our news

August Bebel: Σχετικά με την ομοφυλοφιλία και τον ποινικό κώδικα

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 1,267 other followers

Σημείωση του Shades

Η μετάφραση του λόγου του Αυγούστου Μπέμπελ στο Ράιχσταγκ έγινε από την αγγλική μετάφραση του John Lauritsen. Δημοσιεύτηκε στο: Gay News (London) issue 136 (1978) under the title, “The Man Who Spoke Out: 80th Anniversary of a Landmark in Gay Rights” . Στο διαδίκτυο υπάρχει στο: https://www.marxists.org/archive/bebel/1898/01/13.htm

Οι σημειώσεις στο τέλος του κειμένου είναι δικές μας. Κρίναμε ότι είναι απαραίτητες για την διευκόλυνση του ελληνικού αναγνωστικού κοινού. Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τον V.J για την πολύτιμη βοήθεια του στην ελληνική μετάφραση.

Πρόλογος του ‘Άγγλου μεταφραστή

Αυτός ο Ιανουάριος σηματοδοτεί την 80ή [1] επέτειο ενός ορόσημου στον αγώνα μας: την πρώτη πολιτική ομιλία που δόθηκε ποτέ για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων. Στις 13 Ιανουαρίου 1898, ο αρχηγός της μεγάλης Γερμανικής Σοσιαλδημοκρατίας, Αυγούστος Μπέμπελ, πήρε το λόγο στο βήμα του Ράιχσταγκ, κατά τη διάρκεια της συζήτησης για τη μεταρρύθμιση του ποινικού κώδικα, για να υποστηρίξει μια αναφορά διανεμήθηκε από την Γερμανική Επιστημονική Ανθρωπιστική Επιτροπή ζητώντας την κατάργηση του νόμου περί σοδομίας του ποινικού κώδικα (παράγραφος 175). Η επιστημονική ανθρωπιστική επιτροπή (wissenschaftlich-humanitäre Komitée), η πρώτη οργάνωση ομοφυλοφιλικών δικαιωμάτων στον κόσμο, ήταν αυτή τη στιγμή μόλις εννέα μήνες από τότε που ιδρύθηκε στις 15 Μαΐου 1897 από τους Magnus Hirschfeld, Max Spohr και Erich Oberg. Η αναφορά αυτή ήταν η κύρια τακτική που χρησιμοποίησε η Επιτροπή στις προσπάθειές της να καταργήσει την παράγραφο 175.

Παρόλο που ίσως δεν ήταν ο πρώτος πολιτικός που υποστήριζε την ομοφυλοφιλική χειραφέτηση – πριν από αυτόν θα έπρεπε τουλάχιστον να το αναγνωρίσουμε και στον Καγκελάριο του Ναπολέοντα, Cambacérès – ωστόσο ο Bebel,  από όσο ξέρουμε ότι ήταν ο πρώτος που μίλησε ανοιχτά σε δημόσια συζήτηση.

Ο August Bebel δεν ήταν κάποιος απλός πολιτικός, ήταν συνιδρυτής της Γερμανικής Σοσιαλδημοκρατίας και ήταν ο κύριος εκπρόσωπός της για περισσότερα από σαράντα χρόνια. Ήταν ο πολιτικός κληρονόμος του Μαρξ και του Ένγκελς και μια από τις εξαιρετικές προσωπικότητες σε ολόκληρη την ιστορία του κινήματος της εργατικής τάξης. Κάτω από την ηγεσία του Bebel, η Γερμανική Σοσιαλδημοκρατία θεωρήθηκε ως υπόδειγμα και πηγή έμπνευσης για τους σοσιαλιστές σε όλο τον κόσμο.

Ο Bebel ήταν ένας από τους πρώτους τέσσερις άνδρες που υπέγραψαν την αναφορά της επιστημονικής ανθρωπιστικής επιτροπής, η οποία αρχικά είχε τη μορφή μανιφέστου (οι άλλοι τρεις ήταν ο Ernst von Wildenbruch, ο Richard von Krafft-Ebing και ο Franz von Liszt). Με το κύρος του Bebel και την υποστήριξη της Σοσιαλδημοκρατίας πίσω από αυτήν, οι πρώτοι ακτιβιστές για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων ήταν τουλάχιστον σίγουροι για μια ακρόαση. Αν και ο κύριος στόχος τους, ήταν η κατάργηση του νόμου περί σοδομίας,  τελικά αυτό δεν έγινε παρά μόνο επτά δεκαετίες αργότερα. Η υποστήριξη της Σοσιαλδημοκρατίας για το κίνημα της ομοφυλοφιλικής χειραφέτησης συνεχίστηκε για τρεισήμισι δεκαετίες – μέχρι να καταστραφούν και τα δύο κινήματα από τον θρίαμβο του ναζισμού το 1933. Και όπως οι σοσιαλιστές ήταν οι ισχυρότεροι (σχεδόν οι μόνοι) υποστηρικτές των ομοφυλοφιλικών δικαιωμάτων, οι πιο ένθερμοι αντίπαλοι βρίσκονταν στο Κόμμα του Κέντρου, το πολιτικό σκέλος της Καθολικής Εκκλησίας.

Η ομιλία του Μπέμπελ μπορεί να μοιάζει μάλλον απλή, αν την συγκρίνουμε με τη τωρινή ρητορική και ιδεολογία, αλλά έγινε πάρα πολύ νωρίτερα,  σε μια εποχή που βρισκόταν ακόμα κάτω από το σάβανο του βικτωριανισμού [2].  Είναι σαφές από τις αναταραχές και τις διακοπές που αναφέρθηκαν στο αρχείο ότι οι παρατηρήσεις του Bebel ήταν εντελώς συγκλονιστικές στα αυτιά των συναδέλφων του.

Λίγες μέρες αργότερα, ο πάστορας Schall αισθάνθηκε υποχρεωμένος να δηλώσει την αντίθεσή του στην αναφορά της Επιστημονικής Ανθρωπιστικής Επιτροπής από την άποψη του Χριστιανισμού. Ισχυρίστηκε ότι ο απόστολος Παύλος, στην επιστολή του προς τους Ρωμαίους, είχε αντιμετωπίσει την «ανηθικότητα», που ευνοείται από την αναφορά ως μία από τις πιο εξωφρενικές αμαρτίες του παλιού παγανισμού, και δήλωσε ότι ήταν εντελώς αδύνατον να καταλάβει γιατί τόσοι πολλοί διάσημοι άνθρωποι την είχαν υπογράψει. Το ακόλουθο σχόλιο του Pastor Schall είναι αρκετά αποκαλυπτικό: “Πρέπει να παραδεχτώ ότι είμαι βαθιά συγκλονισμένος από αυτές τις παρατηρήσεις του κυρίου Bebel – κατά κάποιο τρόπο με έχουν αναστατώσει και με έριξαν σε μια βαθιά κατάθλιψη”.

Ένα πράγμα που οι συνεργάτες του Bebel δυσκολεύτηκαν να πιστέψουν, ήταν η απεικόνιση του, για την συχνότητα της εμφάνισης και της έκτασης της ομοφυλοφιλικής δραστηριότητας. Το 1907, o Bebel, γέρος και άρρωστος τότε, υπενθύμισε τη δυσπιστία που είχαν εκφράσει εννέα χρόνια πριν κάποια μέλη του Ράιχσταγκ  γύρω από τις εκτιμήσεις του για τον μεγάλο αριθμό ομοφυλοφίλων και τον τρόπο με τον οποίο κατηγορήθηκε για υπερβολή. Εκ των υστέρων, υποστηρίχθηκε ότι ο Bebel δεν είχε υπερβάλει – αν μην τι άλλο είχε εκτιμήσει πολύ λιγότερα. Υπό το πρίσμα των ευρημάτων του Kinsey [3], μεταξύ άλλων, ο Bebel είχε δίκιο:  Αν  και οι εκτιμήσεις του το 1898 ήταν πολύ συντηρητικές. Ωστόσο, από ιστορικής άποψης, πρέπει να θυμόμαστε ότι ο πρώτος μεγάλος πρωτοπόρος για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, ο Karl Heinrich Ulrichs (1825-1895) είχε εκτιμήσει ότι μόνο το 0,002% του γερμανικού πληθυσμού ήταν ομοφυλόφιλοι και πολλοί πίστευαν ότι η εκτίμηση αυτή ήταν υπερβολικά υψηλή. Επίσης, την εποχή της δίκης του Oscar Wilde [4],  υπήρξαν ειδικοί οι οποίοι πίστευαν ότι δεν θα μπορούσε να υπάρχουν περισσότερο από δυο δωδεκάδες σοδομίτες στην πόλη του Λονδίνου.

Ακολουθεί η μετάφραση από το στενογραφικό αρχείο της διαδικασίας του Ράιχσταγκ:

16η Συνεδρίαση του Ράιχσταγκ Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 1898

Αντιπρόεδρος Δρ. Spahn: Ο εκπρόσωπος Bebel έχει τον λόγο.

Μπέμπελ: Αντιπρόσωποι: Είναι απόλυτα κατανοητή η θέση εκείνων οι οποίοι, βαθύτατα προσβεβλημένοι από συγκεκριμένες κακόγουστες πτυχές της δημόσιας και ιδιωτικής μας ζωής, προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν στο έπακρο τον ποινικό κώδικα για να θεραπεύσουν τα κακά αυτά και να τα διαγράψουν από το πρόσωπο του πλανήτη. Οι φίλοι μου κι εγώ είμαστε επίσης προετοιμασμένοι να υποστηρίξουμε έναν μεγάλο αριθμό από τις διατάξεις που ο δρ Spahn και οι συνάδελφοί του μας προτείνουν στο προσχέδιο που έχουμε μπροστά μας, αλλά σε καμία περίπτωση δεν υποστηρίζουμε το σύνολό τους. Αφενός, το προσχέδιο αυτό πηγαίνει πολύ πέρα από τη δική μας θέση, και αφετέρου, δεν φτάνει αρκετά μακρυά. Συγκεκριμένα, μόλις η μεταρρύθμιση επιτευχθεί σε αυτόν τον τομέα, θα πρέπει να αναλογιστούμε εάν ίσως υπάρχουν, ή και όχι, άλλες παρεμφερείς διατάξεις του ποινικού μας κώδικα για τις οποίες υπάρχει το ίδιο δίκαιο και η ίδια ανάγκη να αναθεωρηθούν, όπως προτείνουν οι παράγραφοι εδώ.

Κύριοι, ο ποινικός κώδικας υπάρχει για να επιβάλλεται – δηλαδή, υπάρχει ώστε οι αρχές οι οποίες φέρουν την κύρια ευθύνη για τη διατήρηση της συμμόρφωσης προς τον νόμο και τον σεβασμό αυτού, να πρέπει να βρίσκονται υπάκουα σε επαγρύπνηση για πιθανές παραβάσεις και να δρουν αντιστοίχως. Όμως, υπάρχουν διατάξεις στον ποινικό μας κώδικα, μερικές εξ αυτών περιορισμένες στην κίνηση μπροστά μας, όπου οι αρχές, παρότι πλήρως ενημερωμένες για τη συστηματική παράβαση των διατάξεων αυτών από έναν μεγάλο αριθμό ανθρώπων, τόσο αντρών όσο και γυναικών, σπανιότατα μπαίνουν στον κόπο να ζητήσουν εισαγγελική παρέμβαση. Εδώ έχω ιδιαίτερα στο μυαλό μου το τμήμα με τις διατάξεις της Παραγράφου 175 – αναφορικά με τη «παρά φύση συνουσία». Θα είναι αναγκαίο, αν εκλεγεί η Επιτροπή -και, πράγματι, παροτρύνω να εκλεγεί, επειδή, κατά τη γνώμη μου, αυτό το νομοσχέδιο δεν μπορεί να γίνει νόμος χωρίς τη συστατική επιστολή της Επιτροπής- να ζητηθεί συγκεκριμένα από την κυβέρνηση της Πρωσίας να μας επιστρέψει συγκεκριμένο υλικό το οποίο το τοπικό βερολινέζικο τμήμα ηθών έχει στη διάθεσή του, ώστε στη βάση μιας έρευνας του ίδιου αυτού υλικού, να ρωτήσουμε τους εαυτούς μας εάν μπορούμε, και εάν θα έπρεπε, να διατηρήσουμε το τμήμα με τις διατάξεις της Παραγράφου 175, και, στην περίπτωση που τις διατηρήσουμε, εάν θα έπρεπε να τις επεκτείνουμε. Πληροφορήθηκα από τις καλύτερες πηγές ότι η αστυνομία της πόλης αυτής δεν φέρνει τα ονόματα των αντρών που διαπράττουν τα αδικήματα αυτά, τα οποία σύμφωνα με την Παράγραφο 175 τιμωρούνται με ποινή φυλάκισης, στον εισαγγελέα, καθώς φαίνεται να έχουν γνώση του γεγονότος, αλλά αντ’ αυτού προσθέτουν τα ονόματα των ανθρώπων αυτών στη λίστα εκείνων οι οποίοι για τους ίδιους λόγους βρίσκονται ήδη στα αρχεία τους. (Ακούστε! Ακούστε! [από την Αριστερά])

Ο αριθμός των ανθρώπων αυτών είναι τόσο μεγάλος και φτάνει σε τέτοιο βαθμό σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας, που εάν εδώ η αστυνομία εκτελέσει σχολαστικά το καθήκον της, το πρωσικό κράτος θα αναγκαστεί αμέσως να φτιάξει δύο νέες φυλακές μόνο και μόνο για να μπορέσει να ασχοληθεί με τις παραβάσεις της Παραγράφου 175 που διαπράττονται αποκλειστικά στο Βερολίνο. (Οχλαγωγία. Ακούστε! Ακούστε!).

Δεν πρόκειται για υπερβολή, κύριε von Levetzow· αφορά χιλιάδες ανθρώπους απ’ όλα τα κοινωνικά στρώματα. Όμως, εγείρει περαιτέρω το ερώτημα του εάν οι διατάξεις της Παραγράφου 175 θα έπρεπε να εφαρμοστούν αποκλειστικά σε άντρες, ή επίσης και σε γυναίκες οι οποίες διαπράττουν το ίδιο αδίκημα. Εκείνο που είναι πρέπον για το ένα φύλο, είναι δίκαιο και για το άλλο. Όμως, κύριοι, θα σας πω το εξής: αν σε αυτόν τον τομέα η βερολινέζικη αστυνομία πράγματι εκτελούσε πλήρως το καθήκον της -θέλω να πω δυο λόγια σχετικά μ’ αυτό- τότε θα εμφανιζόταν ένα τέτοιο σκάνδαλο που δεν έχει υπάρξει παρόμοιό του στον κόσμο, ένα σκάνδαλο συγκριτικά με το οποίο το σκάνδαλο του Παναμά, το σκάνδαλο με την υπόθεση Ντρέιφους, το σκάνδαλο Lützow-Ledert και το σκάνδαλο Tausch-Normann, θα φαντάζει απλό παιχνιδάκι μπροστά του. Πιθανότατα αυτός είναι κι ένας από τους λόγους για τους οποίους το αδίκημα που τιμωρείται σύμφωνα με την Παράγραφο 175 αντιμετωπίζεται με τέτοια αξιοσημείωτη ολιγωρία εκ μέρους της αστυνομίας. Κύριοι, η Παράγραφος 175 αποτελεί μέρος του ποινικού κώδικα, και γι’ αυτό πρέπει να επιβληθεί. Ωστόσο, αν για οποιοδήποτε λόγο αυτό το τμήμα του ποινικού κώδικα δεν μπορεί να επιβληθεί, ή μπορεί να επιβληθεί μόνο επιλεκτικά, τότε εγείρεται το ερώτημα εάν είναι δίκαιο να διατηρηθεί αυτή η διάταξη του ποινικού κώδικα. Θα τολμούσα να πω ότι σε αυτή την ίδια τη συνεδρίαση -πιθανόν μερικοί κύριοι να μην το έχουν ήδη παρατηρήσει- έχουμε μπροστά μας ένα έντυπο υπόμνημα, μεταξύ άλλων υπογεγραμμένο και από εμένα προσωπικά καθώς και από κάποιους συναδέλφους άλλων κομμάτων, από περαιτέρω ανθρώπους των λόγιων και των ακαδημαϊκών κύκλων, από επιφανείς νομικούς, από ψυχολόγους και παθολόγους και από ειδικούς στην υψηλότερη κλίμακα αυτού του πεδίου. Το υπόμνημα, για λόγους για τους οποίους γίνεται κατανοητό ότι δεν θα ήθελα να αναφέρω πλήρως αυτή τη στιγμή, συνιστά μια αναθεώρηση του ποινικού κώδικα ώστε να αποσυρθούν οι σχετικές διατάξεις της Παραγράφου 175.

Σημειώσεις

[1] σ.μ: Η 80η επέτειος, δηλαδή τη στιγμή που έγραψε το προλογικό σημείωμα ο Άγγλος μεταφραστής, το 1978

[2] Για την Βικτωριανή Εποχή δες εδώ: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%92%CE%B9%CE%BA%CF%84%CF%89%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%AE_%CE%B5%CF%80%CE%BF%CF%87%CE%AE

[3] Alfred Charles Kinsey, 23 Ιουνίου 1894 — 25 Αυγούστου 1956) δες εδώ: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%86%CE%BB%CF%86%CF%81%CE%B5%CE%BD%CF%84_%CE%9A%CE%AF%CE%BD%CF%83%CE%B5%CF%8A

[4] Για την δίκη του Oscar Wilde διάβασε εδώ στα αγγλικά: http://www.history.com/this-day-in-history/oscar-wilde-arrested

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: