our news

Μια απάντηση στην ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα σχετικά με την ταυτότητα φύλου

Η παραδοχή των αυτονόητων, είναι για το ΚΚΕ όρος πολιτικής επιβίωσης

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 3,640 other followers

άρθρο άποψης του Λ.

 Σύμφωνα με τη δαρβινική θεωρία, ότι δεν προσαρμόζεται αφανίζεται και το ΚΚΕ κινδυνεύει να υπαχθεί σε αυτήν την περίπτωση. Δεν το λέω με την έννοια πως το κόμμα αυτό πρέπει να κάνει ηθικούς συμβιβασμούς με την καβαφική μέθοδο της «ποικίλης δράσης των στοχαστικών προσαρμογών», χάριν δηλαδή της ανάγκης της επιβίωσης, εννοώ πως πρέπει να προσαρμοστεί συνειδητά στην ανάγκη διόρθωσης πτυχών της πολιτικής του, που επιβάλλεται όχι από πολιτικαντισμό, αλλά από τον ίδιο τον πυρήνα της ιδεολογίας του. Δεν μιλάω σαν οπαδός ή φίλος του κόμματος, δεν είμαι, μιλάω σαν ένας πολίτης που βλέπει την επιτακτική ανάγκη να επικρατήσει στη δημόσια ζωή η ειλικρίνεια και το ανθρωπιστικό ενδιαφέρον προς ευάλωτες κοινωνικές ομάδες ή μεμονωμένους ανθρώπους που αδικούνται κατάφωρα. Το ΚΚΕ στιγματίζει σύνολα με αιρετικά χαρακτηριστικά, που δεν τα ελέγχει και ιδεολογικοποιεί επικίνδυνα τον θεσμό της οικογένειας (η «λαϊκή οικογένεια» δίνει και παίρνει στα κείμενά του), αν και ξέρει πως ο θεσμός ως θεμελιώδες και μοναδικό κύτταρο συλλογικότητας, έρχεται σε αντίθεση με τα γραπτά των Μαρξ και Ένγκελς και αγνοεί τις απόψεις αριστερών στοχαστών της επαναστατικής εποχής.

Στην επίδικη ομιλία της κας Παπαρήγα στη Βουλή («Το νομοσχέδιο καλλιεργεί την ατομική πλάνη και την αυταπάτη», Ριζοσπάστης, 10.10), μπορώ να διακρίνω θετικές τοποθετήσεις και αφετηρίες προβληματισμού, αλλά και υπεκφυγές, αποσιωπήσεις, υποκριτική άγνοια, ψέματα και προσχήματα. Ξεκινώ από τις πρώτες: «Οπωσδήποτε, το νομοσχέδιο που φέρνει η κυβέρνηση δημιουργεί ένα αίσθημα ανακούφισης και ευφορίας σε αυτούς που έχουν ανάγκη αλλαγής, διόρθωσης της ταυτότητας φύλου λόγω δυσφορίας φύλου ή αφορά τα μεσοφυλικά άτομα, τα οποία κυριολεκτικά έχουν χαθεί στο νομοσχέδιο. Ολη η συζήτηση είναι για τα διεμφυλικά και όχι τυχαία. Επίσης, είναι θετικό ότι έχει καταργηθεί ως προϋπόθεση αυτή η απαίσια υποχρέωση της χειρουργικής επέμβασης, με όλες τις σύνοδες συνέπειές της. Ως εκεί φτάνει».

Ασφαλώς δεν φτάνει, εδώ και κάτω αρχίζουν σιγά-σιγά οι αρνητικές τοποθετήσεις, ανάμικτες και με θετικές, όμως οφείλω να υπογραμμίσω την επισήμανση της βουλευτίνας για τους «μεσοφυλικούς» (τους παλιούς ερμαφρόδιτους, ένας όρος που καλώς αποσύρθηκε γιατί συνειρμικά παραπέμπει σε «τέρατα»), που πράγματι απουσιάζουν από τον Νόμο και που ομολογώ πως δεν μπορώ να αντιληφθώ το γιατί, όπως δεν μπορώ να αντιληφθώ τον υπαινιγμό της κας Παπαρήγα πως αυτό δεν έγινε τυχαία. Αν υπάρχει κάποια πονηρή σκοπιμότητα, όφειλε να την επισημάνει, όπως αφού κακώς απουσιάζουν όφειλε το κόμμα της να αναλάβει την ευθύνη και να καλύψει το κενό. Αυτοί οι συνάνθρωποί μας είναι το 0,5 τοις χιλίοις, αλλά και ένας μόνο να ήταν, όφειλε το ΚΚΕ να ασχοληθεί μαζί του.

Γενικά νομίζω πως την ομιλία της τ.Γ.Γ. του ΚΚΕ, χαρακτηρίζει μια αφ’υψηλού αποστασιοποίηση από την σημερινή τραγική για συνανθρώπους μας πραγματικότητα, ένα ύφος ενοχλημένης εξαναγκαστικής ενασχόλησης με κάποια ζητήματα, την οποία το κόμμα αυτό δεν θα προκαλούσε ούτε άλλωστε το έχει κάνει ή επιδιώξει ποτέ, μια αδιαφορία και μια δυσφορία που το ζήτημα τέθηκε, ενώ υπάρχουν άλλα «σοβαρότερα», ενώ αυτά εδώ, είναι αδύνατον να λυθούν στο αστικό καθεστώς, λες και το σοβιετικό τα θεράπευσε.  Αυτή η αντίληψη, απόλυτα αντιδραστική και στον πυρήνα της εγωκεντρική, έχει διαβρώσει όλη την κοινωνία και κυρίως τη μέση μικροαστική σκέψη, που επικαλείται συνεχώς πως προέχουν «τα μνημόνια» και γενικά τα οικονομικά ζητήματα και πως δεν υπάρχει χρόνος και τόπος για τα ανθρώπινα δικαιώματα τα οποία τάχα είναι πολυτέλεια. Η άποψη αυτή, πως δηλαδή δεν είναι τώρα η ώρα (ποτέ δεν θα είναι), εκτός από απολύτως ανόητη είναι και πολύ επικίνδυνη και χρησιμοποιείται ευρύτατα για να αποκρούσει κάθε προσπάθεια ανθρωπιστικής νομοθετικής μεταρρύθμισης, η οποία δήθεν θα αποσπάσει το Έθνος από τα «σπουδαία». Την χρησιμοποιεί ευρύτατα αυτή τη μανιέρα η Εκκλησία, η ακροδεξιά, η λαϊκή Δεξιά, το μικροαστικό Κέντρο και η λαϊκιστική «πατριωτική» Αριστερά. Στον πυρήνα αυτού του πολιτικού σκεπτικού, «το αντιμνημόνιο πάνω απ’όλα», βασίστηκε η τερατογένεση της αριστεροακροδεξιάς κυβερνητικής συμμαχίας των ΣΥΡΙΖΕΛ η οποία ξεγυμνώνεται κάθε φορά που έρχεται στη Βουλή ένα νομοσχέδιο που προσπαθεί κουτσά-στραβά να εξανθρωπίσει την κοινωνία.

Συνεχίζω με την αγόρευση της κας Παπαρήγα: «…η δυσφορία φύλου δεν λύνεται αυτόματα με τη διόρθωση της ταυτότητας. Δημιουργεί κλίμα, βοηθάει και ως ένα βαθμό μπορεί να χτυπήσει και τον κοινωνικό ρατσισμό, που πρέπει όλοι να συμβάλουμε και να τον πολεμήσουμε, αλλά δεν λύνει το ζήτημα, διότι το βιολογικό στοιχείο υπάρχει στα θέματα της υγείας και σε μια σειρά άλλα τέτοια θέματα, στα οποία θέλουν οι άνθρωποι συγκεκριμένη στήριξη».

Προσωπικά θεωρώ πως η Γραμματέας του ΚΚΕ, λέγοντας αυτονόητες αλήθειες, προσπαθεί να απαξιώσει το Νομοσχέδιο ως βήμα κάποιας, έστω και μικρής προόδου, αφού καταλήγει μετ’επαίνων πως «δεν λύνει το ζήτημα». Κατά την προσωπική μου αντίληψη είναι ασφαλώς αυταπάτη πως τα κοινωνικά προβλήματα λύνονται τελεσίδικα με Νόμους. Είναι αυτονόητο πως οι Νόμοι θα είναι ατελείς, πως πρέπει να διορθώνονται κάτω από την πίεση της εμπειρίας εφαρμογής τους, πως απαιτείται μια παράλληλη μάχη για την αλλαγή νοοτροπιών στην κοινωνία. Κανείς δεν εμποδίζει το ΚΚΕ να κάνει τις νομοθετικές προτάσεις του και να στηρίζει το μερικό αποβλέποντας σε μια πορεία προς το καλύτερο. Η αποστασιοποίηση από τη λύση του προβλήματος, μέσω μιας υποτιθέμενης επιδίωξης της άμεσης τελειότητας, δεν βοηθάει, όπως δεν βοηθάει η παραπομπή της επίλυσης των προβλημάτων στην μετά θάνατον ζωή ή στον θαυμαστό κόσμο της μέλλουσας ιδανικής σοβιετικής κοινωνίας.

Αμέσως μετά η κα Παπαρήγα επισήμανε μια προσπάθεια να αποκτήσει αυτή η νομοθετική τάση χαρακτηριστικά ενός «είδους σύγχρονης κοσμοθεωρίας», προσθέτοντας: «…αυτό το νομοσχέδιο είναι αντιπερισπασμός στην ακραία φιλελεύθερη πολιτική σας, όχι πιο ακραία από τη ΝΔ, αλλά ακραία φιλελεύθερη πολιτική. Είναι ένα νομοσχέδιο που κάνει λαθρεμπόριο ιδεών. Όσο πιο δεξιά πάτε, τόσο πιο αριστεροφανή λάβαρα σηκώνετε… χτίζετε έναν ιδεολογικό πολτό, κυριολεκτικά, ο οποίος φθείρει, διαφθείρει τις ριζοσπαστικές συνειδήσεις». Νομίζω πως πράγματι αυτό το στοιχείο υπάρχει και πως σωστά επισημαίνεται. Έχει γίνει φανερό, ακόμη και από την προκλητική καθυστέρηση νομοθετικής ελλειμματικής μάλιστα επίλυσης ώριμων προβλημάτων που σάπιζαν (σύμφωνο συμβίωσης, ένα χρόνο αργοπορημένο και πολύ δειλό, όταν η Γερμανία της Μέρκελ έχει ψηφίσει τον ισότιμο «γάμο για όλους»), πως ο πρωθυπουργός και η παρέα του, με την προκλητική ανοχή και συνενοχή της υπόλογης κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, δεν δίνουν μια δεκάρα για τα κοινωνικά προβλήματα ή για τον ανθρώπινο πόνο. Νομοθετούν σπασμωδικά, συγκυριακά, τυχοδιωκτικά, αποβλέποντας σε τακτικισμούς και δίνοντας μάχες εντυπώσεων και εικόνων μέσα από μια πολιτική του θεάματος. Αυτό όμως δεν δίνει ούτε σταγόνα δικαιολογίας για να χρησιμοποιηθεί ως άλλοθι για καταψήφιση από το ΚΚΕ βελτιωτικών νομοσχεδίων, με παράλληλες δίκες προθέσεων, για να παρεμποδιστεί το πολιτικό μακιγιάζ αντιδραστικών καταστάσεων. Κανείς δεν εμποδίζει κανέναν να συνεισφέρει σε κάθε βήμα προς τα μπρος και παράλληλα να καταγγέλλει καθυστερήσεις, παραλείψεις, διαστρεβλώσεις και σκοπιμότητες. Το ΚΚΕ υποτιμά τη βασική μαρξιστική αρχή πως η ομαλή συσσώρευση μικρών ποσοτικών αλλαγών επιταχύνει τη μετάβαση από την παλιά ποιοτική κατάσταση στην καλύτερη καινούργια και η ελάττωση της βαρβαρότητας του κοινωνικού ρατσισμού, καθώς και η εισαγωγή απαγορευμένων θεμάτων στο δημόσιο διάλογο, είναι πολύ σημαντικές ποσοτικές αλλαγές.

Αγαπάει ο Θεός τον κλέφτη, αλλά αγαπάει και τον νοικοκύρη. Αμέσως μετά η κα Παπαρήγα αυυτοαποκαλύφθηκε, αφού έχασε το μέτρο στην προσπάθειά της να αποκαλύψει  τον ΣΥΡΙΖΑ:  «Εσείς που δεν τολμάτε να κάνετε τον διαχωρισμό της Εκκλησίας από το κράτος, ..». Αυτή είναι μια πολύ σωστή επισήμανση που θα ήταν ακόμη καλύτερη, αν μπορούσε η κα Παπαρήγα να επισημάνει και τις υπόγειες διαδρομές μεταξύ της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ και της Ιεραρχίας, ιδιαίτερα με την Αρχιεπισκοπή και με το Πατριαρχείο, που έχουν οδηγήσει τον κ.Τσίπρα, υπουργούς και βουλευτές του σε κωμικοτραγικές και πολύ ένοχες υπερβολές επιδεικτικής ευσέβειας και σε ασκήσεις Ελληνορθοδοξίας, αλλά προφανέστατα δεν μπορεί.

Ενδεικτικά θα σημειώσω την εκκωφαντική σιωπή του ΚΚΕ όχι μόνο για το επίμαχο ζήτημα του «Χωρισμού», που ανασύρθηκε τώρα ευκαιριακά και μονολεκτικά, για να πλήξει τον κομματικό αντίπαλο που ψαρεύει στα ίδια θολά νερά της εκλογικής πελατείας, αλλά και τις πάρα πολλές σιωπές, ακόμη γύρω από προκλητικά οικονομικά και άλλα ιερά σκάνδαλα, όπως το παρακάτω και τα συναφή με αυτό: «Το ΚΚΕ και τα παιδάκια των ευσεβών ιδρυμάτων». Ενδεικτικά να σημειώσω και το τραγικό «παρών» που έχει εκφωνήσει τρεις φορές μέσα σε τρια χρόνια το ΚΚΕ όταν (2014, 2016 και 2017) έρχονται στη Βουλή οι προκλητικά ανήθικες φοροαπαλλαγές του Αγ.Όρους, τις οποίες θα πληρώσουν οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι: «Ου… φορολογηθείς» | Η Εφημερίδα των Συντακτών (11.8.2017):   «…ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2017….Δημοκρατική Συμπαράταξη, ΚΚΕ και Ένωση Κεντρώων δήλωσαν “παρών”, ενώ μόνο το Ποτάμι καταψήφισε  ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2016…Το ΚΚΕ ψήφισε “παρών” και το Ποτάμι απουσίαζε… ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2014.. ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ ψήφισαν “παρών”, … και η ΔΗΜΑΡ αρνήθηκε να πάρει θέση φωνάζοντας “κατά πλειοψηφία”»). Αξίζει να σημειώσω εδώ πως την τακτική του ΚΚΕ κατήγγειλε η ΛΑΕ, ξεχνώντας όμως πως τα στελέχη τους, ως βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ το 2014, είχαν κρατήσει τη στάση που τώρα καταγγέλλουν Χαριστική τροπολογία κυβέρνησης και ΝΔ με φορολογικά δώρα…», Iskra-8.8.2017: «Όλοι σεβόμαστε τον Άγιον Όρος (Λ.: ε όχι και όλοι), αλλά αυτός ο σεβασμός δεν μπορεί να εκφράζεται με φορολογικά δώρα…»].

Αλλά η κα Παπαρήγα συλλαμβάνεται και αλλού ανειλικρινής: «Συκοφαντήσατε τις θέσεις του ΚΚΕ ….. κρίνατε την περίοδο 1920-1930, τη σταλινική περίοδο, όπως λέτε, την περίοδο της κολλεκτιβοποίησης, ποια πολιτική είχε απέναντι στους ομοφυλόφιλους. Υπήρχε νόμος για την παιδοφιλία και υπήρχε και ένας νόμος-δεν μπορώ να εξηγήσω τι λέει-για την «αρσενοκοιτία». Προσέξτε, όμως, θα κάνετε σύγκριση με τους αντίστοιχους νόμους στις καπιταλιστικές χώρες στον καπιταλιστικό κόσμο, όχι με το 2017, γιατί στις ΗΠΑ υπήρχε η λοβοτομή και η καταδίκη της ομοφυλοφιλίας και τη δεκαετία του ’60. Να σας πω και κάτι άλλο; Αν υπήρχαν απόψεις στην τότε Σοβιετική Ενωση της δεκαετίας του ’20-κακώς, λέω-ότι η ομοφυλοφιλία είχε σχέση με ψυχιατρικό πρόβλημα, αντανακλούσε το επίπεδο της ανάπτυξης της επιστήμης εκείνης της περιόδου και μάλιστα σε μια χώρα που ξέρουμε ότι δεν ήταν το ίδιο ανεπτυγμένη όπως ήταν τότε ανεπτυγμένη η Αγγλία, η Γερμανία, η Γαλλία. …..Αν όμως το 1920 και το 1930 θεωρούνταν έτσι, αν θέλετε να κάνετε σύγκριση …θα πρέπει να κάνετε σύγκριση με το τι ίσχυε. Εδώ ακούστηκαν απόψεις, όπως ότι κυνηγούσαν και τους έβαζαν φυλακή στη δεκαετία του 1960. Κοιτάξτε να δείτε. Οταν στην Ισπανία του Φράνκο σκότωσαν τον Λόρκα, το δικαιολόγησαν ότι τον σκότωσαν γιατί ήταν ομοφυλόφιλος…Για ψάξτε το καλύτερα. Αλλο ομοφυλοφιλία κι άλλο βιασμός ανηλίκου. Αλλο ομοφυλοφιλία κι άλλο πορνεία. Για κοιτάξτε να δούμε αν καταδικάζονταν γι’ αυτό ή καταδικάζονταν για άλλες ενέργειες».

Σέβομαι το επιχείρημα που μας καλεί να συγκρίνουμε την καθυστερημένη Ρωσία του πρώτου καιρού της Επανάστασης με τις αστικές Δημοκρατίες της εποχής, αν και περιμένει κανείς ριζοσπαστικές και άμεσες λύσεις από κομμουνιστικές Επαναστάσεις. Άλλωστε ο ίδιος ο Αναρχικός Αλέξανδρος Berkman, αναθεώρησε τις προκαταλήψεις του κατά της ομοφυλοφιλίας χάρις στην επιρροή της Αμερικανίδας συντρόφου του Έμα Γκόλντμαν  και όταν γνώρισε στη φυλακή ομοφυλόφιλους εργάτες, που διέψευσαν την ανόητη εντύπωσή του πως η ομοφυλοφιλία αφορούσε μόνο την αστική τάξη («Hidden from historyreclaiming the gay and lesbian past». Martin B. Duberman, Martha Vicinus, George Chauncey, NAL Books, 1989). Εννοείται πως η ταπεινωτική για τους Κομμουνιστές αναφορά και αντιπαραβολή με τον Φράνκο, αναδεικνύει μια απελπισμένη προσπάθεια εφεύρεσης επιχειρημάτων. Θα μπορούσε η κα Παπαρήγα να αναφερθεί στον δρα Γρηγόρη Batkis, τον διευθυντή του Ινστιτούτου κοινωνικής Υγιεινής που δημοσίευσε στην αναφορά του (1923) που τιτλοφόρησε «Σεξουαλική Επανάσταση στη Ρωσία» (Grigorii Batkis, «Die Sexualrevolution in Russland», Berlin: Syndikalist-1925) την επαναστατική για την εποχή άποψη πως η ομοφυλοφιλία είναι φυσιολογική και πως πρέπει να νομιμοποιηθεί. (βλ. Dan Healey «Homosexual Desire in Revolutionary Russia», Ιούλιος 2001, σελ.132-133). Όμως η κα Παπαρήγα δεν συμφωνεί με αυτά και είναι νομίζω αυτό προφανές («Το ΚΚΕ απέναντι στο σύμφωνο συμβίωσης»).

Αντιπαρέρχομαι εκείνη την υπεκφυγή: «Υπήρχε νόμος για την παιδοφιλία και υπήρχε και ένας νόμος-δεν μπορώ να εξηγήσω τι λέει-για την “αρσενοκοιτία”». Η κα Παπαρήγα μπορούσε και όφειλε να εξηγήσει, αλλά δεν την συνέφερε. Επίτηδες έμπλεξε την παιδοφιλία για να δημιουργήσει εντυπώσεις, πράγμα ολότελα απαράδεκτο,  που δεν την τιμά καθόλου. Ξέρει πολύ καλά όμως πως οι νόμοι της σταλινικής και της μετέπειτα περιόδου τιμωρούσαν σκληρά (πέντε χρόνια καταναγκαστικά έργα, από το 1933, με κάποια φιλευθεροποίηση μετά το θάνατο του Στάλιν)  την ομοφυλοφιλία, έχοντας επηρεαστεί από τον αντίλαλο των κτηνωδών βυζαντινών νόμων των Ορθόδοξων τσάρων, που θέσπιζαν με τις ευλογίες της Εκκλησίας ακόμη και τη θανάτωση των ομοφυλόφιλων (Νομοθεσία του πραγματικού τύραννου τσάρου Αλέξη Μιχαήλοβιτς, βλ. Gregory Karpovich Kotoshikhin «On Russia during the Reign of Alexey Mikhailovich»-1840). Αυτοί οι νόμοι έχουν αφήσει την βάρβαρη κληρονομιά τους και στη νομοθεσία του αυταρχικού καθεστώτος Πούτιν, προς το οποίο προσβλέπουν ουκ ολίγα στελέχη των ΣΥΡΙΖΑ-ΛΑΕ και ΑΝΕΛ. Να ανοίξω μια παρένθεση για να σημειώσω πως την ευλάβεια του κτήνους Μιχαήλοβιτς, ο οποίος επέκτεινε τη δουλοπαροικία σε όλους τους χωρικούς, θαυμάζει η έγκριτη του κ.Αλαφούζου: «Άγνωστο κειμήλιο που επιβεβαιώνει τις στενές πνευματικές σχέσεις…του Aγ. Oρους με την τσαρική Ρωσία .. το αργυρό αγιοπότηρο δώρο του τσάρου Αλεξίου Μιχαήλοβιτς (1645 – 1676) ..προς τη Μονή Ιβήρων, που αποτελεί ένα ακόμη τεκμήριο της ευλάβειας των ορθόδοξων τσάρων» (07.10.2017, «Η τσαρική Ρωσία και η σχέση της με το Αγιον Ορος»). Το σημειώνω αυτό για να τοποθετηθούν στην πραγματική τους βάση οι άκρως υποκριτικές κραυγές των υπόλογων για πολλά ρασοφόρων κατά του Νομοσχεδίου.

Νομίζω πως η στάση της κας Παπαρήγα έχει να κάνει με ένα προπατορικό αμάρτημα των παραδοσιακών δογματικών κομμουνιστικών κομμάτων, τα οποία πρέπει να αναθεωρήσουν πολλές από τις θεμελιώδεις θέσεις των ιστορικών ηγετών και θεωρητικών τους. Ο ίδιος ο Λένιν δεν ήταν δυστυχώς τόσο ανοιχτός σε αυτές τις μεταρρυθμιστικές εξελίξεις και αξίζει να δούμε τη φιλική διαφωνία του με την επιφανή αγωνίστρια του γερμανικού και του παγκόσμιου Κομμουνιστικού Κινήματος Κλάρα Τσέτκιν («Συνομιλία με τον Λένιν για το γυναικείο ζήτημα»-εκδ. Ριζοσπάστης, 2002), που με δική της πρόταση καθιερώθηκε η 8η του Μάρτη, ως Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας, στη μνήμη των εργατριών της Νέας Υόρκης, των οποίων η κινητοποίηση στις 8 του Μάρτη 1857 πνίγηκε στο αίμα: «… Μπορείτε εσείς να με βεβαιώσετε πως στη διάρκεια της ανάγνωσης και των συζητήσεων τα ζητήματα του φύλου και του γάμου εξετάζονται από την άποψη ενός συνεπούς, συνδεμένου με τη ζωή, ιστορικού υλισμού; … Πού έχετε εσείς τώρα δυνάμεις για τέτοιο πράγμα; .. Πού λοιπόν οδηγεί σε τελευταία ανάλυση αυτή η μη ικανοποιητική, η μη μαρξιστική συζήτηση; Στο να μην εκλαμβάνονται σαν μέρη του κύριου κοινωνικού ζητήματος τα ζητήματα του φύλου και του γάμου. Απεναντίας το μεγάλο κοινωνικό ζήτημα αρχίζει να φαίνεται σαν εξάρτημα του ζητήματος του φύλου. Το πρωταρχικό περνάει σε δευτερεύουσα μοίρα. Αυτό όχι μόνο παρεμποδίζει το ξεκαθάρισμα αυτού του ζητήματος, μα συσκοτίζει γενικά τη σκέψη, συσκοτίζει την ταξική συνείδηση των εργατριών… Μου είπαν πως μια κομμουνίστρια προικισμένη εκδίδει στο Αμβούργο μια εφημερίδα για τις πόρνες, και προσπαθεί να τις οργανώσει για επαναστατική πάλη. Η Ρόζα, σαν κομμουνίστρια, ενεργούσε, εμπνεόταν από ανθρωπιστικά αισθήματα, όταν σ’ ένα άρθρο της είχε πάρει θέση υπέρ μιας πόρνης, που λόγω παραβίασης αστυνομικών κανονισμών, σχετικά με το ελεεινό επάγγελμά της, οδηγήθηκε στη φυλακή. Είναι αξιολύπητες αυτές, γιατί είναι διπλά θύματα της αστικής κοινωνίας. Πρώτον, είναι θύματα του καταραμένου συστήματος ιδιοκτησίας, και επί πλέον της καταραμένης ηθικής υποκρισίας. Είναι ολοφάνερο αυτό. Μονάχα ένας βάναυσος, κοντόφθαλμος άνθρωπος, μπορεί να το ξεχνά. Όμως άλλο είναι να το καταλαβαίνεις, και άλλο είναι πώς να σας το πω-να πας να οργανώσεις τις πόρνες, σαν ειδικό επαναστατικό μαχητικό τμήμα, και να εκδίδεις γι’ αυτές επαγγελματικό όργανο. Μα δεν υπάρχουν στη Γερμανία, εργάτριες της βιομηχανίας, που πρέπει να οργανώσουμε, για τις οποίες πρέπει να υπάρχει εφημερίδα, που είναι απαραίτητο να τις τραβήξουμε στον αγώνα μας; Εδώ πρόκειται για μια αρρωστιάρικη παρέκκλιση. …».

Οι πόρνες θα έπρεπε να είναι ένα σοβαρό υποκείμενο της επαναστατικής διαδικασίας αλλαγής της κοινωνίας, αν αυτή η αλλαγή είναι ριζοσπαστική, αν αποσκοπεί να αποδώσει δικαιοσύνη και αν έχει ανθρωπιστικό πυρήνα. Ο Λένιν έχει ιστορική πείρα έναν αιώνα λιγότερο από εμάς. Όσο ευφυής και καλοπροαίρετος κι αν ήταν είναι εκτός εποχής μας. Η σκέψη του είναι χρήσιμη ως εργαλείο. Όπως θα έλεγε και η τ.Γ.Γ.: «Ως εκεί φτάνει».

Advertisements

6 Comments on Μια απάντηση στην ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα σχετικά με την ταυτότητα φύλου

  1. https://www.rizospastis.gr/static.do?page=/special/editions/special/afierwmata/klara_tsetkin/index.jsp

    Κλάρα Τσέτκιν – ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

    …………………..
    Τη συζήτηση με τον Λένιν, κατέγραψε η Κλάρα Τσέτκιν στο «Σημειωματάριό» της και ολοκληρωμένα, όπως την παρουσιάζουμε σήμερα, την έγραψε στα 1925, ένα χρόνο μετά το θάνατο του Β.Ι.Λένιν.

    Αναδημοσιεύεται από το βιβλίο «Λένιν αρχηγός, σύντροφος, άνθρωπος» των εκδόσεων «ΝΕΑ ΒΙΒΛΙΑ», 1975.
    ………………….

    Προτού ακόμα προλάβω να απαντήσω, ο Λένιν συνέχισε:

    – Δεν τέλειωσε ακόμα, Κλάρα, ο κατάλογος των αμαρτιών σας. Μου είπαν ότι στις βραδιές ανάγνωσης και συζήτησης με τις εργάτριες εξετάζονται, ως επί το πλείστον, ζητήματα του φύλου και του γάμου, ως εάν αυτό αποτελούσε αντικείμενο υψίστης σημασίας για την πολιτική διαπαιδαγώγηση και τη διαφωτιστική δουλιά. Δεν πίστευα στ’ αυτιά μου, όταν μου το είπαν. Το πρώτο κράτος της προλεταριακής δικτατορίας παλεύει με τους αντεπαναστάτες όλου του κόσμου. Η κατάσταση μέσα στην ίδια τη Γερμανία απαιτεί μεγίστη συσπείρωση όλων των προλεταριακών επαναστατικών δυνάμεων για την απόκρουση της αντεπανάστασης, που προβάλλει ολοένα και μεγαλύτερη πίεση. Και τον ίδιο καιρό οι δραστήριες κομμουνίστριες εξετάζουν τα ζητήματα του φύλου και το ζήτημα των μορφών του γάμου στο παρόν, στο παρελθόν και το μέλλον! Θεωρούν σαν πρώτιστο καθήκον τους να διαφωτίσουν την εργάτρια σ’ αυτόν τον τομέα. Λένε πως τη μεγαλύτερη απήχηση βρήκε η μπροσούρα μιας Βιεννέζας κομμουνίστριας για τα ζητήματα του φύλου. Τι σαχλαμάρα είναι αυτή η φυλλάδα! Ο,τι σωστό βρίσκεται μέσα, οι εργάτες από πολύ πριν το έχουν διαβάσει στον Μπέμπελ, όπου όμως δεν είναι σε μορφή ανιαρή και ακατέργαστη όπως στην μπροσούρα, μα σε μορφή γοητευτική, που σε συναρπάζει, όλο επίθεση κατά της αστικής κοινωνίας. Η μπροσούρα αναφερόμενη στις φροϋδικές απόψεις παίρνει μια κάποια «επιστημονική» χροιά, αλλά αυτά όλα είναι ερασιτεχνικά φληναφήματα. Η θεωρία του Φρόυδ είναι τώρα, ως εκ του είδους της, μια μοντέρνα παραδοξολογία. Αντικρίζω με δυσπιστία τις θεωρίες του φύλου, που εκθέτονται σε άρθρα, σε αναλύσεις, σε μπροσούρες κλπ. με λίγα λόγια, σε κείνη την ειδική αρθρογραφία, που άνθισε πλούσια στο λιπασμένο έδαφος της αστικής κοινωνίας. Δεν τρέφω εμπιστοσύνη σε κείνους, που συνεχώς και επίμονα μένουν απορροφημένοι στα ζητήματα του φύλου, όπως ένας Ινδός φακίρης προσηλώνεται στον αφαλό του. Μου φαίνεται πως αυτή η αφθονία των θεωριών του φύλου, που στο μεγαλύτερο μέρος τους είναι υποθέσεις, και μάλιστα συχνά αυθαίρετες, πηγάζει από προσωπικές ανάγκες. Ακριβώς από την τάση να δικαιολογήσουν στην αστική ηθική τη δική τους αντικανονική ή υπερβολική σεξουαλική ζωή και να εκλιπαρήσουν ανοχή για τον εαυτό τους. Για μένα αυτός ο καμουφλαρισμένος σεβασμός προς την αστική ηθική με διαθέτει τόσο εναντίον στα ζητήματα του φύλου, όπως και το ερωτικό πασπάτεμα. Οσο κι αν θέλει να εμφανιστεί η κίνηση αυτή σαν διαμαρτυρία και επαναστατική, ωστόσο σε τελευταία ανάλυση είναι απόλυτα αστική. Είναι μια εξαιρετικά αγαπημένη απασχόληση των διανοουμένων και των συγγενικών προς αυτούς στρωμάτων. Μέσα στο κόμμα, μέσα στο ταξικά – συνειδητό, το αγωνιζόμενο προλεταριάτο, γι’ αυτήν δεν υπάρχει θέση.

    Στο σημείο αυτό έκανα την παρατήρηση ότι στις συνθήκες της κυριαρχίας της ατομικής ιδιοχτησίας και του αστικού καθεστώτος τα ζητήματα του φύλου και του γάμου κάνουν να ωριμάσουν ποικίλα καθήκοντα, οι προστριβές και τα βάσανα των γυναικών όλων των τάξεων και των στρωμάτων. Ο πόλεμος και οι συνέπειές του όξυναν εξαιρετικά για τις γυναίκες τις προστριβές και τα βάσανα, που υπήρχαν πρωτύτερα ακριβώς στον τομέα των σχέσεων ανάμεσα στα φύλα. Βγήκαν στο φανερό προβλήματα, που πριν τα κρύβανε από τις γυναίκες. Σ’ αυτό προστίθεται και η ατμόσφαιρα της επανάστασης που άρχισε. Κλονίζεται σ’ όλα τα σημεία του ο κόσμος των παλιών αισθημάτων και ιδεών. Αδυνατίζουν και σπάνε οι παλιές κοινωνικές σχέσεις. Ξεπροβάλλουν τα έμβρυα των νέων, μη διαμορφωμένων ακόμα ιδεολογικών προϋποθέσεων για τις σχέσεις του ανθρώπου προς τον άνθρωπο. Το ενδιαφέρον προς τα ζητήματα αυτά εξηγείται από την ανάγκη να ξεκαθαριστεί η κατάσταση, από μια ανάγκη προς νέους προσανατολισμούς. Σ’ αυτό οφείλεται επίσης και η αντίδραση ενάντια στις παραποιήσεις και την απάτη της αστικής κοινωνίας. Οι αλλαγές των μορφών του γάμου και της οικογένειας στην πορεία της ιστορίας, σε εξάρτησή τους απ’ την οικονομία, είναι ένα βολικό μέσο για το ξερίζωμα από το μυαλό των εργατριών της προκατάληψης για την αιωνιότητα της αστικής κοινωνίας. Μια ιστορικο-κριτική στάση απέναντί της πρέπει να φτάνει ανεπιφύλαχτα στη διάλυση του αστικού καθεστώτος, στο ξεσκέπασμα της ουσίας του και των συνεπειών που προκαλεί, συμπεριλαμβανομένου του στιγματισμού της απατεωνίστικης ηθικής. Ολοι οι δρόμοι οδηγούν στη Ρώμη. Η κάθε μαρξιστική ανάλυση που αφορά ένα σπουδαίο τμήμα του ιδεολογικού εποικοδομήματος της κοινωνίας, ένα σημαντικό κοινωνικό φαινόμενο οφείλει να οδηγεί στην ανάλυση του αστικού καθεστώτος και της βάσης του, της ατομικής ιδιοχτησίας, και κάθε τέτοια ανάλυση οφείλει να οδηγεί στο συμπέρασμα ότι «πρέπει να καταστραφεί η Καρχηδόνα».

    Ο Λένιν κουνούσε το κεφάλι χαμογελώντας.

    – Ωστε έτσι! Εσείς, ακριβώς σαν δικηγόρος υπερασπίζεστε τις συντρόφισσές σας και το κόμμα σας! Εννοείται, αυτό που λέτε, είναι δίκαιο. Για το λάθος όμως που έγινε στη Γερμανία, αυτό μπορεί στην καλύτερη περίπτωση, να χρησιμεύσει για συγχώρηση, μα όχι για δικαιολογία. Το λάθος παραμένει λάθος. Μπορείτε εσείς να με βεβαιώσετε πως στη διάρκεια της ανάγνωσης και των συζητήσεων τα ζητήματα του φύλου και του γάμου εξετάζονται από την άποψη ενός συνεπούς, συνδεμένου με τη ζωή, ιστορικού υλισμού; Αυτό το πράγμα προϋποθέτει πολύπλευρες βαθιές γνώσεις, την πλέον ξεκάθαρη μαρξιστική αφομοίωση τεράστιου υλικού. Πού έχετε εσείς τώρα δυνάμεις για τέτοιο πράγμα; Αν είχατε τέτοιες δυνάμεις, ποτέ δε θα συνέβαινε ώστε μια μπροσούρα, σαν αυτή που λέμε, να χρησίμευε για διδαχτικό υλικό στις βραδιές ανάγνωσης και συζητήσεως. Αντί να την κριτικάρουν, τη συνιστούν και τη διαδίδουν. Πού λοιπόν οδηγεί σε τελευταία ανάλυση αυτή η μη ικανοποιητική, η μη μαρξιστική συζήτηση; Στο να μην εκλαμβάνονται σαν μέρη του κύριου κοινωνικού ζητήματος τα ζητήματα του φύλου και του γάμου. Απεναντίας το μεγάλο κοινωνικό ζήτημα αρχίζει να φαίνεται σαν εξάρτημα του ζητήματος του φύλου. Το πρωταρχικό περνάει σε δευτερεύουσα μοίρα. Αυτό όχι μόνο παρεμποδίζει το ξεκαθάρισμα αυτού του ζητήματος, μα συσκοτίζει γενικά τη σκέψη, συσκοτίζει την ταξική συνείδηση των εργατριών.

    Εκτός απ’ αυτό, θα κάνω ακόμα μια όχι περιττή παρατήρηση. Ηδη ο σοφός Σολομών έλεγε: «καιρός παντί πράγματι». Πέστε μου, σας παρακαλώ, είναι τώρα ώρα να απασχολείτε τις εργάτριες επί μήνες ολόκληρους για το πώς αγαπούν και αγαπιούνται, για το πώς να κορτάρουν και να κορτάρονται; Και, εννοείται, πως γίνονταν αυτά στο παρελθόν, πως γίνονται τώρα και πως θα γίνονται στο μέλλον και μάλιστα στους διάφορους λαούς. Και αυτό, παρακαλώ, το ονομάζουν με καμάρι ιστορικό υλισμό. Τώρα ο νους και ο λογισμός των εργατριών πρέπει να κατευθύνεται στην προλεταριακή επανάσταση. Αυτή θα δημιουργήσει τις βάσεις και για μια πραγματική ανανέωση των θεσμών του γάμου και των σχέσεων ανάμεσα στα δύο φύλα. Τώρα όμως στην πρώτη σειρά προβάλλουν εντελώς άλλα προβλήματα κι όχι οι μορφές του γάμου στους νέγρους της Αυστραλίας, ούτε οι εσωοικογενειακοί γάμοι του αρχαίου κόσμου. Η ιστορία βάζει στην ημερήσια διάταξη για το Γερμανό προλετάριο, όπως και πριν, το ζήτημα των Σοβιέτ, το ζήτημα της Συνθήκης των Βερσαλλιών και της επίδρασής της πάνω στη ζωή των γυναικών, το ζήτημα της ανεργίας, του μεροκάματου που πέφτει, των φόρων και πολλά άλλα. Κοντολογίς, επιμένω, στην άποψή μου πως δεν είναι σωστή, δεν είναι καθόλου σωστή, αυτή η μέθοδος για την πολιτική και κοινωνική διαφώτιση των εργατριών. Πώς και δε μιλήσατε; Σεις έπρεπε ν’ αντιτάξετε το κύρος σας ενάντια σ’ αυτά.

    Εξήγησα στον εφαρπασμένο φίλο μου πως δεν παρέλειψα καμιά ευκαιρία που να μην κάνω κριτική, που να μη διαφωνήσω με τις συντρόφισσες καθοδηγήτριες, να βγάζω και λόγους σε διάφορα μέρη. Εξάλλου εκείνος γνωρίζει το ουδείς προφήτης εν τη εαυτού πατρίδι και μέσα στους συγγενείς του. Με την κριτική μου γέννησα την υποψία πως «είναι μέσα μου ακόμα δυνατές οι επιβιώσεις των σοσιαλδημοκρατικών θέσεων και του μικροαστισμού παλιάς μόδας». Ωστόσο, η κριτική έπιασε τόπο. Τα ζητήματα του φύλου και του γάμου δεν αποτελούν πια τα κεντρικά θέματα στους ομίλους και στις βραδιές συζητήσεων.

    Ο Λένιν συνέχισε να ξετυλίγει το νήμα των σκέψεών του.

    – Ξέρω, ξέρω, είπε, σχετικά μ’ αυτό μένα και με υποπτεύονται κάποτε για φιλισταϊσμό. Το αντιμετωπίζω όμως ήρεμα. Πάντα είναι τρομερά έξυπνα τα κιτρινόραμφα κλωσόπουλα, που μόλις βγήκαν από τ’ αυγό των αστικών αντιλήψεων. Μας συμβαίνει να το υφιστάμεθα αυτό, αλλά δε σκοπεύουμε και «να διορθωθούμε». Και το νεολαιίστικο κίνημα υποφέρει από τις τωρινές απόψεις των ζητημάτων του φύλου και από το υπερβολικό ενδιαφέρον προς αυτά τα ζητήματα.

    Ο Λένιν τόνισε ειρωνικά τη λέξη «τωρινές» και ταυτόχρονα σαν να έδειχνε αποστροφή.

    – Οπως με πληροφόρησαν, τα ζητήματα του φύλου αποτελούν επίσης το αγαπημένο αντικείμενο μελέτης των νεολαιίστικών σας οργανώσεων. Λένε πως δε φτάνουν οι ομιλητές πάνω σ’ αυτό το ζήτημα. Αυτή η αηδία είναι εξαιρετικά επιζήμια για το νεολαιίστικο κίνημα, είναι εξαιρετικά επικίνδυνη. Μπορεί μάλλον να συντελέσει σ’ ένα υπέρμετρο ερεθισμό, σε υπόθαλψη της σεξουαλικής ζωής σε ορισμένα πρόσωπα και να επιφέρει υπόσκαψη της υγείας και των δυνάμεων των νέων. Οφείλομε να παλέψουμε και ενάντια σ’ αυτό το φαινόμενο. Εξάλλου δεν είναι λίγα τα σημεία προσέγγισης του γυναικείου και του νεολαιίστικου κινήματος. Οι κομμουνίστριες συντρόφισσές μας πρέπει παντού να κάνουν μια σχεδιασμένη δουλιά από κοινού με τη νεολαία. Αυτό τις ανεβάζει, τις μεταφέρει από τον κόσμο της ατομικής μητρότητας στον κόσμο της κοινωνικής μητρότητας. Είναι απαραίτητο να βοηθάμε στην οποιαδήποτε αφύπνιση της κοινωνικής ζωής και δράσης των γυναικών, για να μπορέσουν να υπερνικήσουν τη στενότητα της μικροαστικής, ατομιστικής, οικιακής και οικογενειακής ψυχολογίας τους. Αλλά αυτό να γίνεται μαζί με τ’ άλλα.

    Και σε μας επίσης ένα σημαντικό τμήμα της νεολαίας ασχολείται επισταμένα «με την αναθεώρηση της αστικής αντίληψης και της αστικής ηθικής» στα ζητήματα του φύλου. Και, πρέπει να προσθέσω, ένα σημαντικό τμήμα της καλύτερης νεολαίας μας, που πραγματικά πολλά υπόσχεται. Το ζήτημα έχει όπως προ ολίγου υποδείξατε. Μέσα στην ατμόσφαιρα των συνεπειών του πολέμου και της επανάστασης, που άρχισε, γκρεμίζονται, χάνοντας την ανασταλτική τους δύναμη, οι παλιές ιδεολογικές αξίες. Οι νέες αξίες αποκρυσταλλώνονται βαθμιαία, με την πάλη. Επαναστατικοποιούνται οι αντιλήψεις σχετικά με τις σχέσεις του ανθρώπου προς τον άνθρωπο, σχετικά με τις σχέσεις του άντρα προς τη γυναίκα, επαναστατικοποιούνται και τα αισθήματα και οι σκέψεις. Ανάμεσα στο δικαίωμα του ατόμου και στο δικαίωμα της κολεχτίβας και, συνεπώς, και στις υποχρεώσεις του ατόμου μπαίνουν νέα σύνορα. Αυτό είναι μια αργή και συχνά πολύ οδυνηρή πορεία εξαφάνισης και γέννησης. Ολα αυτά αφορούν και τον τομέα των σεξουαλικών σχέσεων, γάμου, οικογένειας. Η αποσύνθεση, το σάπισμα, η βρωμιά του αστικού γάμου, με το δύσκολό του διαζύγιο, με την ελευθερία για το σύζυγο και τη σκλαβιά για τη σύζυγο, το επαίσχυντο ψεύδος της σεξουαλικής ηθικής και των σχέσεων προκαλούν στους καλύτερους ανθρώπους βαθύ αίσθημα αποτροπιασμού.
    …………………………

    Liked by 2 people

  2. Eίναι λίγο αστείο,αλλά ο αριθμός της πόρτας στη φωτογραφία των Παπαρήγα-Χριστόδουλου, που είναι παρμένη από την επίσκεψη του πρώτου στον Περισσό, παραπέμπει στην γνωστή φοβερή αντικομμουνιστική εγκύκλιο 1010 του 1965, του πρωθυπουργού και υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων Γ.Παπανδρέου:

    ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΝ ΕΘΝ. ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ ΚΑΙ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΘΝ. ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ
    Αριθ. Εμπ. Πρωτ. 1010

    Εν Αθήναις τη 11 Μαρτίου 1965

    Προς τους Γενικούς Επιθεωρητάς Μέσης Εκπαιδεύσεως

    Πανταχόθεν καταγγέλεται ότι η Κομμουνιστική Νεολαία Λαμπράκη καταβάλλει μεγάλας προσπάθειας προσεταιρισμού μαθητών των Γυμνασίων.
    Βεβαίως, εφ’ όσον διεπιστώθη ποσοστόν 12% οπαδών της ΕΔΑ κατά τας τελευταίας εκλογάς, ευνόητον είναι ότι θα υπάρχουν και μαθηταί εμποτισμένοι από τας οικογενείας των με αριστεράν ιδεολογίαν.
    Και αυτούς βέβαια, κατά πρώτον λόγον, θα χρησιμοποεί η Κομμουνιστική προπαγάνδα προς προσυλητισμόν των Νέων.
    Εφιστώ διά τούτο και πάλιν την προσοχήν όλων των Καθηγητών των Γυμνασίων και τους καθιστώ υπεύθυνους διά πάσαν σχετικήν δραστηριότητα της Νεολαίας Λαμπράκη.
    Ο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.
    Τούτο πρέπει να καταστή συνείδησις της Νέας Γενιάς.
    Ο εθνικός φρονηματισμός, καθώς και η ηθική και πολιτική αγωγή των μαθητών είναι η πρώτη αποστολή του Διδασκάλου. Και εις αυτήν οφείλουν να επιδοθούν.
    Τα δικά μας ιδανικά είναι τα ιδανικά του Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ (Εθνική και Πολιτική) και ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΑΓΑΠΗ και ΘΥΣΙΑ. Αυτά είναι τα ιδεώδη μας και μ’ αυτά πρέπει να εμποτισθή η Νέα Γενεά, ΕΛΛΑΣ και ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Αληθής Δημοκρατία.
    Πάσα εκτροπή πρέπει να κολάζεται αυστηρότατα. Κι αν συμβή να υπάρξουν διδάσκαλοι όχι ανήκοντες, αλλά και απλώς συμπαθούντες ή ανεχόμενοι την κομμουνιστικήν προπαγάνδαν δεν έχουν θέσιν εις την Εκπαίδευσιν.
    Οσοι πιστεύουν εις τα Ιδεώδη των τα υπερασπίζουν. Και την υπεράσπισιν των ιδανικών μας και την έμπνευσιν της Νέας Γενεάς, έχει αναθέσει η Ελληνική Δημοκρατία εις τον Εκπαιδευτικόν κόσμον.
    Γνωρίζω ότι έχουν μέχρι τούδε εκδοθή υπό του Υπουργείου Παιδείας, πολλαί σχετικαί εγκύκλιοι. Αλλά επεθύμουν, λόγω της μεγάλης σοβαρότητας του θέματος, να επικοινωνήσω και εγώ προσωπικώς μεθ’ υμών.
    Παρακαλώ όπως εις το τέλος εκάστου μηνός υποβάλλητε (Υπουργείον Παιδείας – Γραφείον Υπουργού) εμπειστευτικώς σχετικήν έκθεσιν.
    Δεχθήτε και διαβιβάσατε προς άπαντας διδάσκοντας και διδασκομένους, τους εγκάρδιους χαιρετισμούς μου.
    ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ
    Πρόέδρος της Κυβερνήσεως και Υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων».

    Liked by 1 person

  3. Αναδημοσιεύουμε το κείμενο της Τσέτκιν

    Liked by 1 person

  4. laskaratos // March 9, 2018 at 5:12 am // Reply

    Οι προοδευτικές ιδέες εκφράζονται με προσεγμένο λεξιλόγιο στον προοδευτικό Τύπο.
    Ο Κουτσούμπας στο Πρώτο Θέμα για “γκόμενες” κλπ:

    http://www.protothema.gr/politics/article/590494/o-suriza-einai-to-paidi-gia-oles-tis-douleies-/

    Ο Δημήτρης Δανίκας συναντά τον ΓΓ του ΚΚΕ

    28/06/2016

    ………………………..

    – Ενα πράγμα που μου έκανε εντύπωση. Γιατί το ΚΚΕ δεν ψήφισε το σύμφωνο συμβίωσης; Εμένα προσωπικά με ενόχλησε αυτό.
    «Το τι κάνει κάποιος στο σπίτι του είναι δικαίωμά του. Είναι αντιδραστική και ρατσιστική άποψη να επεμβαίνεις στις προσωπικές επιλογές του άλλου και γι’ αυτό πρέπει να είναι και αυστηρός ο νόμος για όσους προσβάλλουν τη σεξουαλική επιλογή κάθε ατόμου».

    – Η διαφωνία ποια είναι;

    «Το ζήτημα της υιοθεσίας παιδιών. Θεωρούμε ότι δεν πρέπει να υπάρχει αυτή η δυνατότητα, της υιοθεσίας παιδιών, από ομόφυλα ζευγάρια. Αυτή την επιφύλαξη είχαμε εμείς. Και αυτό προειδοποιούσαμε και στον πρώτο νόμο. Και τώρα θα ανοίξει κι άλλο ζήτημα, θα φέρουν νόμο για το κοινωνικό φύλο, τέτοιος προσδιορισμός».

    – Τι είναι αυτό; «Οτι δεν πρέπει να προσδιορίζεται το μωρό τη στιγμή της γέννησης με τα βιολογικά χαρακτηριστικά. Συνήθως όταν γεννιέται ένα παιδί, βλέπεις αν είναι αγόρι ή κορίτσι. Και λένε αυτοί ότι στα 18 να διαλέγεις το φύλο που θέλεις να είσαι! Να αυτοπροσδιορίζεσαι σεξουαλικά».

    – Δεν το καταλαβαίνω αυτό. Γεννάει η μάνα ένα αγοράκι…

    «Ναι. Δίπλα δεν θα γράφει “άρρεν”, αλλά θα λέει “παιδί” γενικά, ουδέτερο πράγμα. Ο προσδιορισμός θα γίνεται στην αρχή της ενηλικίωσης και θα λέει “είμαι άντρας ή είμαι γυναίκα”. Σε άλλες χώρες έχει γίνει. Στις ΗΠΑ και δεν θυμάμαι πού αλλού. Είναι η θεωρία του κοινωνικού φύλου, με την οποία είμαστε αντίθετοι».

    – Στο ΚΚΕ δεν έχετε αποκλεισμούς στους ομοφυλόφιλους;

    «Οχι, βέβαια, δεν υπάρχει τέτοιο θέμα. Απλώς για ανήλικους πρέπει να δεις και το ζήτημα της διαπαιδαγώγησης. Ο ενήλικος έχει δικαίωμα να επιλέξει, αλλά να μην προκαλεί. Προκλητικότητα είναι, για παράδειγμα, να είσαι παντρεμένος, να κοιμάσαι με μία ή και δύο γκόμενες και να κυκλοφορείς σαν γύφτικο σκερπάνι. Το ίδιο και για μια γυναίκα. Να έχει τον έναν, τον άντρα, τον γκόμενο και να είναι, ας πούμε… Εντάξει, ρε φίλε, άμα δεν γουστάρεις, χώρισε, αν θέλεις να κάνεις κάτι, κάν’ το, αλλά μην προκαλείς και κοκορεύεσαι. Δεν γίνεται αυτό το πράγμα. Γιατί και το ήθος έχει κι αυτό την κοινωνική του διάσταση. Εξάλλου είναι και το ατομικό, το τι νιώθω εγώ, ζούμε σε μια κοινωνία με ανθρώπους δίπλα μας, έχουμε παιδιά».
    ……………………………..

    Like

  5. κάποιος // May 15, 2018 at 8:57 pm // Reply

    Τόση πάρλα για να μην πείς τίποτα!!! Έχασα 10 λεπτά απο το χρόνο μου. Τελικά το μόνο καλό ήταν οτι με προκάλεσες για να ανατρέξω στην ομιλία της Παπαρήγα. Εξερετική η θέση του ΚΚΕ! Η προσπάθεια να αντιπαρατεθείς και η έλειψη επιχειρημάτων οδηγεί σε θέσεις όπως οτι το ΚΚΕ είναι ενάντια το διαχωρισμό εκλησίας κράτους… Ήμαρτον!

    Like

  6. laskaratos // May 16, 2018 at 11:16 pm // Reply

    Δεν ήταν στις προθέσεις μου να χάσει κανείς το χρόνο του.

    Αντιπαρερχόμενος την ιδιόρρυθμη Ορθογραφία σας (να το προσέξετε αυτό, δεν κάνει καλή εντύπωση), σας λέω πως στο άρθρο υπάρχει μια σειρά επιχειρημάτων, από τα οποία δεν επιλέξατε να απαντήσετε ούτε σε ένα.

    Πουθενά δεν λέω πως το ΚΚΕ είναι ενάντια στο διαχωρισμό Κράτους-Εκκλησίας. Λέω απλά πως απλά δεν αγωνίζεται καθόλου γι’αυτό, έχοντάς το παραπέμψει στην προσδοκώμενη μελλοντική σοσιαλιστική εξουσία, οπότε και θα έδειχνε, αν αυτή υλοποιούνταν, τα πραγματικά του αισθήματα, τα οποία τώρα κρύβει κάτω από άνομες συναλλαγές με τον κλήρο (https://roides.wordpress.com/2017/04/17/17apr17/ ).
    Η τυφλή αγριότητα τότε κατά της Εκκλησίας, κατά αδίκων αλλά και δικαίων κληρικών, θα ήταν τέτοια (την είδαμε στην ΕΣΣΔ), που θα ανάγκαζε κάθε έντιμο άνθρωπο να αντιταχτεί.

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: