our news

Ο περί “δικαιωμάτων” λόγος και το κακό συναπάντημα: μια άσκηση στον αντισημιτισμό

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 3,043 other followers

Ένα αμφιλεγόμενο μνημείο τέχνης στο κέντρο της Βιέννης με έναν Εβραίο πεσμένο στο πάτωμα ανάμεσα σε συρματοπλέγματα. Το συγκεκριμένο άγαλμα έχει συζητηθεί αρκετά για το κατά πόσο είναι πολιτικά ορθό και εάν εκφράζει αντισημιτισμό ή όχι. πηγή φωτογραφίας Shades

Η Διεθνής Αμνηστία ως κορωνίδα όλων των οργανώσεων για τα “ανθρώπινα διακαιώματα” και ως η γενική συνείδησή τους αποτελεί η ίδια το προϊόν μιας άλυτης αστικής αντίφασης, του Δικαίου.

Γράφουν οι: Benjamin Conti & Lucifugo a diavolo in corpo

Το Δίκαιο ως ιδεατή έκφραση και αποτύπωση της διαιώνισης των αξιακών σχέσεων κρύβει μέσα στην ίδια του την ιδρυτική αρχή την παραβίασή του. Αυτή η παραβίαση, και ακόμα η αναστολή του, είναι από τους βασικούς όρους της υλοποίησης και της τελειοποίησής του. Τίποτα το μυστήριο δεν συμβαίνει εδώ. Το υποκείμενο της αξιοποίησης -στον ίδιο χρόνο και ενδιαμέσου της Κρατικής μορφής που εγγυάται την ψευδοκαθολικότητα του Νόμου- είναι ένα υποκείμενο του Δικαίου και μέσω του τελευταίου οι αξιακές κοινωνικές σχέσεις φυσικοποιούνται. Φυσικοποίηση όμως δεν σημαίνει κατ’ ουδένα λόγο αμεταβλητότητα. Το Δίκαιο ως γενική μορφή του σκέπτεσθαι της αστικής κοινωνίας έχει στον πυρήνα του τη λογική της αξιοποίησης που η ίδια είναι μια μορφή αποκλεισμού δια της “σύγκρουσης συμφερόντων”, με άλλα λόγια το Δίκαιο είναι η “πραγματικά αφηρημένη” ολότητα που πάντοτε ενσωματώνει στον εαυτό της (π.χ.“πολίτες”) πετώντας “άλλους” εκτός. Ως νοητός διαμεσολαβητής της Κρατικής μορφής και των υποκειμένων της αξιοποίησης το ίδιο το Δίκαιο γίνεται ένα ατέλειωτο πεδίο διεκδικήσεων, ανταγωνισμών κτλ και μέσω της γενικής αμφισβήτησής του καθίσταται λειτουργικό και ζωντανό το βασικό του δόγμα: όταν όλες οι εμπλεκόμενες πλευρές στην αρένα της συσσώρευσης επικαλούνται το Δίκαιο, τότε ο μόνος κερδισμένος είναι το Δίκαιο ως αιώνια τελειοποιούμενος εκφραστής της καπιταλιστικής εκκοινώνησης ανυψωμένης σε “ανθρώπινη φύση”.

Μέσα στα συγκεκριμένα όρια που ορίζονται από αυτή την τρέχουσα αντίφαση του Δικαίου αρθρώνουν τον λόγο και την πρακτική τους οι διάφορες οργανώσεις για τα “ανθρώπινα δικαιώματα” κτλ οι οποίες από την ίδια την καταστατική τους θέση δεν μπορούν να γνωρίζουν πως η περιβόητη καταπάτηση των “οικουμενικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων” είναι οργανικό στοιχείο των ίδιων των “ανθρωπίνων δικαιωμάτων” και του σχιζοφρενικού θεμελίου τους που δεν είναι άλλο από μια θέση σε έναν κόσμο φτιαγμένο-από-αξία.

Μια κομμουνιστική προοπτική που επιθυμεί να ξεπεράσει τις ρηχές διατυπώσεις του προφανούς για τον αστικό και υποκριτικό ρόλο των διάφορων οργανώσεων για τα “ανθρώπινα διακαιώματα” πρέπει να μάθει να χειρίζεται την αντίφαση του Δικαίου αναδεικνύοντας την μερικότητα και τον αποκλεισμό μέσα στον ίδιο τον οικουμενικό χαρακτήρα των “ανθρωπίνων δικαιωμάτων”.

Η μονότονη φλυαρία για τα “ανθρώπινα διακαιώματα” είναι ο κανόνας να εμπλέκεται με μια κατά το δοκούν προβολή τους, είτε αυτή η προβολή αφορά την κατοχύρωση είτε την περιστολή τους. Η αρχετυπική μορφή αυτής της πρακτικής μονοπλευρικότητας των “οικουμενικών φυσικών δικαιωμάτων” (από την άποψη της εσωτερικής της συγκρότησης και συνοχής) είναι ο αντισημιτισμός. Ακόμα και όταν αυτός ο τελευταίος δεν αναφέρεται καν στον Εβραίο, το βασικό περιεχόμενο της λογικής του αντισημιτισμού αναπαράγεται, βρίσκει πρόσφορο έδαφος και αναπτύσσεται ανεξαρτήτως “τελικής” μορφής μέσα από τις “λύσεις” που είναι τα επόμενα “αδιέξοδα” του Δικαίου ως “αντικειμενική μορφή” του σκέπτεσαι των υποκειμένων της αξίας.

Ο Εβραίος είτε ως άπατρις νομάς, είτε ως Αιμοδιψής Χωροφύλακας της Μέσης Ανατολής, είναι στην πρώτη περίπτωση κάτι πολύ λιγότερο από “υποκείμενο με ανθρώπινα διακαιώματα” και στη δεύτερη τα ίδια αυτά “δικαιώματα” θα πρέπει ίσως να του αφαιρεθούν με την καταστροφή του “Εγκληματικού Σιωνιστικού Κράτους” για να επιστρέψει στη “φυσική του δικαιωματική θέση”, αυτή του αντι-ανθρώπου.

Γιατί όμως όλη αυτή η μακρόσυρτη εισαγωγή; Αφορμή για αυτή την μικρή θεωρητική μας περιπλάνηση στο ομιχλώδες τοπίο του Δικαίου, των “ανθρωπίνων δικαιωμάτων” κτλ στάθηκε μια είδηση που πέρασε στα ψιλά και που έφτασε όμως στα αυτιά μας μέσω μια οργάνωσης που ασχολείται με αυτά. Δεν έχουν περάσει πολλές μέρες από την είδηση της σύλληψης ενός Παλαιστίνιου υπερασπιστή των “ανθρωπίνων δικαιωμάτων” ο οποίος επέκρινε τις παλαιστινιακές αρχές στο facebook. Είναι μια “ξεδιάντροπη επίθεση στην ελευθερία της έκφρασης”, δήλωσε η Διεθνής Αμνηστία, που ήταν και η μοναδική οργάνωση η οποία έβγαλε το γεγονός στην επιφάνεια.

Ο Ίσα Άμρο, συντονιστής της “Νεολαίας Ενάντια στους Εποικισμούς”, με έδρα την Χεβρώνα, και πρώην ερευνητής της ισραηλινής ΜΚΟ B’ Tselem, συνελήφθη, την Δευτέρα 4 Σεπτέμβρη από τις Παλαιστινιακές Προληπτικές Δυνάμεις Ασφαλείας, αφότου ανάρτησε σχόλια στη σελίδα του στο facebook επικρίνοντας την σύλληψη ενός δημοσιογράφου τοπικού ραδιοφώνου από τις ίδιες Παλαιστινιακές δυνάμεις ασφαλείας.

«Είναι εξωφρενικό ένας διακεκριμένος υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων να έχει συλληφθεί απλά επειδή εξέφρασε την άποψή του στο διαδίκτυο. Η κριτική στις αρχές δεν θα πρέπει να είναι ποινικό αδίκημα. Η σύλληψη του Ίσα Άμρο είναι η νεότερη απόδειξη ότι οι παλαιστινιακές αρχές είναι αποφασισμένες να συνεχίσουν την εκστρατεία καταστολής εναντίον της ελεύθερης έκφρασης», δήλωσε η Magdalena Mughrabi, Αναπληρώτρια Διευθύντρια της Διεθνούς Αμνηστίας για τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική.

«Έχουμε δει μια ανησυχητική κλιμάκωση της καταστολής της ελευθερίας της έκφρασης, εκ μέρους των παλαιστινιακών αρχών, τους τελευταίους μήνες. Αντί να συνεχίζουν να εντείνουν τις προσπάθειές τους να καταστείλουν τις φωνές των διαφωνούντων, οι παλαιστινιακές αρχές θα πρέπει άμεσα και άνευ όρων να απελευθερώσουν τον Ίσα Άμρο και να σταματήσουν την παρενόχληση και τον εκφοβισμό ακτιβιστών και άλλων που τολμούν να λένε ελεύθερα την άποψή τους».

Η Διεθνής Αμνηστία πρόσφατα ανέδειξε μια τρομακτική κλιμάκωση στις επιθέσεις στα μέσα και την ελευθερία της έκφρασης τόσο, από τις παλαιστινιακές αρχές στη Δυτική Όχθη, όσο και από την ντε φάκτο διοίκηση της Χαμάς στη Γάζα, με συλλήψεις μιας σειράς δημοσιογράφων και κλείσιμο αντιπολιτευόμενων ιστοσελίδων.

Ενώ η Διεθνής Αμνηστία, δήλωνε τα παραπάνω, ως μια πράξη διαμαρτυρίας για την κατάσταση που επικρατεί σχετικά με τα “ανθρώπινα δικαιώματα” στην Παλαιστίνη, η είδηση όχι μόνο δεν έκανε το γύρο των ελληνικών ΜΜΕ, αλλά το αντίθετο μάλιστα, θάφτηκε από όλους. Δεν θα γινόταν όμως το ίδιο αν για τις κινήσεις καταστολής των “ανθρωπίνων δικαιωμάτων” εμπλεκόταν με οποιοδήποτε τρόπο το Κράτους του Ισραήλ. Άλλωστε όπως έχουμε συνηθίσει από τα ελληνικά και Ευρωπαϊκά ΜΜΕ, για οποιαδήποτε ενέργεια στη Μέση Ανατολή πρέπει πάντα να εμπλέκεται το Κράτος του Ισραήλ, αλλιώς η είδηση δεν έχει ιδιαίτερη αξία. Αυτό έχει περάσει πλέον στη σφαίρα του αυτονόητου: όσα γεγονότα δεν συνάδουν με τον ιδανικά-φτιαγμένο-αγωνιζόμενο “Λαό της Παλαιστίνης” αποσιωπούνται από μέρους των ΜΜΕ και των πολιτικών οργανώσεων διάφορων ιδεολογικών χρωματισμών ενώ, αντίθετα, η έννοια της καταπίεσης και της καταστολής πρέπει πάντα να παραπέμπει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, στο “Κράτος- Χωροφύλακα” του Ισραήλ, στο Κράτος-Εβραίο ανάμεσα στα Κράτη.

Έχουμε γράψει και αλλού στο παρελθόν ότι η μονοδιάστατη προβολή των “ανθρωπίνων δικαιωμάτων” στη Μέση Ανατολή έχει πάντα ένα άρωμα αντισημιτισμού. Ασχέτως αν κάποια/ος συμφωνεί ή όχι με τις πολιτικές επιλογές της εκάστοτε κυβέρνησης του Κράτους του Ισραήλ, δεν θα πρέπει να αγνοεί αυτή τη μονοδιάστατη πολιτική. Με το θέμα αυτό έχουμε ασχοληθεί σε παλιότερες δημοσιεύσεις: Η ΧΑΜΑΣ καταστέλλει κινητοποιήσεις της εργατικής τάξης στη Γάζα και Από την Ιερουσαλήμ μέχρι την Μοντάνα, ένας είναι ο εχθρός  

Στις μέρες μας, από τα think tank των identity politics μέχρι τις διάφορες πατριωτικές-αντιϊμπεριαλιστικές ομάδες γίνεται η απόπειρα να παρουσιαστεί το “Παλαιστινιακό ζήτημα” ως ένα ζήτημα αιχμής για την κατανόηση της ευρύτερης κατάστασης στον κόσμο. Πολύ περισσότερο η εξύψωση του ριζοσπαστικού πολιτικού Ισλάμ ως ένα αντίπαλο δέος – αλλά και ως ένα επαναστατικό υποκείμενο απέναντι στο κόσμο του Κεφαλαίου – που κατά κανόνα γίνεται μέσα σε ένα ευρύτερο καθεστώς πολιτικής σύγχυσης και ιστορικής διαστρέβλωσης, η κομμουνιστική κριτική θα πρέπει να επανεμφανιστεί και μάλιστα με τρόπο ιδιαίτερα αιχμηρό. Η συνεχιζόμενη “κρίση ταυτότητας” των “πολιτικών των ταυτοτήτων” εστιάζοντας στις τάσεις του μεταμοντερνισμού που αναφέρονται στην λεγόμενη “αποικιοκρατία” – που παρουσιάζουν το Ισραήλ ως ένα αποικιακό κράτος – ενώ συγχρόνως επιχειρούν να εξηγήσουν τον κόσμο με τα περίφημα εργαλεία των “αντιδιακρίσεων” και της “διαθεματικότητας” έχουν ξεπεράσει κάθε όριο ανιστόρητης γελοιότητας. Από τη μία έχουμε μια εξωτικοποίηση και αποθέωση της ΧΑΜΑΣ ως ένα αντι-αποικιακό κίνημα ενάντια στη εβραϊκή κατοχή της Παλαιστίνης και από την άλλη την μάχη για τις «έμφυλες διακρίσεις». Δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε τι σημαίνει να είσαι ομοφυλόφιλος ή γυναίκα στη Λωρίδα της Γάζας.

Οι διάφορες αντιϊμπεριαλιστικές αφηγήσεις δεν ξεφεύγουν πολύ από αυτές των μεταμοντέρνων. Οι παλαιστίνιοι ως ένα ενιαίο Εθνικό Λαϊκό υποκείμενο είναι οι “φυσικά καταπιεσμένοι”. Οι Ισραηλινοί ως Εβραίοι είναι οι “αιώνιοι καταπιεστές”. Στο αντιϊμπεριαλιστικό φαντασιακό “το Παλαιστινιακό και η Λύση του” είναι φορτισμένο με μαγικές ιδιότητες κατοχής μιας ανώτερης παγκόσμιας “Αλήθειας” όπου-από-αυτό εξαρτώνται τόσο “η Πορεία του Κόσμου” όσο και η “Καθαρότητα των Θέσεων” αφού αυτό το “Παλαιστινιακό” είναι ακριβώς η λυδία λίθος, ο τρόπος της απόλυτης ταυτοποίησης και εξακρίβωσης του Φίλου και του Εχθρού, του καταπιεζόμενου “φωτεινού” υποκειμένου ενάντια στο Κακό από τη μία και του καταπιεστή, του “σκοτεινού” αποικιοκράτη και εκμεταλλευτή από την άλλη, ως ενσάρκωση αυτού του ίδιου του απόλυτου Κακού. Και πίσω από το Κακό και το Απόλυτο βρίσκεται πάντοτε ένας Εβραίος ή το Κράτος του.

Αν είναι αλήθεια πως ο αντισημιτισμός και ο χυδαίος αντικαπιταλισμός είναι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος, επόμενο είναι και το “Παλαιστινιακό Ζήτημα” να αποτελεί ένα χωνευτήρι ιδεολογικών θέσεων τόσο αριστερής όσο και δεξιάς κοπής με την έννοια του Έθνους (ή και του Λαού ή και των Καταπιεσμένων γενικά και αόριστα) να παίζουν τον καθοριστικό ρόλο ως ομοιογενή ευδιάκριτα σύνολα που “αντιστέκονται ενάντια στον ακατάληπτο Άλλο” επιτελώντας το Φωτεινότερο Παράδειγμα στο νοητό δρόμο της “Αλλαγής του Κόσμου” κι όπου όλοι καλούμαστε ως ταυτολογικό -αλλά υπαρκτό- επακόλουθο να συστρατευτούμε υπό μια κοινή στέγη (Έθνος, Λαός, Πατρίδα κτλ) ενάντια στους υπερδύναμους Άλλους. Τα ίδια αναπαράγονται ως γενικό μοτίβο σκέψης όταν η συζήτηση ακουμπάει την Ελλάδα. Η ελληνική εθνική λαϊκή κοινότητα είναι υπό την γερμανική κατοχή. Η Γερμανική εθνική λαϊκή κοινότητα είναι ο καταπιεστής κτλ. Άμεσα λοιπόν το “παλαιστινιακό” και η θέση μας ως προς τη “λύση” του με την ψευδοοικουμενική του διάσταση μπορεί να μας χρίσει, εδώ και τώρα, “μετόχους της Ιστορίας”, αρκεί να είμαστε “υπέρ και κατά κάποιων” με την εμπειρική και σύνθετη διάσταση της αραβοϊσραηλινής σύρραξης να μεταφράζεται διχοτομικά στα μυαλά των μυημένων “Φίλων και Εχθρών” τόσο ως το Μάννα της Αντίστασης (ο “αγωνιζόμενος παλαιστινιακός λαός” κτλ) όσο και ως της Έσχατης Θηριωδίας (τα “ναζιστικά εγκλήματα” των Εβραίων κτλ).

Με άλλα λόγια και εν κατακλείδι είναι λόγω του φανερού ή του κεκαλυμμένου στις διατυπώσεις αλλά όχι στις προθέσεις του αντισημιτισμού (“αντισιωνισμός”) που το “Παλαιστινιακό ζήτημα” αποκτά την ψευδοοικουμενική του διάσταση και εξαιτίας της ψευδο-ολικής θεώρησης που προσφέρει ο πρώτος το δεύτερο είναι σε φαινομενικά προνομιακή θέση να ορίζει τον “απόλυτο εξεγερμένο, καταπιεσμένο λαό κτλ” από τη μία και τον “απόλυτο τύραννο, καταπιεστή λαό κτλ” από την άλλη. Hic Rhodus, hic salta

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: