our news

Σχολιασμός με αφορμή τις γαλλικές εκλογές

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 1,195 other followers

TOPSHOT - Anti-fascists demonstrate in Nantes, western France, on April 23, 2017 following the announcement of the results of the first round of the Presidential election. Centrist Emmanuel Macron finished ahead of far-right leader Marine Le Pen on Sunday to qualify alongside her for the runoff in France's presidential election, initial projections suggested. / AFP PHOTO / JEAN-SEBASTIEN EVRARDJEAN-SEBASTIEN EVRARD/AFP/Getty Images

Γράφει ο Lucifugo, a diavolo in corpo

Λίγη έως καθόλου σημασία έχει ποιος θα είναι ο τελικός νικητής των γαλλικών εκλογών για την Προεδρία. Ο νικητής υπάρχει ήδη και είναι ένας. Το Κόμμα του Εθνικού Μετώπου (Front national) το πιθανότερο είναι να ηττηθεί στο δεύτερο γύρο με τη γαλλική νεοφασιστική ιδεολογία να βγαίνει μεγάλη νικήτρια.

Νικήτρια ως ψευδο-ολικός τρόπος “επίλυσης των προβλημάτων”.

Νικήτρια ως “ηθική δύναμη” που κινητοποιεί εκλογικά (και όχι μόνο) τις μάζες υπό τη Στέγη του Έθνους.

Νικήτρια ως “ριζοσπαστική φωνή” ενάντια στον Άλλο και στον μη Εθνικό Γάλλο.

Νικήτρια στο όνομα της υπεράσπισης των Δημοκρατικών Ιδεωδών, του Πολίτη και -πάνω από όλα- των “Θέσεων Εργασίας”, η νεκρή καρδιά όλων των αστικών αξιών, που καταστρέφονται από τις δαιμονικές δυνάμεις των “Ελίτ”, των μεταναστών/προσφύγων και την αόρατη, πλην πανταχού παρούσα και υπεύθυνη-για-όλα-τα-κακά “Παγκοσμιοποίηση”.

Και, τέλος, νικήτρια ως χυδαία “μορφή κριτικής” στα καθημερινά αδιέξοδα της καπιταλιστικής εκκοινώνησης.

Αυτό που αποτυπώνουν τα εκλογικά αποτελέσματα στη Γαλλία είναι φαινόμενα της ίδιας τάξης με το Αγγλικό Brexit, την εκλογή Trump στις ΗΠΑ, την άνοδο του “Κινήματος των 5 Αστέρων” και της Λέγκας του Βορρά στην Ιταλία: είναι η ενσάρκωση όλων των υπολανθανουσών τάσεων που τώρα-βγαίνουν-στο-προσκήνιο και των μοριακών ρηγματώσεων που συντελούνται στους κόλπους των Κρατών που συγκροτούν την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Στην τρέχουσα φάση της αστικής κοινωνίας, ως κοινωνία της ολοκληρωτικής υπαγωγής στη Μεγαλειότητα του Κεφαλαίου, οι πολιτικές κοκορομαχίες μεταξύ “Κοσμοπολιτών φιλελεύθερων” και “Εθνικών αριστερών και δεξιών” δεν αποτελούν απλώς και μόνον κακή φαινομενικότητα που παραβλέπει τη στενή σύνδεση και αλληλοπαραγωγή καπιταλιστικού “Κοσμοπολιτισμού” και “Εθνικής μορφής” πάνω στην οποία θεμελιώνεται η ίδια η ουσία της αστικής κοινωνίας.

Αυτές οι σχεδόν διχοτομικές κατηγορίες του “Κοσμοπολίτη Ανθρώπου” (που είναι ιδεολογικά σημαδεμένος ως “παρασιτικός Τραπεζίτης” και ολίγον “Εβραίος”) και του “Εθνικού Ανθρώπου” (ο κατεξοχήν “παραγωγικός Πατριώτης”, ολίγον Εργάτης κι ολίγον Αφεντικό-στον-τόπο-του) αλληλοτροφοδοτούν η μία την άλλη και εκφράζουν δια της αμοιβαίας προϋπόθεσης και του αποκλεισμού τους τα ίδια τα υπαρκτά εμπόδια που συναντά η συσσώρευση του Κεφαλαίου στη συνολική κοινωνική της τροχιά, “αντικειμενικά εμπόδια” που οι νοητικές συλλήψεις και οι υπερβάσεις τους γεννιούνται “υποκειμενικά” από την ίδια την “απαράβατη” Λογική της αξιοποίησης ως “μόνης φυσικής σχέσης” μεταξύ των ανθρώπων.

Από τη μία η συσσώρευση του Κεφαλαίου ως “Κοινωνία της Εργασίας” απαιτεί από τη “φύση” της βαθμούς διεθνοποίησης και παγκοσμιότητας αλλιώς δεν μπορεί-να-υπάρξει, από την άλλη η μορφή του Κράτους-Έθνους είναι η μόνη σε θέση να την πραγματοποιήσει σε-σχέση-και-σε-ρήξη με όλα τα άλλα Κράτη-Έθνη. Από εδώ και ο σχιζοφρενικός κοινωνικός πυρήνας της αστικής νόησης και πρακτικής. Από την άκρα Αριστερά μέχρι την άκρα Δεξιά, υπέρ ή κατά της “Ευρώπης”, το κίνητρο είναι ένα: πώς και με ποιους τρόπους θα συνεχίσει να είναι λειτουργική η συσσώρευση στην Εποχή της οριακής συρρίκνωσης του Κεφαλαίου και της μονιμότητας των πλεοναζόντων πληθυσμών: οι εργάτες/ιες να “συνεχίζουν να δουλεύουν”, οι άνεργοι/ες να “βρίσκουν δουλειές”, οι πρόσφυγες/μετανάστες να αξιοποιηθούν ή όχι “μέσω της δουλειάς” κτλ κτλ.

Η κατάρρευση των παραδοσιακών μαζικών κομμάτων εκπροσώπησης, η ταχυδακτυλουργική δημιουργία “νέων” πολιτικών προσώπων που υπόσχονται εξαρχής έναν καινούργιο γερασμένο κόσμο, η κατ’ ουσίαν ιδεολογική συνταύτιση “Αριστεράς” και “Δεξιάς” γύρω από την πρόσβαση στο Κράτος και την “παραγωγικότερη” αξιοποίησή του για το-καλό-της Οικονομίας και του Έθνους, δεν είναι τα τυχαία σημάδια κάποιας εφήμερης ιδεολογικής σύγχυσης αλλά μάλλον αποτελούν ορισμένα από τα βασικά σημεία της αναπόφευκτης κρίσης του “τρόπου παραγωγής” (Μαρξ) που βασίζεται στην “αξία”.

Και τα σημεία της κρίσης, δεν είναι παρά οι αληθινές ενδείξεις των καπιταλιστικών κοινωνικών πραγμάτων που εξαντλούν την ιστορική δυναμική τους ως μορφές της ανθρώπινης ζωής. Δυο ή μάλλον τρία πράγματα μας απομένουν να κάνουμε: να αποκτήσουμε επίγνωση της κατάστασής μας, να είμαστε έτοιμοι για τα χειρότερα και να εξοπλιζόμαστε θεωρητικά και πρακτικά για την αποτροπή τους.

Advertisements

2 Trackbacks / Pingbacks

  1. Πρωτομαγιά 2017, Παρίσι… – Shades magazine
  2. Πρωτομαγιά 2017, Παρίσι… | Ώρα Κοινής Ανησυχίας

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: