our news

«Ενάντια στη λήθη #18» Ένα παλιότερο κείμενο με αφορμή τις εκδηλώσεις μνήμης για τον Παύλο Φύσσα

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 1,266 other followers

Σαχζάτ Λουκμάν.. Έπεσε νεκρός από νεοναζί της χα στα Πετράλωνα το 2013

«Σε ό,τι αφορά την πολιτική ευθύνη για τη δολοφονία Φύσσα στο Κερατσίνι, την αναλαμβάνουμε» : Μιχαλολιάκος, 17.9.2015

Πέρασαν ήδη 4 χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από νεοναζιστικό τάγμα εφόδου στο Κερατσίνι. Οι εκδηλώσεις φέτος είχαν ένα διπλό χαρακτήρα, αφού η επέτειος συνδέθηκε με τα γεγονότα στις ΗΠΑ και την δολοφονία της αντιφασίστριας Heather Heyer στο Charlottesville. Ωστόσο ένας άλλος εργάτης, ο Σαχζάτ Λουκμάν που έπεσε νεκρός από χρυσαυγίτες λίγους μήνες πριν τον Παύλο Φύσσα φαίνεται να έχει ξεχαστεί. Για άλλη μια φορά η μνήμη του ελληνικού αριστερού «αντιφασισμού» είναι επιλεκτική. 

Ο Σαχζάντ Λουκμάν ήταν ένας νεαρός εργάτης Πακιστανικής καταγωγής που το ξημέρωμα  τις 17 Γενάρη 2013 πήγαινε με το ποδήλατό του από το Περιστέρι στα Πετράλωνα για να πιάσει δουλειά στη λαϊκή. Το τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής τον εντόπισε στις 3 η ώρα τη νύχτα στην οδό Τριών Ιεραρχών στα Πετράλωνα. Η μέθοδος δολοφονίας του Σαχζάντ είχε τα ίδια χαρακτηριστικά με αυτά της δολοφονίας του Π. Φύσσα. Οι δύο χρυσαυγίτες βγήκαν παγανιά ως τάγμα εφόδου οπλισμένοι με πτυσσόμενο μαχαίρι «πεταλούδα». Τον άφησαν στον τόπο με ένα “επαγγελματικό χτύπημα”, όπως αυτό του Ρουπακιά.

Το κείμενο που ακολουθεί το γράψαμε πέρυσι τέτοια εποχή. Και το αφιερώνουμε στη μνήμη του Σαχζάτ Λουκμάν.

 

Πέρασαν κιόλας 3 χρόνια από εκείνο το τραγικό βράδυ της 18ης Σεπτεμβρίου 2013, όταν ο αντιφασίστας Παύλος Φύσσας έπεφτε νεκρός από το μαχαίρι του φασίστα Ρουπακιά στο Κερατσίνι. Η μέρα αυτή είναι μια θλιβερή επέτειος που κανένας/μια δεν πρέπει να ξεχάσει. Ήταν το αποκορύφωμα της φασιστικής δολοφονικής δράσης της χρυσής αυγής και των ταγμάτων εφόδου της. Τρία χρόνια μετά την συγκεκριμένη δολοφονία –  που κατά κάποιο τρόπο λειτούργησε και ως μια αφύπνιση για τον ευρύτερο χώρο που τοποθετείται στον αντιφασισμό – διοργανώθηκαν εκδηλώσεις μνήμης, διαδηλώσεις και συναυλίες προς τιμήν του σε ολόκληρη την χώρα. Οι εκδηλώσεις αυτές φέτος, (κυρίως μιλώντας για αυτές στο Κερατσίνι) σύμφωνα με πληροφορίες από παρευρισκόμενους/ες  ήταν πολύ μικρότερες σε αριθμό από τα προηγούμενα χρόνια.

Η δολοφονία Φύσσα δεν ήταν μια τυχαία επιλογή. Ήταν μια καλά στημένη επιχείρηση ακολουθώντας τους κανόνες της «στρατηγικής της έντασης» του νεοναζιστικού μορφώματος που πριν και με την είσοδο της στην βουλή πρωταγωνίστησε. Το χέρι του Ρουπακιά το όπλισε ένας καλά σχεδιασμένος παραστρατιωτικός οργανισμός που λειτουργούσε και φέρεται να λειτουργεί ακόμα σε ολόκληρη την χώρα. Ως γνωστό την δολοφονία του Φύσσα προκάλεσαν αντιδράσεις και το ξύπνημα από την λήθη αρκετών αντιφασιστικών εγχειρημάτων κάθε κατεύθυνσης, αλλά και την φαινομενική αντίδραση του ελληνικού καπιταλιστικού κράτους που μέχρι τότε παρακολουθούσε αμέτοχο τις εξελίξεις προσφέροντας πολιτικό άσυλο στους νεοναζί. Σε ολόκληρη την Ελλάδα, αλλά και πολλές Ευρωπαϊκές μητροπόλεις ξέσπασε ένα κίνημα αλληλεγγύης και καταδίκης της φασιστικής βίας. Το γεγονός αυτό ίσως να συνέβαλε καθοριστικά (στην πολιτική πίεση) και στις συλλήψεις των ηγετικών στελεχών της χρυσής αυγής που επακολούθησαν, για να αφεθούν βεβαίως ελεύθεροι λίγο αργότερα. Αν όμως η δολοφονία του Φύσσα πήρε τις διαστάσεις που πήρε με αρκετές χιλιάδες διαδηλωτών την επόμενη μέρα, θα πρέπει να μας βάλει σε σκέψεις γιατί αρκετές άλλες πράξεις δολοφονικής βίας, όπως για παράδειγμα η δολοφονία του Πακιστανού εργάτη Σ. Λουκμάν στα Πετράλωνα λίγους μήνες πριν την δολοφονία Φύσσα, τον Γενάρη 2013 [1] δεν έγιναν ο καταλύτης εξελίξεων για την ανάδυση της μαχητικής αντιφασιστικής δράσης (εκτός βεβαίως μιας μικρής διαδήλωσης τότε στα Πετράλωνα και μεμονωμένες αντιφασιστικές δράσεις αξιόλογων αγωνιστών/τριών). Το ίδιο πρέπει να μας προβληματίσει και για το πογκρόμ του 2011 στο κέντρο της Αθήνας και τις χιλιάδες άλλες καθημερινές επιθέσεις που πρωταγωνίστησε η χρυσή αυγή και ο όχλος της πριν και μετά την είσοδο της στην βουλή. Έπρεπε λοιπόν να δολοφονηθεί ένας αντιφασίστας ελληνικής καταγωγής για να «ενεργοποιηθούν» τα ανακλαστικά της πλειονότητας των αντιφασιστών. Το γεγονός αυτό από μόνο του θα πρέπει να βάλει σε αναστοχασμό όσους/ες ίσως να μην το είχαν σκεφτεί έτσι μέχρι σήμερα αλλά και αυτούς/ες που το είδαν ως μια ιδιαίτερη κατάσταση ήδη από τότε.

Χιλιάδες μετανάστες σε αυτήν την χώρα έγιναν στόχος μιας καλά οργανωμένης επιχείρησης της χρυσής αυγής αλλά και ενός διάχυτου φασιστικού όχλου που αναδύθηκε από τα σπλάχνα της ελληνικής κοινωνίας. Δεν θα μπορούσε παρά να μας προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση που ελάχιστες αντιφασιστικές συλλογικότητες και άτομα το είχαν συνειδητοποιήσει αυτό από την εποχή που δήθεν το νεοναζιστικό μόρφωμα της χρυσής αυγής δρούσε κυρίως την νύχτα. Ήταν εκείνα το χρόνια που κάποιοι στις προσωπικές μας πολιτικές διαμάχες μας διαβεβαίωναν ότι δεν υπάρχει πρόβλημα φασισμού στην ελληνική κοινωνία γιατί η χα είναι στο 0.25%. Δεν έβλεπαν δηλαδή τον φασισμό ως μια ιδεολογική τάση και πρακτική, διάχυτη μέσα στην ελληνική κοινωνία, αλλά ως μια μικρή οργανωμένη συμμορία των 50 ατόμων. Οι άνθρωποι αυτοί βέβαια λησμονούσαν ή δεν είδαν καθόλου το πογκρόμ στους Αλβανούς κάτοικους αυτής της χώρας το 2004 [2], την διάχυτη φασιστική βία και λόγο στην Ελλάδα ολόκληρη την δεκαετία του 90 και 00. 

Ο φασισμός όμως παραφράζοντας λίγο μια θέση που βρίσκεται στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού antifa 52 [3] , είναι οι πράξεις και οι σκέψεις σε τελική ανάλυση τάσεις διαμόρφωσης των κοινωνικών σχέσεων, που εκπορεύονται από το καπιταλιστικό κράτος και τις καπιταλιστικές σχέσης εξουσίας και εκμετάλλευσης, συνεπώς φασισμός είναι μια ιστορική διαδικασία διαρκώς παρούσα στις καπιταλιστικές κοινωνίες…. Φασιστική κοινωνία δεν είναι εκείνη της οποίας όλα τα μέλη έχουν προσχωρήσει στην λατρεία κάποιου Φύρερ. Φασιστική κοινωνία είναι εκείνη που δεν μπορεί να εντοπίσει και να περιγράψει τον φασισμό της, συνεπώς δεν μπορεί να πολεμήσει τον φασισμό της. Από το 1990 και μετά, η ελληνική κοινωνία είναι όλο και περισσότερο μια φασιστική κοινωνία. 

Και αυτό που αντιγράψαμε παραπάνω είναι η τραγική πραγματικότητα μέσα στο καπιταλιστικό ιστορικό συνεχές και αποτελεί μία από τις βασικές προϋποθέσεις για την συνέχιση της κυριαρχίας του ελληνικού κεφαλαίου. Το ελληνικό καπιταλιστικό έθνος/κράτος και η επίσημη ιδεολογία του ιστορικά αναδύθηκε γύρω από λόγους και πρακτικές τόσο αντι-μουσουλμανικές όσο και αντισημιτικές ως βασικές προϋποθέσεις και αποτελέσματα ταυτόχρονα της ελληνοποίησης και της συγκρότησης της ίδιας της ελληνικής εθνικής ταυτότητας. Ο αντι-μουσουλμανισμός, ο αντισημιτισμός και ο αντιτσιγγανισμός αποτέλεσαν μερικά τα σπουδαιότερα κοινωνικά χαρακτηριστικά αναφορικά με τη γένεση και την περαιτέρω διαμόρφωση της ελληνικής εθνικής ιδεολογίας – όχι ως κάτι έξω από την μάζα που της εμφυτεύτηκε από κάποιους κακούς καπιταλιστές – αλλά ως μια διαδικασία συλλογικής μέσα στον ιστορικό χρόνο. Σε αυτό το σημείο δηλαδή ερχόμαστε να διαφωνήσουμε με όσους βλέπουν τον φασισμό απλά ως μια ολοκληρωτική δικτατορία που επιβάλουν οι καπιταλιστές όταν βρίσκονται σε κρίση, ότι οι φασίστες είναι απλά τα τσιράκια των αφεντικών που πρέπει να αντιπαρατεθούμε μαζί τους μόνο και μόνο γιατί δεν ειναι αντισυστημικοί, αλλά προϊόν του συστήματος. Γιατί το να βλέπουμε τον φασισμό μονάχα ως ένα οργανωμένο κόμμα κάποιων που αποβλέπουν την ευγνωμοσύνη της κυρίαρχης τάξης και που την υπηρετούν πιστά δεν είναι παρά μια γενίκευση. Δυστυχώς δηλαδή δεν είναι έτσι, γιατί αν ήταν έτσι θα ήταν πιο εύκολο για μας να τον εντοπίσουμε κάθε φορά και να τον αντιμετωπίσουμε. Αντίθετα ο φασισμός εκτός από μια επιθετική τάση της κυριαρχίας πρέπει να εννοηθεί και ως ένα λαϊκό κίνημα το οποίο βρίσκει ανταπόκριση μέσα σε μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας αξιοποιώντας όλα αυτά τα διαχρονικά χαρακτηριστικά που περιγράψαμε παραπάνω. Ωστόσο θα πρέπει και να συμφωνήσουμε ότι ο φασισμός καλείται για μια ακόμα φορά να διαχειριστεί αποτελεσματικά τις συνέπειες της κατάρρευσης του καπιταλισμού – κρίσης του κεφαλαίου. Γιαυτό ο δικός μας αντιφασισμός δεν μπορεί παρά να κάνει μια συνολική κριτική της κοινωνίας του κεφαλαίου – ως σχέση κοινωνικής κυριαρχίας. Θεωρούμε κρίσιμο ζήτημα την επανεμφάνιση της κομμουνιστικής στρατηγικής πέρα από τον φετιχοποιημένο αντικαπιταλισμό των «αντιμνημονιακών» , αλλά και πέρα από τις μεταμοντέρνες και μηδενιστικές «αντιφασιστικές» αφηγήσεις που προσπαθούν σήμερα να «καλύψουν» δήθεν το κενό.

Πρέπει όμως να είμαστε και πολύ προσεχτικοί στις διατυπώσεις μας, αν είναι αλήθεια ότι ο φασισμός είναι όντως μια τάση που ανακύπτει από το συγκεκριμένο περιεχόμενο των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων, δεν μπορεί να είναι διαρκώς παρόν και μορφικά όμοιος αλλά πάντα υπολανθάνον και παραγόμενος ως “ετερότητα” και “διαφορά” από την ίδια τη φετιχιστική λογική και πρακτική της αξιοποίησης του κεφαλαίου. Ο νεο-φασισμός ως εκφασισμός του Αστικού Δημοκρατικού Κράτους που προέκυψε και χτίστηκε πάνω στα πτώματα αυτού που εγκυκλοπαιδικά έχουμε μάθει να αποκαλούμε “δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος” δεν είναι ταυτόσημος, από την άποψη της συγκεκριμένης του μορφής, με το φασισμό του μεσοπολέμου. Ο δεύτερος ως ιστορική πολιτική μορφή της αστικής κοινωνίας διαμορφώνεται αποκλείοντας τη δημοκρατική μορφή και αναστέλλοντας τα ατομικά δικαιώματα των λογικών της αξιοποίησης συγκεντροποιώντας στο Κράτος τη διαδικασία συσσώρευσης του κεφαλαίου ως το “Υπέρτατο Εθνικό Σώμα του Λαού” που βγαίνει-από και πηγαίνει-προς μια γενικευμένη πολεμική σύρραξη. Ο πρώτος αναδύεται τριχοειδώς από την ίδια την Κοινότητα των Πολιτών του Κράτους-Έθνους-σε-Κρίση για να υπερασπιστεί και να προστατεύσει την ίδια τη δημοκρατική μορφή, τα ίδια τα ατομικά δικαιώματα των λογικών της αξιοποίησης του κεφαλαίου από τους “περιττούς”, “ανάξιους” και “παραπανίσιους πληθυσμούς” (μετανάστες/πρόσφυγες κτλ) που δεν ανήκουν στο Εθνικό Σώμα των Πολιτών και δεν τους αναγνωρίζεται η “ιδιότητα του ανθρώπου”. Αυτή η διαφορά δεν είναι σχολαστικού χαρακτήρα, δεν ιεραρχεί ούτε λογικά ούτε ιστορικά τη βαρβαρότητα, την κτηνωδία και το απάνθρωπο των μορφών του φασισμού ως αστικών πρακτικών και ιδεολογιών αλλά σηματοδοτεί και αποτυπώνει την κατάρρευση του τρόπου παραγωγής που βασίζεται στην αξία  και την καθ’όλα δυνατή καταβύθιση σε μια μετα-νεωτερική άβυσσο καπιταλιστικής νεο-δουλείας αν τελικά χαθεί το ιστορικό στοίχημα που πρέπει να τεθεί εκ νέου: “κομμουνισμός ή το τέλος της ανθρωπότητας”.

Στην Λακωνία πριν και μετά την δολοφονία του Παύλου Φύσσα συνεχίζουμε να αντιμετωπίζουμε μια τραγική πραγματικότητα. Η δράση του διάχυτου φασισμού και των πρωτοποριών του συνέχισε την δράση του, εν απουσία αντιδράσεων. Και όταν λέμε διάχυτο φασισμό σε καμιά περίπτωση δεν εννοούμε την οργανωμένη χρυσή αυγή, αλλά έναν φασιστικό όχλο που πρωταγωνίστησε σε επιθέσεις σε βάρος της Πακιστανικής κοινότητας στην Σκάλα Λακωνίας, σε βάρος των Ρομά αλλά ακόμα και σε όσους/ες αποφάσισαν να τους μπουν εμπόδιο [4]. Αυτή ήταν και η αφορμή της συγκρότησης της συλλογικότητας μας, που για περίπου 7 χρόνια τώρα βρεθήκαμε στην πρώτη γραμμή της αντιπαράθεσης με τον διάχυτο φασιστικό όχλο της περιοχής, αψηφώντας την πολιτική απομόνωση, την ψυχολογική ακόμα και λεκτική βία. Για 7 χρόνια τώρα ασχοληθήκαμε και καταγράψαμε τις περισσότερες αν όχι όλες κινήσεις του τοπικού φασισμού και θα συνεχίσουμε ακάθεκτοι τα επόμενα χρόνια. Σε αυτήν την δραστηριότητα δεν βρήκαμε συμμάχους μέσα στην αριστερά ή άλλους χώρους. Αυτοί μάλλον επέλεξαν την σιωπή και την αδράνεια – που αποτελεί ξεκάθαρα πολιτική επιλογή για διάφορους λόγους που έχουμε περιγράψει και σε άλλα κείμενα μας. Το ξαναλέμε: Ο φασισμός δεν είναι απλά μια πολιτική οργάνωση, αλλά αγκαλιάζει μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης.

Τα περιστατικά φασιστικής βίας στην Λακωνία είναι πάρα πολλά. Μερικά από αυτά όμως αποτέλεσαν την αποκορύφωση της. Δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε τα πογκρόμ ενάντια στους Ρομά στην Τραπεζοντή τον Μάρτιο του 2013 και 2014. Τα πογκρόμ αυτά από πολιτικής άποψης ήταν πετυχημένα, γιατί κύριο στόχο είχαν τους θεατές [5] που τους κέρδισαν αν εκτιμήσει κανείς την συγκατάθεση της πλειοψηφίας. Οι επιθέσεις σε Πακιστανούς εργάτες, η αστυνομική καταστολή, η στρατιωτική παρέλαση της χρυσής αυγής στην Σκάλα Λακωνίας τον Ιούλιο του 2013 (για όλα αυτά βλέπε την παραπομπή 4), ήταν και αυτές από κάθε άποψη πετυχημένες από κάθε άποψη ανεξαρτήτως πόσο μεγάλη ήταν η συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας σε αυτές. Στόχος ήταν πάντα ο ίδιος, η σιωπηλή συγκατάθεση και η δημιουργία ενός κλίματος τρόμου.

Θα αναρωτηθήκατε ήδη κάποιοι.ες  γιατί τα γράφουμε όλα αυτά με αφορμή την επέτειο της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα. Τα γράφουμε λοιπόν για δύο λόγους: 1) Γιατί θέλουμε να θέσουμε τον προβληματισμό σε αντιφασίστες/τριες για την πολιτική κατάσταση όπως αυτή έχει διαμορφωθεί. Για να αναρωτηθούμε ποιοι/ες δυνάμεις σήμερα είναι πραγματικά αντιφασιστικές και ποιες όχι, σε τελική ανάλυση να αναρωτηθούμε τι σημαίνει φασισμός ως τάση μέσα στην καπιταλιστική κοινωνία. 2) Γιατί μια επέτειος μνήμης στο όνομα του δολοφονημένου αντιφασίστα Παύλου Φύσσα δεν αρκεί για να μας λύσει το πρόβλημα. Γενικά οι θεαματικές προβολές των «μαρτύρων» του αντιφασισμού δεν βοηθούν πουθενά, εάν δεν συνοδεύονται με μια καθημερινή δράση ενάντια στον φασισμό και τις καπιταλιστικές σχέσεις εξουσίας.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η απουσία πολιτικού προγράμματος και μιας κριτικής θεωρίας για τον καπιταλισμό γέννησε τερατουργήματα. Σήμερα στις αντιφασιστικές κινητοποιήσεις για τον Φύσσα εκτός άλλων συμμετέχουν και πολιτικοί σχηματισμοί που είτε βρίσκονται στο τιμόνι της «αριστερής» διαχείρισης της καπιταλιστικής εξουσίας, είτε όλα τα προηγούμενα χρόνια έκαναν σημαία το «αντιμνημόνιο», τον πατριωτικό αντιιμεπριαλισμό του έθνους – «θύματος» και των τραπεζιτών – Γερμανών κλπ «θυτών». Αυτή η ατζέντα στην ουσία συναντήθηκε με ποικιλόμορφους τρόπους με αυτήν της ακροδεξιάς και πολιτικά και στον δρόμο. Στην Λακωνία φέτος είχαμε και ένα μεγάλο κίνημα αγροτών γαιοκτημόνων με κεντρικά συνθήματα τα μνημόνια και τις πολιτικές της «Γερμανίας». Όπως γράφαμε και τον Φλεβάρη του 2016 [6], σε αυτό το κίνημα συναντήθηκαν ως ένα «σώμα» από χρυσαυγίτες μέχρι «ακροαριστερούς». Την ίδια ώρα οι Πακιστανοί εργάτες συνέχιζαν τις εργασίες στα χωράφια του κάμπου, αν και με καλύτερες συνθήκες αυτήν την φορά (25 ευρώ το μεροκάματο από 10 ευρώ που ήταν πριν λίγα χρόνια) κάτι που χρωστάνε αποκλειστικά στους δικούς τους ταξικούς αγώνες (βλέπε απεργία 2014)[7]. Οι Πακιστανοί εργάτες δίχως αμφιβολία θα αντιμετωπίσουν ξανά το σκληρό ρατσιστικό πρόσωπο της Λακωνικής κοινωνίας τα χρόνια της διακυβέρνησης της αριστερο-ακροδεξιάς κυβέρνησης κάτι που πρέπει να βρει τους ίδιους και εμάς έτοιμους.

Την ώρα που γράφουμε αυτές τις γραμμές σε μια άλλη περιοχή του ελληνικού καπιταλιστικού κράτους, στο νησί της Λέσβου εξελίσσεται μια νέα τραγωδία. Φασίστες κάτοικοι του νησιού έβαλαν φωτιά σε χώρο διαμονής προσφύγων και χτυπούσαν πρόσφυγες με τσεκούρια και άλλα αντικείμενα [8]. Αλλά και πριν λίγες μέρες είχαμε τις ρατσιστικές αντιδράσεις γονέων στην Φιλλιπιάδα και το Ωραιόκαστρο για την εισαγωγή παιδιών προσφύγων στα σχολεία [9]. Αυτό είναι και μια απάντηση σε όσους/ες πίστευαν ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και η δίκη «φιάσκο» της χρυσής αυγής θα αποτελέσει το «ξεφούσκωμα» των νεοναζί. Αντιθέτως όμως οι νεοναζί οργανωμένοι ή μη στην ελληνική κοινωνία συνεχίζουν το έργο τους και αυτήν την φορά με αποδεκατισμένο το λεγόμενο αντιφασιστικό κίνημα.

Επειδή την αναφέραμε αμέσως πιο πάνω θα θέλαμε να μοιραστούμε και λίγες σκέψεις αναφορικά με την δίκη της χρυσής αυγής. Χωρίς να θέλουμε να σχετικοποιήσουμε καταστάσεις, καλό είναι να ανατρέξουμε και σε άλλες δίκες ναζί στο παρελθόν που σίγουρα θα μας οδηγήσουν στο να αναρωτηθούμε για την φύση της περίφημης δικαιοσύνης στο σύγχρονο καπιταλιστικό κράτος γενικότερα. Η δίκη της χρυσής αυγής αποτελεί ένα καλό παράδειγμα για κάτι τέτοιο πάντως. Η δίκη εξελίσσεται σε μια παρωδία με αναβολές και συχνά με άκρως ευνοϊκές συνθήκες για τους κατηγορούμενους. Το πογκρόμ στο κέντρο της Αθήνας το 2011 παραγράφτηκε δίχως να αποδοθούν κατηγορίες. Η ηγεσία της οργάνωσης κυκλοφορεί ελεύθερη και έχει προβολή από τα ΜΜΕ. Δεν είναι η πρώτη φορά. Τα δικαστήρια της ελληνικής δικαιοσύνης το έχουν αποδείξει ιστορικά, δεν πρέπει να πετάμε στα σύννεφα, δεν πρέπει να έχουμε αυταπάτες σχετικά με την εξέλιξη αυτή.

Κάπου εδώ φτάνουμε στο τέλος αυτού εδώ του κειμένου που ελπίζουμε να βρει τους αποδέκτες του, μέσα σε όσες/ους βλέπουν και κατανοούν με παρόμοιο τρόπο την κατάσταση. Δεν υποστηρίζουμε ότι κατέχουμε την απόλυτη αλήθεια, το μόνο που θέλουμε είναι να ανοίξουμε τον διάλογο με όσες/ους βρεθήκαμε πολιτικά όλο το προηγούμενο διάστημα και όσους/ες άλλους βρίσκουν τους προβληματισμούς αυτούς κομβικούς για το μέλλον. Οι λύσεις και οι πολιτικές στρατηγικές δεν έρχονται δια μαγείας, απαιτούν την δική μας καθημερινή δραστηριότητα μέσα στην πραγματική κίνηση. Σε αυτό το κείμενο επίσης δεν θέλουμε να τελειώσουμε με συγκεκριμένες πολιτικές προτάσεις για το μέλλον του αντιφασιστικού κινήματος στην Ελλάδα και αυτό γιατί δεν εκτιμούμε ότι είμαστε σε θέση να κάνουμε κάτι τέτοιο. Δεν θα μπορούσε πάντως να μην μας προκαλεί εντύπωση ότι έχουμε όλο και λιγότερες οργανωμένες προσπάθειες κριτικής προσέγγισης των θεμάτων που επιχειρεί να ανοίξει και αυτό το κείμενο. Με αφορμή την επέτειο του Φύσσα ελάχιστες ήταν οι συλλογικότητες που έβαλαν ένα στίγμα κριτικής αποτίμησης της κατάστασης. Ωστόσο ως συλλογικότητα συναντηθήκαμε και συζητήσαμε με αρκετό κόσμο διαφόρων ταχυτήτων πολιτικής συγκρότησης, ειδικά τους προηγούμενους μήνες μέσα από τοπικούς αγώνες όπως αυτόν στον χώρο ανακύκλωσης. Συντηρήσαμε τις επαφές μας με την Πακιστανική κοινότητα, αλλά και άλλους μετανάστες εργάτες, καθώς και με συντρόφους/συντρόφισσες που κόντρα στον ζόφο των καιρών παραμένουν ενεργοί/ες στην υπόθεση του κομμουνισμού και αυτό για μας είναι εξαιρετικής σημασίας.

Σεπτέμβρης 2016

ΑΠΕΛ/ σύντροφοι/σσες

 

Παραπομπές και σημειώσεις

[1] Ο εργάτης Σαχτζατ Λουκμαν δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από φασίστες της χρυσής αυγής, στις 17 Γενάρη 2013 στα Πετράλωνα ενώ πήγαινε στην δουλειά του. Για την δολοφονία αυτή διαβάστε σχετικές πληροφορίες από την σελίδα jailgoldendawn εδω: https://jailgoldendawn.com/%CF%85%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82/%CE%B4%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CF%86%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CF%83%CE%B1%CF%87%CE%B6%CE%AC%CF%84-%CE%BB%CE%BF%CF%85%CE%BA%CE%BC%CE%AC%CE%BD/

[2] Διαβάστε για το πογκρόμ σε βάρος των Αλβανών μεταναστών το 2004 μετά την ήττα σε ποδοσφαιρικό παιχνίδι της εθνικής ελλάδος εδώ: https://grassrootreuter.wordpress.com/2015/09/04/4thseptember/

[3] Τεύχος 52 του περιοδικού antifa, editorial σελίδα 3. Στην Λακωνία αντίτυπα του τεύχους αυτού υπάρχουν ακόμα στο βιβλιοπωλείο Πάπυρος και κατόπιν επικοινωνίας μαζί μας. https://skalalakonias.wordpress.com/2016/07/19/antifa52/

[4] Η αυτόνομη πρωτοβουλία ενάντια στην λήθη έχει ξεκινήσει ένα αρχείο wiki για την καταγραφή περιστατικών φασιστικής βίας στην Λακωνία. Το σκεπτικό μας είναι απλό: δεν θέλουμε να ξεχαστούν ή να περάσουν απαρατήρητα. Η ενότητα του αρχείου μας σχετικά με φασιστικές επιθέσεις βρίσκεται εδώ: https://we.riseup.net/apel/%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF-%CF%86%CE%B1%CF%83%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8E%CE%BD-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%B8%CE%AD%CF%83%CE%B5%CF%89

[5] Η φράση αυτή που χρησιμοποιήσαμε για να περιγράψουμε τα πογκρομ, παραπέμπει σε μια ανάλογη σκέψη του Max Horkheimer στο κείμενο: Οι Εβραίοι και η Ευρώπη σελ. 65 στην ελληνική μετάφραση από τις εκδόσεις Έρασμος β’ έκδοση 2006.

[6] Βλέπε το σχετικό κείμενο/παρέμβαση της συλλογικότητας που κυκλοφόρησε ηλεκτρονικά στην σελίδα μας τον Φλεβάρη του 2016. https://skalalakonias.wordpress.com/2016/02/26/otanothitisparistaneitothima/

[7] Για την μεγάλη απεργία των Πακιστανών εργατών τον Ιούλιο 2014 έχουμε αναφερθεί σε δεκάδες κείμενα μας όλα αυτά τα χρόνια. Μάλιστα ήμασταν και η μοναδική συλλογικότητα που έπραξε τα αυτονόητα, όταν την ίδια ώρα ο μηχανισμός του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ έκαναν πως δεν είδαν. Το ίδιο ισχύει και για τα απλά μέλη και οπαδούς της αριστεράς. Αναλυτικά τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν τότε στο αρχείο Ιουλίου του 2014 της σελίδας μας εδώ: https://skalalakonias.wordpress.com/2014/07/

[8] Διαβάστε ένα σχετικό κείμενο σχολιασμού σχετικά με τον εμπρησμό εδώ: http://www.provo.gr/who_burned_moria/

[9] Για το ρατσιστικό παραλήρημα των κατοίκων Ωραιοκάστρου δες εδώ: http://www.eleftherostypos.gr/ellada/34538-ratsistiko-paralirima-tou-dimarxou-oraiokastrou-kanena-prosfigopoulo-se-sxoleio-metaferoun-karkino/

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: