our news

Η Κριτική των όπλων και το όπλο της Κριτικής

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 3,040 other followers

Γράφει ο Lucifugo a diavolo in corpo

Ξεφυλλίζοντας τις σελίδες του κυβερνοχώρου πέσαμε, λίγο-πολύ τυχαία, επάνω σε ένα κριτικό σχόλιο αναφορικά με το κείμενο “Κουρδικό ζήτημα και κριτική της Αξίας, οκτώ σημεία”. Το αναδημοσιεύουμε, για έναν περαιτέρω εμπλουτισμό της συζήτησης και του διαλόγου, με έναν αντισχολιασμό του ίδιου του συγγραφέα εκφράζοντας την έκπληξη και την αμηχανία μας για τους αχρείαστους υψηλούς τόνους σε ένα ζήτημα που χρίζει θεωρητικής διαύγασης και όχι οπαδικού τύπου αντιλήψεις και συμπεριφορές.

“[Μικρό σχόλιο για την κριτική που γίνεται τελευταία στους κούρδους της ροζάβας]

Δεν έχει πολλή σημασία αν συμφωνούμε ή διαφωνούμε. Εχει πολλή σημασία – και είναι λυπηρό – όταν άνθρωποι, και καλών προθέσεων μερικές φορές, αδυνατούν να αξιολογήσουν καταρχήν θετικά την προσπάθεια μιας κοινωνίας να ζήσει καλύτερα, χτίζοντας από το μηδέν και μέσα από τις αντιφάσεις της πραγματικής ζωής, αξίες ελευθερίας και δικαιοσύνης, χωρίς βαρύτητα φύλου, φυλής, θρησκείας. Βλέπω πως κάποιοι θέλουν περισσότερο “μαρξισμό” στην οικονομία της ροζάβας, κάποιοι βλέπουν κινδύνους στη συνεταιριστική οικονομία, κάποιοι θέλουν εργατικό κράτος, κάποιοι δεν θέλουν καθόλου κράτος, κάποιοι θέλουν περισσότερο οτσαλάν, κάποιοι δεν θέλουν καθόλου οτσαλάν, λιγότερη στήριξη από την αμερική, περισσότερη στήριξη από την αμερική… Μέχρι και για τις ενδυματολογικές επιλογές των κουρδισσών έχουν άποψη εσχάτως… (ίσως δεν βρίσκουν άλλον τρόπο να τις υποτιμήσουν;).

[Όλα αυτά βέβαια, εμείς όλοι τα σχολιάζουμε εκ του καναπέως μας, με το αγαπημένο μας βιβλίο στο τραπέζι ανοιχτό στη σελίδα με το τσιτάτο που μας χρειάζεται για να στηρίξουμε και θεωρητικά την “κριτική” μας. Ενώ αυτοί εκεί πολεμάνε, και ταυτόχρονα προσπαθούν να ζουν σε συνθήκες δημοκρατίας, σε μια περιοχή μάλιστα, και υπό το βάρος θρησκειών και παραδόσεων, που οι γυναίκες κυκλοφορούν καλυμμένες, πουλιούνται με ευκολία και αν ερωτευτούν λιθοβολούνται].

Κάποτε, γελούσαν οι πιο “ριζοσπάστες” με την τσιάπας, όταν αυτοί εκεί αποφάσισαν να απαγορεύσουν το αλκοόλ στις καρακόλες Τους. Αυτομάτως έπεσε ο αριθμός ξυλοδαρμών και κακοποιήσεων, και οι γυναίκες της τσιάπας που είχαν προτείνει την απαγόρευση είπαν “όταν προχωρήσουμε σαν κοινωνία, μπορεί να το επιτρέψουμε ξανά”, όμως εδώ οι ριζοσπάστες μας τις κορόιδευαν για οπισθοδρομικές. Έτσι σήμερα, κοροιδεύουν (κοροιδεύουν) τις κούρδισσες που φοράνε στρατιωτικές στολές ενώ πολεμάνε, ω, τρε μπανάλ, αναφωνούν αγωνιστές αριστεροί – αναρχικοί αρθρογράφοι. Ειρωνεύονται (ειρωνεύονται) και τον καθοριστικό ρόλο που έχουν παίξει οι κούρδοι κι οι κούρδισσες της ροζάβας στον πόλεμο κατά του isis. Και καταλήγουν πως τους αξίζει η κοινωνική λήθη! Το λένε, το γράφουν, το αναπαράγουν. Χωρίς να ντρέπονται. Χωρίς να ντρέπονται.

Τι άλλο να πω; Ντρέπομαι εγώ αυτή τη στιγμή. Και θα το κλείσω στα γρήγορα έτσι:
Η κριτική είναι μέρος κάθε διεργασίας, είναι μέρος της εξέλιξης κάθε διεργασίας. Η σκατοψυχιά όμως δεν είναι.”

Ας μπούμε κατευθείαν στο ψητό, τι μας λέει επί της ουσίας το σχόλιο για το “κουρδικό ζήτημα”;

Επειδή οι “κούρδοι πολεμάνε”:

α) εχτές με σκοπό να είναι ανεξάρτητο “Έθνος και οικονομία” στον μακρινό απόηχο των εθνοπατριωτικών αγώνων,

β) σήμερα με σκοπό να οικοδομήσουν την “αυτο-διαχείρηση των εθνών και της οικονομίας” μέσα στη δίνη της κρίσης της κρατικής-εθνικής μορφής στη Μέση και Εγγύς Ανατολή,

η κριτική πρέπει να σιγήσει επειδή “αυτοί είναι όρθιοι και Πολεμάνε” και “εμείς σχολιάζουμε εκ του καναπέως μας”.

Με άλλα λόγια, το ντουφέκι και το αίμα είναι πάντα πιο δυνατά από τη σκέψη και την κρίση ακόμα και μετωνυμικά, και αυτομάτως, “αυτές και αυτοί που πολεμάνε”, “αυτές και αυτοί που πεθαίνουν για έναν Σκοπό” έχουν το μοναδικό προνόμιο να είναι οι φορείς της αποκεκαλυμμένης Αλήθειας. Οι υπόλοιπες και οι υπόλοιποι καλούμαστε να την υπηρετήσουμε και να την ασπαστούμε, χωρίς πολλά-πολλά για την κριτική διερεύνηση του ίδιου του “Σκοπού”.

Ειδικά όταν στο πολεμικό παιχνίδι εμπλέκεται το “ανορθολογικό θρησκευτικό” Τέρας της Μέσης Ανατολής [1], τότε ακόμα περισσότερο όλες και όλοι έχουμε τον σιωπηλό ηθικό εξαναγκασμό να διαλέξουμε το στρατόπεδο της Ελευθερίας και της Λογικής, χωρίς δεύτερη σκέψη, της Ελευθερίας και της Λογικής που είναι αυτού-εδώ-του-κόσμου, που δε θα διστάσει να αισθητικοποιήσει και να εργαλειοποιήσει και τον ίδιο το θάνατο για να νομιμοποιηθεί ηθικοπλαστικά: Εκείνες και Εκείνοι πολεμούν και πεθαίνουν στον “Αγώνα για Δημοκρατία, Ισότητα, Ελευθερία”, Εσύ τι κάνεις;

Το σχόλιο -μέσα στον επιτηδευμένο συναισθηματισμό του- έχει μια ελάχιστη θολή δόση θεωρητικής κρίσης που ξεπερνάει την ιδεολογία του: το κουρδικό ζήτημα της Μ. Ανατολής κατέληξε να είναι (τόσο ως προς την ουσία του, όσο και ως προς τον τρόπο που την προσλαμβάνουμε “εμείς οι απέξω”) ό,τι τα χωριά των Τσιάπας στη Λατινική Αμερική: ένας υποτιθέμενος εναλλακτικός δρόμος για το πώς να χτίσουμε την “ιδανική κοινωνία” της εργασίας και του εμπορεύματος μέσα στην καταρρέουσα καπιταλιστική κοινωνία και ως τέτοιος λειτουργεί και ως ιεροποιημένος οδηγός δράσης και σκέψης των πάσης φύσεως και προελεύσεων “δυτικών διαφωτιστών”.

Οι οδηγίες ευζωίας όμως και οι συνταγές επιτυχίας για το πώς θα γίνει καλύτερος ο “χειρότερος δυνατός κόσμος” του κεφαλαίου δεν φυτρώνουν στο κενό. Μέσα στη μαύρη δυστυχία του καθημερινού, διψάμε για ένα κομματάκι ευτυχίας, πως, να, κοιτάξτε! “κάποιες” και “κάποιοι” τα καταφέρνουν τελικά, υπάρχει η δυνατότητα να υπάρξει ένας “άλλος κόσμος” με πραγματική Ελευθερία και Δημοκρατία και (γιατί όχι;) μια “άλλη παγκοσμιοποίηση” με Ανθρώπινο και Οικολογικό πρόσωπο και, πάνω από όλα, με αυτο-διαχείρηση και αυτο-νομία πάσας νόσου και αναγκαίου καπιταλιστικού κακού που, επιτέλους, θα πραγματοποιήσει (τι άλλο;) όσα υποσχέθηκε ο “δικός μας” Διαφωτισμός: το ιδανικό Κράτος, την ιδανική Δημοκρατία, το ιδανικό Εμπόρευμα, την ιδανική Εργασία, την πραγματική Ισότητα των φύλων και των Εθνών κτλ κτλ.

Έχει φτάσει όμως η επείγουσα στιγμή,

1) με τα αδιέξοδα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής να αγγίζουν τα όριά τους, και 2) αν θέλουμε να φέρουμε εις πέρας την ανελέητη θεωρητική κριτική σε ό,τι υπάρχει εμπλουτίζοντας την κομμουνιστική υπόθεση και πρακτική, να τελειώνουμε με τις λιγότερο κακές λύσεις, με τις εφησυχαστικές αυταπάτες και με την “αυτο-λογία” στο σύνολό τους: αυτο-νομία, αυτο-διαχείριση, αυτο-καθορισμός, αυτο-διάθεση κ.α. Η σχέση του κεφαλαίου όχι μόνο δεν είναι ασύμβατη με την αυτο-λογία και τον κοινοτισμό / ομοσπονδισμό κάθε διαλογής και επιθυμίας αλλά είναι η αναγκαία οργανωτική μορφή που λαμβάνει το κεφάλαιο για να επιτρέπεται η διαιώνισή του μέσα σε καθορισμένες και ιδιαίτερες ιστορικές συγκυρίες.

Η χαοτική κατάσταση που επικρατεί στη Μέση και Εγγύς Ανατολή, με τη διαρκή κρίση των κρατικών-εθνικών μορφών του “καθυστερημένου εκμοντερνισμού” που τη διακρίνει, αποτελεί το κατάλληλο έδαφος για να αναπροσαρμοστούν, μέσα από τον όλεθρο και την καταστροφή, οι βασικές κατηγορίες της κοινωνικοποίησης-μέσω-της-αξίας: το χρήμα, το εμπόρευμα, το κράτος, το έθνος, η αφηρημένη εργασία.

Εν πλήρει απουσία μιας κομμουνιστικής πρακτικής και θεωρίας, που σημαίνει να κατανοεί στη σκέψη και να υπερβαίνει στην πράξη την αμοιβαία αλληλοπαραγωγή των διχοτομήσεων του “καπιταλιστικά πραγματικού” [Δημοκρατική Αυτο-διαχείρηση (σχηματικά “κούρδοι”) από τη μία, και Πολιτικό ριζοσπαστικό Ισλάμ (σχηματικά ISIS) από την άλλη], το μόνο που θα κερδίζει έδαφος στην “Ανατολή” και θα συνεχίζει να πολλαπλασιάζεται στη “Δύση” θα είναι οι (αμεσο)δημοκρατικές παράτες αυτο-διαχείρησης της μιζέριας και της φτώχειας, οι κενολογίες περί “ηθικής και προόδου” ενάντια στο “σκοταδισμό των Άλλων”, ο εκβαρβαρισμός, το χάος και παντού ο θάνατος και οι σφαγές θα κυριεύουν με τον τελευταίο να διεκδικεί να γίνει ανοιχτά πλέον η μόνιμη πολιτική μορφή του κεφαλαίου δίνοντας τον απαραίτητο τόνο τόσο στη δημοκρατική “Κοινότητα των Πολιτών” (σχηματικά: Δύση) όσο και στη θρησκευτική-φονταμενταλιστική “Κοινότητα των Πιστών” (σχηματικά: Ανατολή).

Περιπλανώμενες και περιπλανώμενοι-όπως-είμαστε μέσα στην έρημο της πραγματικής ζωής που συσσωρεύεται το κεφάλαιο-σε-κρίση οι οφθαλμαπάτες περί οάσεων είναι φυσικό (και ως ένα σημείο αδύνατον) να μην μαγεύουν την όρασή μας. Παλαιότερα ήταν η ΕΣΣΔ ως η “Μεγάλη Σοσιαλιστική Πατρίδα” με τους δορυφόρους της που τύφλωνε την όρασή μας, εχτές και σήμερα είναι τα χωρία των Τσιάπας ή και το “ελευθεριακό εγχείρημα των κούρδων”. Οι οφθαλμαπάτες, ως ένα βαθμό, μας “κάνουν να προχωράμε” μέσα στην κινούμενη άμμο της αξιοποίησης.

Πάντοτε όμως οι οφθαλμαπάτες οδηγούν προς μιαν άλλη κατεύθυνση μέσα στην ίδια ακριβώς έρημο υποσχόμενες την ψεύτικη έξοδο από αυτήν. Και για τον εάν οι οφθαλμαπάτες πρέπει ή όχι να κριθούν γιαυτό-που-είναι, έχει τεράστια σημασία “αν συμφωνούμε ή διαφωνούμε”.

Lucifugo, a diavolo in corpo

[1] Για μια βαθύτερη ματιά στο μάτι του κυκλώνα: Ισλαμοφοβία και Ισλαμοφασισμός, για μια κριτική της κοινότητας των Πολιτών και των Πιστών. https://theshadesmag.wordpress.com/2016/09/14/islamofoviakaiislamofasismos/

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: