our news

Αντισημιτισμός, αντισιωνισμός και η λογική του μη-όλου

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 1,136 other followers

 

Γράφει ο Βασίλης Τρωίζος 

Στην κλασική του μοντερνιστική εκδοχή ο αντισημιτικός λόγος απέδωσε στον εβραίο την ‘’δύναμη’’ του Αρνητικού. Ο Εβραίος χαρακτηριζόταν από έλλειψη: άπατρις,νομάς, χωρίς κρατική-εθνική υπόσταση. Σε μια εποχή περάσματος από το χριστιανικό-θεοκρατικό απολυταρχικό καθεστώς στις νεωτερικές θεσμίσεις του έθνους-κράτους, ο Εβραίος αναδυόταν ως το ‘’σύμπτωμα’’ αυτής της διαδικασίας: μια φιγούρα απεδαφικοποίησης που κινούταν στο όριο (γεωγραφικό ή πολιτισμικό)των κοινωνιών. Η ‘’αδυναμία και απροθυμία’’ των Εβραίων να απαρνηθούν την μερική τους πολιτισμική-θρησκευτική τους ταυτότητα ώστε να αναγνωριστούν ισότιμα ως πολίτες ενός κοσμικού κράτους, τους τοποθετούσε στο δυτικό φαντασιακό ως αυτό το απειλητικό Έξω στο εσωτερικό όμως πλέον της κοινωνίας τους. Ήταν αυτό που ο ρανσιέρ αναφέρει part-of no part. Το υποκείμενο δηλαδή που ενώ αποτελούσε ένα από τα στοιχεία του κοινωνικού συνόλου δεν είχε καθορισμένη θέση μέσα στην καινούργια δομή που αναδυόταν, δεν είχε οργανική σχέση με τα υπόλοιπα στοιχεία ώστε να συγκροτήσουν ένα συμπαγές κοινωνικό σώμα.

Στην τρέχουσα περίοδο αναδύεται μια νέα μορφή αντισημιτισμού, η οποία αν και αντλεί από την δυτική γενεαολογία του αντιεβραισμού είτε στην χριστιανική είτε στην νεωτερική/φυλετική μορφή της συνιστά και μια μορφή τομής με το παρελθόν. Ο σημερινός αντισημιτισμός παράγεται με τη μορφή του αντισιωνισμού, όπου το κυρίαρχο αντικείμενο επίθεσης μορφοποιείται στο ‘’κράτος του Ισραήλ’’. Το σιωνιστικό κράτος, ως το κράτος των Εβραίων, είναι η εξαίρεση των υπόλοιπων κρατών, ένα κράτος που το διαπερνά μια ιδιαίτερη ποιότητα. Ως το κράτος των Εβραίων χαρακτηρίζεται από αυτό το πλεόνασμα που χαρακτηρίζει και τους ίδιους τους Εβραίους ως φυλή: το σιωνιστικό κράτος διακατέχεται από μια υπέρμετρη υπεθετικότητα, μια βία που δεν εξαντλείται απλά στην εφαρμογή αυταρχικών κρατικών τεχνικών διακυβέρνησης, αλλά η ιδιαιτερότητά της έγκειται στο ότι αντλεί και μια σαδιστική απόλαυση από την εφαρμογή της. Το ισραηλινό κράτος δεν σκοτώνει όπως όλα τα υπόλοιπα, τα ίδια τα θεμέλιά του και οι ρίζες του είναι ποτισμένα με αίμα. Αυτή η ρητορική ουσιαστικά συνεχίζει τους χριστιανικούς μύθος-λιβέλους περί των αιμοδιψών Εβραίων που σφάζουν χριστιανόπουλα και απλά με μια μορφή μετωνυμικής διολίσθησης τους μεταβιβάζει πλέον στο επίπεδο του κράτους.

Η ουσιώδης όμως,διαφορά του αντισημιτισμού στην τρέχουσα περίοδο,έγκειται στο ότι ενώ ο μοντερνιστικός αντισημιτισμός αναδύθηκε σε μια περίοδο εδραίωσης των ισχυρών εθνικών και κρατικών συνόρων με τον Εβραίο να αναδύεται ως το αντίθετο στοιχείο: αυτό του νομά,σήμερα παράγεται μια αντιστροφή:σε μια εποχή που βιώνει τον εαυτό της ως μια πορεία προς την διεθνοποίηση, την χαλάρωση των εθνικών συνόρων, την αυξανόμενη ισχύ διακρατικών θεσμών, την παγκόσμια δικτύωση της οικονομίας κλπ,όπου πλέον το έθνος φαντάζει ως ένας αρχαϊκός και δυσλειτουργικός θεσμός, ο Εβραίος πλέον είναι αυτός που φαίνεται να εμμένει στο να κατασκευάσει ένα δυνατό κράτος.

Στη σημερινή κατάσταση θεωρείται πως δεν υπάρχει κοινωνία που να υπερ-ταυτίζεται περισσότερο με το κράτος της όσο η ισραηλινή.Πλέον ο Εβραίος δεν εξαιρείται από την υπάρχουσα κατάσταση πραγμάτων επειδή είναι πολύ απεδααφικοποιημένος, αλλά ακριβώς για τον αντίθετο λόγο:επειδή εδαφικοποιείται με υπερβολικό ζήλο,επειδή εμμένει στην ιδιαίτερη ταυτότητά του. Το κράτος-λεβιάθαν του Ισραήλ είναι η ανωμαλία την εποχή της διεθνοποίησης.

Αν και οι δύο καταστάσεις έχουν μια αντικατοπτρική σχέση, υπακούουν μια κοινή λογική. Κι στις δύο ο Εβραίος είναι το στοιχείο αυτό που δεν αφήνει την ολότητα να αποκτήσει μια συνοχή. Είτε επειδή στην πρώτη μορφή δεν έχει δικό του κράτος,είτε επειδή στη δεύτερη εμμένει υπερβολικά σε αυτό, ο Εβραίος κατασκευάζεται ως αυτό το στοιχείο που εμποδίζει την κατάσταση, την κοινωνία κλπ να αποκτήσει χαρακτήρα Όλου, να γίνει Ένα.

Έχει τη μορφή του n-1, το ένα στοιχείο δηλαδή που η ύπαρξή του μας εμποδίζει από το να επιτύχουμε μια αρμονική κοινωνική τάξη.Θεμελιακά ο εβραίος είναι η κατεξοχήν μορφή του Άλλου που ‘’δεν μας αφήνει να απολαύσουμε’’, γι’αυτό και διαχρονικά υπήρξε η παραδειγματική μορφή του εξιλαστήριου θύματος.

Όλοι οι ενδογενείς ανταγωνισμοί, παθογένειες, συγκρούσεις κλπ του κοινωνικού σώματος που το διέρρυγναν από τα μέσα,αποδομούσαν την ενότητά του και το καθιστούσαν μη-όλο, εξωτερικεύονταν, προβάλλονταν σε αυτό το εξωτερικό σημείο, η εξολόθρευση του οποίου υποσχόταν την επιστροφή στον χαμένο παράδεισο μιας πλήρους απόλαυσης

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: