τους νέους που πήγαν να διαμαρτυρηθούν στη Μητρόπολη του εθνικιστή Άνθιμου.  Ασκεί σκληρή κρατική και στον αποκρυφιστικό και κοινωνικά νεκρό μοναχισμό, σε κείμενα που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν χριστιανοσοσιαλιστικά και εκφράζουν τη θητεία της στην Αριστερά αλλά και την ειλικρινή και γόνιμη ευαγγελική της πίστη:

(Hackel Sergei: «Μαρία Σκόμπτσοβα…». Ακρίτας-1998)

«Σταμάτα να ψέλνεις και να τραγουδάς και να μουρμουρίζεις πάνω απ’ τις χάντρες του κομποσχοινιού σου! Ποιόν λατρεύεις σ’ αυτή τη μοναχική σκοτεινή γωνιά της πολυτελούς εκκλησίας…με τις πόρτες όλες κλειστές;….Ανοίξτε τις πόρτες σας στους αστέγους κλέφτες, αφήστε τον έξω κόσμο να περάσει και να γκρεμίσει το υπέροχο λειτουργικό σας σύστημα, … Δεχτείτε τον όρκο της πενίας σε όλη του τη συντριπτική αυστηρότητα: καταστρέψτε κάθε άνεση, ακόμη και την μοναχική άνεση.. Οι μοναχές διακρίνονται από μεγάλη προσωπική ευσέβεια και η κάθε μοναχή προσπαθεί να βρει το Θεό, … διασφαλίζουν ηθικές αρχές, συντηρούν τη μεγάλη κληρονομιά του παρελθόντος, το πολύτιμο θησαυροφυλάκιο της τελετουργικής μεγαλοπρέπειας και της παράδοσης…χαρακτηρίζονται ως μονές «αστικές»: κανείς εκεί μέσα δεν έχει ιδέα για το ότι ο κόσμος καίγεται. Δεν υπάρχει κανένα ενδιαφέρον για τη μοίρα του κόσμου…Χρειάζεται ένας νέος τύπος μοναχισμού…ένας δρόμος ούτε εσωστρεφής, ούτε ασφαλής…μακριά από συνθήκες άνεσης και ζεστασιάς…».

Ασκεί κριτική και απευθύνει κάλεσμα στους λεγόμενους «πιστούς», που παρακολουθούν αμέτοχοι τη δυστυχία των άτυχων ανθρώπων: «Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι κάθε Χριστιανός καλείται να προσφέρει κοινωνική εργασία…Καλείται να οργανώσει την προσωπική ζωή των εργαζομένων, να προσφέρει στους ηλικιωμένους, να χτίσει νοσοκομεία, να ενδιαφερθεί για τα παιδιά, να πολεμήσει την εκμετάλλευση, την αδικία, την ανάγκη και την ανομία…»-1939, ‘Pravoslavnoe Delo’ («Ορθόδοξη Δράση»).

Νομίζω πως αυτό που ενώνει όλους τους καλούς ανθρώπους, είτε είναι Χριστιανοί ή Αναρχικοί ή Κομμουνιστές ή Σοσιαλιστές, ή Ουμανιστές ή δεν ξέρω τι ή όλα αυτά ή και πολλά από αυτά, όπως η μοναχή Μαρία, είναι η απόκτηση και η καλλιέργεια μιας συλλογικής συνείδησης πως χρωστάμε έμπρακτη Αλληλεγγύη σε κάθε αδικημένο πλάσμα, ακόμη και στα ζώα, πως οφείλουμε να παλεύουμε για έναν δικαιότερο κόσμο και πως όλα αυτά θα γίνουν με την εργασία για αλλαγή των συνειδήσεων, χωρίς άχρηστη και περιττή βία. Η μόνη βία που μπορεί να είναι αποδεκτή είναι αυτή που αμύνεται, αντιστέκεται και πολεμάει την ολοκληρωτική βία της τυραννίας, ντόπιας ή ξένης, που επιβουλεύεται απροκάλυπτα τη ζωή, την ασφάλεια και τα δικαιώματα των ανθρώπων, όπως έκανε ο Ναζισμός, η μεγαλύτερη απειλή κατά της ανθρωπότητας, που μια μολυσματική εστία του γίνεται ανεκτή και στη χώρα μας.

ΥΓ:

O άγνωστος ύστερος σοβιετικός αντισημιτισμός και η σχετική λογοκρισία: Ρωσικό φιλμ που αναφέρεται στην μητέρα Μαρία (‘MatMariya’-1982), του Sergey Kolosov (Βραβείο ‘Λένιν Κομσομόλ’), μόνο που η Ιστορία έχει πλαστογραφηθεί. Η καλόγρια σώζει Σοβιετικούς αιχμαλώτους και κανέναν Εβραίο! (Οlga Gershenson: «The Phantom Holocaust: Soviet Cinema and Jewish Catastrophe»Rutgers University Press, 2013).

Advertisements

3 Comments on Για την Μαρία Ελισάβετ Σκόμπτσοβα

  1. The Phantom Holocaust: Soviet Cinema and Jewish Catastrophe
    Από την Olga Gershenson

    Στις σελίδες 89-90, η συγγραφέας του βιβλίου συζητά χρόνια μετά τα γυρίσματα του φιλμ, με τον 88χρονο πια σκηνοθέτη της σοβιετικής ταινίας, Kolosov και προσπαθεί μάταια να του αποσπάσει μια ομολογία ή εξήγηση, γιατί δεν εμφάνισε τους αγώνες της μοναχής υπέρ των Εβραίων των Παρισίων. Παράλληλα η Gershenson, απονέμει εύφημη μνεία σε δυο επώνυμους πολίτες που αρνήθηκαν να πάρουν μέρος στην ταινία με τους σοβιετικούς όρους και περιορισμούς, τον συγγραφέα Γκρηγκόρι Κάνοβιτς και τον σκηνοθέτη Μιχαήλ Καλίκ.

    https://books.google.gr/books?id=_1gi9i5PTh8C&pg=PA89&lpg=PA89&dq=The+Phantom+Holocaust:+Soviet+Cinema+maria+skobtsova+jews&source=bl&ots=WKvLuNmK08&sig=2h_z1ifLBJMdG50JP8Z5HKjo0Do&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwiph6Ww9cPOAhVLnBoKHaXYA5AQ6AEIMTAD#v=onepage&q=The%20Phantom%20Holocaust%3A%20Soviet%20Cinema%20maria%20skobtsova%20jews&f=false

    Like

  2. Για τον σχεδιασμό της δολοφονίας του Τρότσκυ, που βέβαια πρέπει να τον δούμε στο κλίμα μιας εποχής εξημμένων παθών:

    Saving the Jews: Amazing Stories of Men and Women who Defied the “final …
    By Mordecai Paldiel– November 1, 2000

    https://books.google.gr/books?id=gRdUvDLC3pgC&pg=PA211&lpg=PA211&dq=%22elizabeth+pilenko%22+saint&source=bl&ots=P-_545ZU-R&sig=uz-S1wOh1buAmHDkKZ_jde5lm28&hl=en&ei=KMCBS5HLEtWwngfk8KGdBw&sa=X&oi=book_result&ct=result&redir_esc=y#v=onepage&q&f=false

    Elizaveta was a member of Party of Socialists-Revolutionaries and even planned the assassination of Leon Trotsky,….

    και μερικές φωτογραφίες ακόμη


    Mε τα 3 παιδιά της


    Πρώτη δεξιά, μπροστά στο τζάκι, στο καταφύγιο της Λουρμέλ

    Like

  3. Από το μπλογκ ενός Έλληνα Ορθόδοξου Θεολόγου:

    http://panagiotisandriopoulos.blogspot.gr/2014/07/blog-post_2.html

    Νικόλαος Μπερντιάγιεφ
    Χριστιανισμός καί ἀντισημιτισμός
    μετάφραση-σημειώσεις
    Δημήτρης Μπαλτᾶς

    Προλογικό σημείωμα

    Μέ ἀφορμή τήν συμπλήρωση 140 ἐτῶν ἀπό την γέννηση τοῦ Ρώσσου φιλοσόφου Νικολάου Μπερντιάγιεφ (1874-1948) παρουσιάζω σέ ἑλληνική μετάφραση τό ἄρθρο του «Χριστιανισμός καί ἀντισημιτισμός», τό ὁποῖο διατηρεῖ ὁρισμένη ἐπικαιρότητα, ἀφοῦ σήμερα, ὅπως καί ἄλλοτε, ὁ κόσμος, καί ἰδιαίτερα ὁ χριστιανικός, διάκειται δυσμενῶς, τίς περισσότερες φορές, προς τούς Ἑβραίους, ὄχι μόνον ἀπό ἀπόψεως θρησκευτικῆς ἀλλά καί οἰκονομικῆς καί κοινωνικῆς καί πολιτικῆς. Ἐξ ἄλλου, τό ἄρθρο τοῦ Μπερντιάγιεφ ἔχει ἐνδιαφέρον, διότι δίδει τήν ρωσσική προσέγγιση στό ζήτημα τῶν Ἕβραίων καί τοῦ ἀντισημιτισμοῦ. Ἄς σημειωθεῖ ὅτι ἡ Ρωσσία τόσο ἐπί τοῦ τσαρισμοῦ, ὅσο και ἐπί τοῦ μπολσεβικισμοῦ ἔδειξε μία ἰδιαίτερα ἐπιθετική στάση πρός τούς ἑβραϊκῆς καταγωγῆς κατοίκους της, ὅπως καί οἱ χῶρες τῆς κεντρικῆς Εὐρώπης.
    Γιά τήν μετάφραση τοῦ παρόντος δοκιμίου ἐλήφθη ὑπ’ ὄψιν τό ρωσσικό πρωτότυπο κείμενο, ἀλλά καί ἡ γαλλική και ἡ ἀγγλική μετάφρασή του.
    Δημήτρης Μπαλτᾶς
    http://panagiotisandriopoulos.blogspot.gr/2014/07/blog-post_2.html
    ………………….
    Δέν ὑπάρχει καμμία ἀμφιβολία ὅτι οἱ Χριστιανοί φέρουν ἕνα βαρύ φορτίο ἁμαρτίας σχετικά μέ τόν λαό τοῦ Ἰσραήλ, καί τώρα ἀνήκει στούς Χριστιανούς τό καθῆκον νά τούς προστατέψουν. Γνωρίζουμε ὅτι ἔτσι εἶναι ἤδη στήν Γερμανία. Ἀξίζει νά θυμηθοῦμε, στό ζήτημα αὐτό, τό γεγονός ὅτι ὁ Βλαδ. Σολόβιεφ[5], πίστευε ὅτι ἡ ὑπεράσπιση τῶν Ἑβραίων ἦταν μία ἀπό τίς σημαντικές ἀποστολές τῆς ζωῆς του. Γιά μᾶς τούς Χριστιανούς, τό ἑβραϊκό ζήτημα δέν συνίσταται στό νά γνωρίζουμε ἄν οἱ Ἑβραῖοι εἶναι καλοί ἤ κακοί, ἀλλά στό νά ἐμεῖς εἴμαστε καλοί ἤ κακοί. Διότι εἶναι πιό σημαντικό νά ἐξετάσω αὐτό τό ζήτημα σέ σχέση μέ τόν ἑαυτό μου παρά σέ σχέση μέ τόν γείτονά μου, ἀφοῦ ἔχω πάντοτε τήν τάση νά τόν κατηγορήσω. Πρέπει νά ὁμολογήσουμε ὅτι, δυστυχῶς, οἱ Χριστιανοί δέν ἔχουν σταθεῖ στό ὕψος τῆς Ἀποκάλυψης πού τούς ἔχει δοθεῖ, καί ἔχουν, σέ γενικές γραμμές, φανεῖ σημαντικά κατώτεροι ἀπό τούς Ἑβραίους.

    Οἱ Χριστιανοί καί οἱ Ἐκκλησίες τους ἔχουν πάρα πολλά πράγματα γιά τά ὁποῖα πρέπει νά μετανοήσουν. Ἔχουμε μόνο μιλήσει γιά τό ἑβραϊκό ζήτημα, ἀλλά θά μπορούσαμε ἐπίσης νά ἀναφέρουμε τό κοινωνικό πρόβλημα, το πρόβλημα τοῦ πολέμου, τῆς διαρκοῦς συνεργασίας τους μέ τά πιό ἀποτρόπαια καθεστῶτα, καί οὕτω καθεξῆς.

    ………………….

    http://panagiotisandriopoulos.blogspot.gr/2014/07/blog-post_2.html

    Like

2 Trackbacks / Pingbacks

  1. Μαρία Ελισάβετ Σκόμπτσοβα | Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές
  2. Μαρία Ελισάβετ Σκόμπτσοβα | Θησαυρός Γνώσεων και ευσεβείας (II)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: