our news

Νέος βανδαλισμός του μνημείου του Ολοκαυτώματος στην Αθήνα

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 1,196 other followers

Ένα νέο βανδαλισμό στο μνημείο του Ολοκαυτώματος στην οδό Ερμού αναφέρει σήμερα η Ισραηλιτική Κοινότητα της Αθήνας. Ο βανδαλισμός φαίνεται να είναι προϊόν άγνοιας και να μην έχει αντισημιτικά κίνητρα, αφού ο δράστης απλά έκανε την υπογραφή του (tag) στα μάρμαρα του μνημείου. Παρακάτω αναδημοσιεύουμε την ανοιχτή επιστολή στον tagger του Μίνου Μωυσή από την σελίδα της Ι.Κ.Α 

Αγαπητέ μου tagger,

Έτσι μου είπαν κάποιοι νέοι φίλοι μου ότι πρέπει να σε αποκαλέσω. Πέρασες μια μέρα από το Μνημείο που η πόλη της Αθήνας έχει αφιερώσει στα θύματα του Ολοκαυτώματος, εκεί στην οδό Ερμού. Κάτι οι μεγάλες μαρμάρινες επιφάνειες του Μνημείου, κάτι η καλλιτεχνική σου ανησυχία που αναζητεί την έκφρασή της, σου πρόσφεραν την έμπνευση και η εντολή του εγκεφάλου στο χέρι σου ήταν πια θέμα δευτερολέπτων. Μας χάρισες το αποτέλεσμα της έμπνευσής σου, ένα tagging, την ετικέτα σου, την υπογραφή σου.

Κανονικά δεν θα έπρεπε να σου μιλάω, θα έπρεπε να είμαι μαζί σου θυμωμένος να καλώ τις υπεύθυνες αρχές της πολιτείας να προστατεύσουν το Μνημείο και να αστυνομεύσουν πιο αποτελεσματικά την περιοχή. Δεν θα το κάνω όμως, τουλάχιστον αυτή τη φορά. Θα μιλήσω σε σένα.

Όταν πριν χρόνια δόθηκε η άδεια για το Μνημείο αυτό, μια απόφαση βρισκόταν στο απόλυτο κέντρο από τους υπεύθυνους: Το Μνημείο Ολοκαυτώματος στην Αθήνα θα ήταν ανοικτό στην πόλη, όχι περιφραγμένο, όχι προστατευμένο από υποδομές ασφάλειας. Με μια γεωμετρία που θα αφήνει στον επισκέπτη του να το περιηγηθεί, να το περπατήσει, να ξαποστάσει πάνω του, και μια παρέα να σταθεί εκεί για να παίξει μουσική, να τραγουδήσει να συζητήσει. Ενταγμένο αρμονικά στον περίπατο της πόλης, χωρίς να προκαλεί με τον όγκο του, αντίθετα να σέβεται τον πολιτισμό της Αρχαίας Αθήνας που το φιλοξενεί στο δικό του χώρο αναφοράς, από τον Κεραμεικό, στο Δίπυλο κι από εκεί στη διαδρομή της Αποστόλου Παύλου και στη μαγεία του Παρθενώνα. Πολλοί μας επέπληξαν για την απόφαση αυτή. «Θα παθαίνει ζημιές, θα είναι έρμαιο στις διαθέσεις του οποιουδήποτε, θα αμαυρώνεται, θα το καταστρέψουν σε ελάχιστο διάστημα, περιφράξτε το, βάλτε ασφάλεια σε 24ωρη βάση».

Επιμείναμε όμως στις αρχές, δεν φοβηθήκαμε. Φθορές από τότε, πολλές. Γκραφίτι, μπογιές, καταστροφή του φωτισμού, tagging όπως το δικό σου, αντισημιτικά συνθήματα και σύμβολα, ακαθαρσίες, προφυλακτικά και πολλά άλλα. Και κάθε φορά που κάτι συμβαίνει, επιστρέφει εκείνος ο προβληματισμός και ανανεώνονται οι φωνές που το θέλουν περιφραγμένο και απρόσιτο. Όταν όμως παίρνουμε τον κουβά για να το καθαρίσουμε μετά από κάθε φθορά, στεκόμαστε εκεί ανάμεσα στους μαρμάρινους καθαρούς όγκους του και μετρώντας πάλι από το μηδέν μέχρι την επόμενη φορά, επιβεβαιώνουμε ότι έτσι πρέπει να συνεχίσει, ανοικτό, ζωντανό, προσβάσιμο, στοιχείο της πόλης.

Και η πόλη έχει πιο πολλές καλές συμπεριφορές απέναντί του. Πόσες φορές δεν είδαμε σχολεία να το επισκέπτονται με τα παιδιά να κάθονται πάνω στα μάρμαρα και να ακούν από τούς δασκάλους τους την ιστορία του Ολοκαυτώματος, πόσες φορές δεν είδαμε μοναχικά λουλούδια αφημένα πάνω του, πόσες φορές δεν είδαμε νέους ανθρώπους με μια κιθάρα να σιγοτραγουδούν οκλαδόν πάνω στο μεγάλο κεντρικό μάρμαρο, πόσες φορές δεν είδαμε αυτά τα μικρά πετραδάκια, δείγμα σεβασμού και μνήμης στην Εβραική παράδοση, αφημένα στις άκρες των μαρμάρων, πόσες φορές δεν είδαμε τουρίστες και επισκέπτες της πόλης να στέκονται και να διαβάζουν τις χαραγμένες πόλεις που έχασαν τις Κοινότητές τους, συχνά να έρχονται σε επαφή με μια από αυτές που ζούσαν οι γονείς και οι παππούδες που χάθηκαν, και πόσες φορές δεν είδαμε δάκρυα να ποτίζουν τα μάρμαρα. Και τους περαστικούς να στέκονται στην επιγραφή του Ελί Βιζέλ, που αυτό ακριβώς τους καλεί με τη σοφία του. Να σταθούν, να αναλογιστούν, να μάθουν, να θυμούνται.

Αυτή την ελευθερία της πρόσβασης, αγαπητέ μου tagger, την προσφέραμε και σε σένα. Αποφάσισες να τη χρησιμοποιήσεις όπως εσύ έκρινες, με το μαρκαδόρο σου, το πινέλο σου. Δεν μας αρέσει, αλλά το ανεχόμαστε. Γιατί δεν είσαι πιο δυνατός από τη δική μας επιθυμία να προσφέρουμε αυτή την ελευθερία, δεν πρόκειται να σου κάνουμε τη χάρη να κλείσουμε το Μνημείο για να κρατήσουμε απέξω εξαιτίας σου όσους το σέβονται, το φροντίζουν, το αγαπούν. Εσύ μπορείς να συνεχίσεις να μας ταλαιπωρείς που κουβαλάμε τους κουβάδες και τρίβουμε με τις βούρτσες τα μάρμαρα για να σου προσφέρουμε κι άλλο χώρο έκφρασης, αλλά προτιμάμε να δίνουμε σε σένα αυτό το δικαίωμα από το να αφαιρούμε από τους πολλούς το δικαίωμα να βιώνουν το Μνημείο μας.

Κι αυτό ακριβώς είμαι βέβαιος ότι θέλουν και όσοι αυτά τα μάρμαρα θυμίζουν και τιμούν. Να μάθει ο κόσμος για αυτούς και τιμώντας τη μνήμη τους να ορθώσει φράγματα. Όχι στο Μνημείο τους αλλά απέναντι σε κάθε φαινόμενο ρατσισμού και μισαλλοδοξίας.

Την επόμενη λοιπόν φορά που θα περάσεις από εκεί και θα εμπνευστείς να βγάλεις από την τσέπη σου τον μαρκαδόρο, σκέψου ότι δεν κάνεις καμιά επανάσταση, ούτε τα βάζεις με το σύστημα. Το Μνημείο θα φιλοξενήσει και εσένα, όπως όλους, όσοι το Μνημείο τιμά θα μιλήσουν και με σένα, θα πουν τη δική του ιστορία, θα σου πουν ότι όλα ξεκίνησαν όταν κάποιοι ανενόχλητοι και ελεύθεροι, όπως εσύ, δεν σεβάστηκαν σύμβολα, Μνημεία, χώρους έκφρασης της πίστης, και πόσο εύκολα και γρήγορα οι ελάχιστοι που δεν σέβονταν έγιναν πολλοί και μετά περισσότεροι και μετά κυρίευσε το μίσος και ο μαζικός θάνατος.

Αφού τους ακούσεις για λίγο, αποφάσισε εσύ αν θα βγάλεις το καπάκι του μαρκαδόρου ή θα το ξαναβάλεις στην τσέπη σου.

Με εκτίμηση και κατανόηση

Μίνος Μωυσής

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: