τελευταία νέα σε τίτλους

Με αφορμή το Δημοψήφισμα στην Καταλονία, 9 σημεία

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 3,089 other followers

Γράφει ο Lucifugo a diavolo in corpo

(1)

Αν η δημιουργία των Κρατών-Εθνών ως ενιαίων πολιτικών μορφών των αναδυόμενων αστικών κοινωνιών στον ύστερο Μεσαίωνα αποτέλεσε την αναγκαία συνθήκη της διαιώνισης των σχέσεων της αξιοποίησης μέσω της νοητικής/συμβολικής ομοιογενοποίησης και της πολεμικής/πρακτικής εξόντωσης των πληθυσμών α) μπορεί στην εποχή της ύστερης νεωτερικότητας και της κρίσης/κατάρρευσης της αξιοποίησης να υπάρξει μια αντίστροφη πορεία, αυτής της εσωτερικής διάσπασης του Ενός Κράτους σε πολλά Κράτη; Και β) γίνεται, εντέλει, η καθολικότητα του ανθρώπινου σχετίζεσθαι μέσα από τις κατηγορίες της αξίας (Χρήμα, Εμπόρευμα, αφηρημένη Εργασία, Κράτος-Έθνος) να αναχθεί σε τίποτε περισσότερο από ένα τσούρμο Κρατών-Συμμοριών και νεοσσών “εθνοτήτων” που κάθε τόσο θα πλακώνονται μεταξύ τους μέχρι τον τελικό αφανισμό ή την υποταγή του ενός στο άλλο;

(2)

Το ερώτημα αυτό μοιάζει υπερβολικό, όχι όμως λόγο αφέλειας ή ανικανότητας ανάγνωσης της πραγματικότητας, αλλά ακριβώς επειδή τραβάει μέχρι τα λογικά τους άκρα και σε ύψη δυσθεώρητα τάσεις του παρόντος υπαρκτές, τάσεις που διαμορφώνονται στο “εδώ και στο τώρα” ως μοριακές τερατογενέσεις της καπιταλιστικής ιστορίας.

(3)

Δεν χρειάζεται κάποιος να γνωρίζει τα γεγονότα από πρώτο χέρι για να καταλάβει πως η οργάνωση του Δημοψηφίσματος στην περιοχή της Καταλονίας είχε ως ηγεμονικό της στοιχείο την τελευταία ανυψωμένη σε Εθνικό υποκείμενο που διεκδικεί τον καπιταλιστικό κοινό τόπο της “αυτοδιάθεσης” της κρατικής της μορφής ή αλλιώς την “ανεξαρτησία” της από αυτήν της Ισπανίας. Κανένας κοινός τόπος όμως δεν είναι αυτονόητος και η επίκλησή του σε μια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή δεν είναι ποτέ ένα τυχαίο περιστατικό.

(4)

Το Δημοψήφισμα με το ερώτημα που θέτει και ανεξαρτήτως της κυριαρχίας του “Όχι ή του Ναι” είναι το ίδιο μια “απάντηση” στα ιδιαίτερα προβλήματα της καταλανικής κοινωνίας ως πόλου συσσώρευσης κεφαλαίου, μια “απάντηση” που ανατρέχει στην ανάσταση ενός άθαφτου νεκρού: στον ιδεώδη ορίζοντα της αξιοποίησης-της-αξίας (εθνική κυριαρχία, αυτοδιάθεση, αλυτρωτισμός κτλ) με τους πραγματικούς όρους αυτού του καπιταλιστικού ιδανικού να έχουν περιέλθει στη χωματερή της ιστορίας.

(5)

Μέσα στο μάτι του κυκλώνα της κρίσης-της-αξιοποίησης και με την πλήρη απουσία κάποιας ανταγωνιστικής κομμουνιστικής τάσης, η εθνική αφήγηση εν γένει αναζωπυρώνεται ως ενεργός κοινός νους που διαφυλάσσει σαν τοτέμ τις “αξίες” του καπιταλιστικού παρελθόντος για να σταθεροποιήσει -εν μέσω της γενικευμένης ανασφάλειας και αστάθειας- την “εμπορευματική κοινωνική ύπαρξη” γύρω από τις λειτουργικές “φιγούρες” του Πατριώτη και του Προδότη αυτών των ίδιων των “αξιών”. Δεν είναι τυχαίο που η νεοφασιστική ιδεολογία συσπειρώνει υποτελείς και συσπειρώνεται η ίδια ως “αντισυστημικός λόγος” περιφέροντας ως σημαία της τις απειλούμενες δημοκρατικές “αξίες”, παρουσιάζοντας τον εαυτό της ως τη μόνη δύναμη που μπορεί να υπερασπιστεί όλα όσα η Δημοκρατία υπόσχεται: τις “θέσεις εργασίας”, το “δίκαιο κράτος”, τον “ανταγωνισμό” με τα άλλα Κράτη-Έθνη κτλ κτλ.

(6)

Η “κοινή Γλώσσα” και τα “κοινά Ήθη και Έθιμα” των Καταλανών, εν προκειμένω, μπορούν να αποτελέσουν με τη δύναμη της ψευδούς προφάνειας το “απτό εμπειρικό υλικό” ενός μαχητικού εθνικού λόγου που συσπειρώνει δημοκρατικά γύρω του υποτελείς κατασκευάζοντας τις φαντασιακές διαχωριστικές γραμμές ενός απαράβατου “Εμείς” και “Εσείς”, τη νοητική απόσπαση ενός άμορφου “Έξω” από ένα ασύλληπτο “Μέσα” (η “Πατρίδα μας”), τα οποία ως πρωτοϊδεολογικά στοιχεία είναι απαραίτητα για το οποιοδήποτε “υλικό” σύνορο ενός Κράτους.

(7)

Ο χοντροκομμένος τρόπος που η ισπανική κρατική μορφή χειρίστηκε το Δημοψήφισμα, η αιματηρή καταστολή και η αρπαγή της κάλπης στα εκλογικά τμήματα είναι ενδεικτική της οριακής αδυναμίας της να ηγεμονεύει -πλέον- ιδεολογικά και πολιτικά έχοντας δεμένη στο άρμα της την Καταλονία καθώς μια πιθανή “αποχώρηση” της τελευταίας (που αυτοκατανοείται φετιχιστικά ως “πλουσιότερη”) θα υπονόμευε ανοιχτά τα “εθνικά συμφέροντα” της πρώτης.

(8)

Και εκεί που δυο εθνικισμοί βγάζουν τα μαχαίρια δεν υπάρχει νικητής και ηττημένος αλλά ξεκινάει ο μαύρος κύκλος του αίματος που τροφοδοτεί με πτώματα και ιδρυτικούς μύθους τα Κράτη. Και τον ιδρυτικό του Μύθο, το wannabe Κράτος της Καταλονίας, τον χρωστάει ήδη στη βία του Ισπανικού με την ημερομηνία του Δημοψηφίσματος να είναι, ήδη, η “αργία της μελλοντικής εθνικής εορτής του”.

(9)

Και για να επιστρέψουμε από την υπερβολή της πραγματικότητας στην υπερβολή του πρωταρχικού μας ερωτήματος στο σημείο 1, η απάντηση είναι ναι, αν η ανθρωπότητα δεν καταφέρει να απεργαστεί λύσεις πέρα από τα αδιέξοδα και τα διλήμματα της καπιταλιστικής ζωής, είναι καταδικασμένη να αναχθεί σε ένα τσούρμο Κρατών-Συμμοριών και νεοσσών “εθνοτήτων” που κάθε τόσο θα πλακώνονται μεταξύ τους μέχρι τον τελικό αφανισμό της.

1 Trackback / Pingback

  1. Βερολίνο: Ανοιχτή συνάντηση – συζήτηση με αφορμή τα γεγονότα στη Καταλονία

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: