our news

«Ενάντια στη Λήθη #14» Πολιτικός σχολιασμός με αφορμή τα τελευταία επεισόδια στο Μενίδι.

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 1,267 other followers

πηγή: http://news247.gr/

«Η πιθανότητα για ένα πογκρόμ ξεκινά κάθε φορά που το βλέμμα ενός θανάσιμα πληγωμένου ζώου πέφτει πάνω σε κάποιον κι αυτός με περιφρόνηση λέει, ‘είναι απλά ένα ζώο’». Αντόρνο, ‘Minima Moralia

Το πογκρόμ στο Μενίδι δεν μπορεί παρά να μας θυμίζει τις ανάλογες ρατσιστικές δραστηριότητες με άρωμα μαζικής ευθύνης και στη Λακωνία τα τελευταία χρόνια. Ως ελάχιστη συμβολή στη συζήτηση, δημοσιεύουμε την παρακάτω ανακοίνωση μαζί με ένα ανολοκλήρωτο κείμενο – εισαγωγή δικό μας, σύμφωνα πάντα με τις θέσεις και τις συζητήσεις στο εσωτερικό της ΑΠΕΛ.

Τις τελευταίες μέρες παραμείναμε θεατές σε ένα από τα μεγαλύτερα πογκρόμ των τελευταίων χρόνων. Δεν υπήρξαν αντιστάσεις, ούτε κινητοποιήσεις αλληλεγγύης από κάποιο αντιφασιστικό – αντιρατσιστικό κίνημα. Αντίθετα ότι πιο συντηρητικό και ρατσιστικό στοιχείο της Ελληνικής Λαϊκής Εθνικής Κοινότητας έγινε κυρίαρχο στους δρόμους μιας πολυκατοικημένης περιοχής της ελληνικής μητρόπολης. Επί 4 μέρες, η κοινότητα των Ρομά στο Μενίδι αναγκάστηκε να ζει κάτω από τον τρόμο. Έγινε ο στόχος ενός καλά οργανωμένου ρατσιστικού όχλου που κατάφερε να κάψει σπίτια Ρομά οικογενειών και να κυριαρχήσει στην περιοχή.  Οι ρατσιστικές διαδηλώσεις των τελευταίων ημερών που απέδιδαν την μαζική ευθύνη στους Ρομά είχαν την υπογραφή όλων, ακόμα και αυτών που συναίνεσαν με την σιωπή τους. Οι τοπικές αρχές σε αρμονική συνεργασία με κάθε ρατσιστή και φασίστα της περιοχής κατάφεραν να κινητοποιήσουν χιλιάδες κόσμου.

Ο τραγικός θάνατος του 11χρονου, δεν ήταν παρά μόνο η αφορμή για ότι ακολούθησε τις επόμενες 4 μέρες από το περιστατικό. Αν και ο δράστης δεν έχει ακόμα συλληφθεί, ούτε γνωρίζουμε τελικά, αν ήταν Ρομά ή όχι, αυτό για όσους συμμετείχαν στις ανοιχτές εκδηλώσεις πογκρόμ δεν είχε την παραμικρή σημασία. Δεν χωρούν και πολλές αμφιβολίες ότι η πρωτοπορία των επεισοδίων διάχυτης ρατσιστικής βίας πρέπει να αποδοθεί στις οργανωμένες νεοναζιστικές συμμορίες και τον όχλο τους στην περιοχή. Ωστόσο δεν πρέπει να παραβλέψουμε ότι είχαν την αμέριστη υποστήριξη μιας ευρύτερης ρατσιστικής λαϊκής πλειοψηφίας, είτε αυτή συμμετείχε στα πογκρόμ ενεργά, είτε όχι. Άλλωστε η συναίνεση του θεατή είναι χειρότερη και από την δράση του θύτη.

Η επιθυμία για διεύρυνση της περίφημης «ασφάλειας» και αστυνόμευσης της περιοχής του Μενιδίου, είναι συνώνυμα με μια Εθνική Λαϊκή Κοινότητα που απαιτεί μια νέα μορφή αυταρχικού κράτους. Σε μια περίοδο που ο ελληνικός καπιταλιστικός σχηματισμός δεν μπορεί να διαχειριστεί την κρίση του με «κανονικά» μέσα, ένα τέτοιο αίτημα μιας ευρύτερης λαϊκής πλειοψηφίας έρχεται ως βούτυρο στο ψωμί του. Δεν χωρεί καμία αμφιβολία ότι ζούμε την κατάρρευση της νεωτερικότητας, τουλάχιστον όπως την ξέραμε. Η κατάρρευση, εν μέσω τραγικών αντιφάσεων και αδυναμιών, του παραδοσιακού αστικού έθνους-κράτους έρχεται να αντικατασταθεί από μια κοινωνία ελέγχου που όμως δεν μπορεί να εγγυηθεί ούτε τα βασικά προαπαιτούμενα  της προηγούμενης περιόδου ανάπτυξης του Κεφαλαίου που καθιστά δυνατή και μια ευρύτερη συναίνεση.  Αυτό εδώ είναι και το παράδοξο.

Σε αυτό το αίτημα για περισσότερη αστυνόμευση και ασφάλεια συμμετέχει και ένα κομμάτι της αριστεράς, ως κομπάρσος βέβαια. Και εδώ φυσικά δεν αναφερόμαστε μονάχα στην περίφημη «κυβέρνηση της αριστεράς» αλλά και ευρύτερα, ακόμα και σε κάποιους που υποτίθεται ότι υπερασπίζονται ακόμα τη σημαία του κομμουνισμού. Η στάση της αριστεράς, όπως και αν αυτή εκφράστηκε τις προηγούμενες μέρες, δεν μπορεί παρά να είναι ακόμα μια απόδειξη της ενσωμάτωσης της στον ελληνικό καπιταλιστικό σχηματισμό και της κυρίαρχης ιδεολογικής του συγκρότησης. Η λογικής της νομιμότητας και της μη σύγκρουσης με την Ελληνική Εθνική Λαϊκή Κοινότητα δεν ξεμπροστιάζει μονάχα την φύση της ιδεολογικής ταυτοποίησης της αριστεράς με την δεύτερη, αλλά και την αδυναμία της να διατυπώσει οποιαδήποτε θέση, που διαλεκτικά δημιουργεί έστω και ένα μικρό ρήγμα κριτικής στην καπιταλιστική εξουσία.

Η αριστερά τις ώρες αυτές που γίνεται το πογκρόμ έχει βέβαια άλλες σοβαρότερες ασχολίες, όπως αυτή της επίσκεψης του Ισραηλινού πρωθυπουργού πριν λίγες μέρες. Σε μια ακόμα κίνηση αντιιμπεριαλιστικής γελοιότητας διάφορες αριστερίστικες ομάδες καλούν στην «επιτυχία» μιας ακόμα αντι-σιωνιστικής εκδήλωσης. Ασχέτως αν ήταν και πάλι τρεις, και ο κούκος τέσσερις, δεν θα μπορούσαμε να έχουμε καλύτερη απόδειξη για το ποια είναι η προτεραιότητα της αριστεράς σήμερα. Κατ’επανάληψη οι διάφοροι αριστεροί στην Ελλάδα βρίσκουν τον εχθρό έξω από την χώρα από την οποία βρίσκονται. Η αναγωγή του εχθρού βέβαια στο Κράτους του Ισραήλ έχει και άλλες πολλαπλές ερμηνείες που δεν είναι αντικείμενο αυτού εδώ του σημειώματος. Ωστόσο δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε την παραδοσιακή εχθρότητα της αριστεράς απέναντι σε ένα κράτος που είναι αποτέλεσμα της βιομηχανικής εξόντωσης 6.000.000 ανθρώπων. Ένα κράτος σημερινό καταφύγιο ή όχι, εδώ ίσως σηκώνει μεγάλη ανάλυση με δεδομένη την γενικευμένη κρίση στη Μέση Ανατολή.

Ας ξαναγυρίσουμε όμως στο θέμα μας. Ενώ λοιπόν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα πογκρόμ και μάλιστα με πρωταγωνιστές μια ευρύτερη πλειοψηφία, οι αντιστάσεις είναι ανύπαρκτες. Σε αυτό το σημείο δεν πρέπει να αφήσουμε έξω από το πεδίο της κριτικής μας και το αντιφασιστικό, αντιρατσιστικό κίνημα κάθε προέλευσης. Πραγματικά εδώ δεν έχει ιδιαίτερη σημασία να ορίσουμε τις διαχωριστικές γραμμές στο εσωτερικό αυτού του αντιφασιστικού κινήματος. Η αμηχανία μπροστά στο πογκρόμ τα λέει όλα. Αυτό μας βάζει στον πειρασμό να αναστοχαστούμε τα ιστορικά και πολιτικά όρια του αντιφασιστικού κινήματος. Χωρίς μια ξεκάθαρη πολιτική εστίαση και πρόγραμμα συνολικής αμφισβήτησης της καπιταλιστικής κυριαρχίας, το αντιφασιστικό κίνημα παραμένει υποχείριο μιας ιδιότυπης ρεφορμιστικής κριτικής. Ωστόσο ο αντιφασισμός πρέπει να είναι ένα από τα ουσιώδη συστατικά ενός προγραμματικού λόγου του κομμουνιστικού κινήματος και μάλιστα δίχως εκπτώσεις. Εδώ θα κριθεί και το στοίχημα που έχουμε βάλει με την ιστορία. Αν τελικά είμαστε ικανοί/ες να φέρουμε εις πέραν ένα τέτοιο σοβαρό καθήκον.

Χωρίς δεύτερη σκέψη υπάρχει ένα μεγάλο πολιτικό κενό της παρέμβασης μας σε αυτές τις συνοικίες της Αθήνας που αντικατοπτρίζει και την κατάσταση σε άλλες περιοχές της χώρας, μεταξύ αυτών και της Λακωνίας. Χωρίς σεκταρισμούς από πλευρά μας θα πρέπει να διευρύνουμε τον κύκλο παρέμβασης και επιρροής σε περιοχές που οι φασίστες και οι ρατσιστές απολαμβάνουν ενός είδους ηγεμονία. Εκεί στο εσωτερικό τέτοιων περιοχών θα κριθεί αν θα αποκόψουμε αυτή την φοβερά αντιδραστική επιρροή ή όχι. Να δημιουργήσουμε ρήγματα πολιτικής συνείδησης στην ίδια την φωλιά του τέρατος.

Αυτόνομη Πρωτοβουλία Ενάντια στη Λήθη

Ιούνιος 2017

Advertisements

1 Comment on «Ενάντια στη Λήθη #14» Πολιτικός σχολιασμός με αφορμή τα τελευταία επεισόδια στο Μενίδι.

  1. laskaratos // June 25, 2017 at 7:21 am // Reply

    Με αφορμή αυτήν την εμβληματική φράση του Αντόρνο στον υπότιτλο.
    Από την κατάληψη Πραποπούλου στο Πολύδροσο Χαλανδρίου

    http://praposquat.espivblogs.net/2016/12/24/%CE%B3%CE%B5%CE%B9%CE%AC-%CF%83%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%8D-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B8%CE%B1-%CE%BE%CE%B5%CF%87%CE%AC%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CF%80%CE%BF/

    Γειά σου Μπουμπού… δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τα γλυκά σου μάτια
    24/12/2016

    Το πρωί της Πέμπτης 15 Δεκεμβρίου 2016 η Μπουμπού μας, “αποχώρησε” από τη Συνέλευση της Κατάληψης Κτήματος Πραποπούλου.

    Μετά από κάθε δυνατή προσπάθεια (με αλλεπάλληλες εξετάσεις, φαρμακευτικές αγωγές και την συγκινητική προσπάθεια αρκετών κτηνιάτρων)να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα υγείας με τον καρκίνο, που διαγνώστηκε εδώ και έναν χρόνο περίπου, η κατάσταση της υγείας της ήταν τέτοια που κρίθηκε από όλους μας πως ήρθε η ώρα της ευθανασίας.
    Η Μπουμπού έφυγε το ηλιόλουστο αυτό πρωινό στο Κτήμα, ακουμπισμένη στα μαξιλάρια της καθώς δεν μπορούσε να κινηθεί, περιτριγυρισμένη από ανθρώπους που αγάπησε και την αγάπησαν. Τους “Αλογάδες” που την φρόντιζαν καθημερινά, τα μέλη της Συνέλευσης Κατάληψης του Κτήματος αλλά και άλλων ομάδων που στεγάζονται στον χώρο, την προσωπική της κτηνίατρο, τον νέο σκύλο της Κοινότητας Λάκη (Μπόγο), το άλογό μας, τις γάτες και τα δέντρα.
    Θέλουμε να ευχαριστήσουμε όλους τους γιατρούς που προσπάθησαν (άλλοι συντροφικά και άλλοι με συμβολικό αντίτιμο), τον κτηνίατρο που δέχθηκε να πραγματοποιήσει την διαδικασία στο σπίτι της (στο Κτήμα),όλους όσους τη χάιδεψαν, την τάισαν και έπαιξαν μαζί της και να ζητήσουμε και μια συγγνώμη εκ μέρους της από όλες τις γάτες, που με τόση επιμονή κυνηγούσε (χειρότερα και από μπάτσους) στα τέσσερα στρέμματα της Ουτοπίας μας. Όπως θα “έλεγε” και αυτή:
    “Δεν το έκανα επίτηδες… ήταν στη Φύση μου.Γαβ!”

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: