our news

Η Ruth Werner μια Σοβιετική κατάσκοπος με εβραϊκές και κομμουνιστικές ρίζες

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 1,703 other followers

Φωτογραφία της Ruth Werner

«Δεν ήμουν κατάσκοπος» επέμενε να λέει η γυναίκα γνωστή με το ψευδώνυμο Ruth Werner, μετά την συνταξιοδότησή της. «Δεν ήμουν ποτέ στην KGB. Ήμουν μέλος του Κόκκινου Στρατού, στην υπηρεσία αναγνώρισης».

Το άρθρο στα αγγλικά δημοσιεύτηκε στο Jewish Women Archive. Την μετάφραση για το shades, έκανε ο Φίλιππος 

Οποιοδήποτε όμως και αν ήταν το όνομά της, όπως και να κατηγοριοποιούσε τον εαυτό της, η Werner ήταν μία από τις πιο πετυχημένες και κρυψίνους πράκτορες που προωθούσαν το σκοπό του σοσιαλισμού τον 20ο αιώνα. Γεννήθηκε στις 15 Μαΐου του 1907 και το αληθινό της όνομα ήταν Ursula Kuczynski. Η οικογένειά της, Πολωνο-εβραΐοι, υποστήριζαν το Γερμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα, με αποτέλεσμα οι Βρετανικές μυστικές υπηρεσίες ΜΙ5 να τους ανοίξουν φάκελο τύπου KAEOT (“keep an eye on them”) από το 1928.

Έγινε μέλος του κόμματος στα δεκαεννιά της, με αποτέλεσμα την άμεση απόλυση από την δουλειά της, σε έναν εκδοτική οίκο. Γνώρισε και παντρεύτηκε τον Rolf Hamburger, έναν αρχιτέκτονα και το ζευγάρι μετακόμισε στη Shanghai της Κίνας, όπου το κόμμα την είχε ενημερώσει ότι θα επικοινωνούσαν. Προσεγγίστηκε από τον Γερμανό κομμουνιστή Richard Sorge, που ήταν τότε αρχικατάσκοπος της Σοβιετικής Ένωσης στην ανατολή. Το γεγονός αυτό, η Werner περιέγραψε αργότερα, ως «ένα γεγονός που αποδείχτηκε αποφασιστικό για το μέλλον της». Ο Sorge της έδωσε το κωδικό όνομα Sonja και έγινε μέλος του κύκλου κατασκόπων χωρίς να το γνωρίζει ο άντρας της, αποθηκεύοντας όπλα και κρύβοντας ένα Κινέζο σύντροφο στο σπίτι τους. Έγραψε επίσης άρθρα για τη Γερμανική Κομμουνιστική εφημερίδα Rote Fahne (Κόκκινη Σημαία), χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμό της Ruth Werner.

Πήγε στη Μόσχα για να εκπαιδευτεί σε ραδιοφωνικές μεταδόσεις και στον κώδικα του Morse, αφήνοντας τον γιο της Michael μαζί με τους γονείς του άντρα της στη Τσεχοσλοβακία. Αφού ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή της, διορίστηκε τον Φεβρουάριο του 1934 στο Mukden, στην καρδιά της ταραχώδης Μαντζουρίας (Manchuria), πρώην κινέζικης περιοχής, που είχε καταληφθεί τότε από την Ιαπωνία. Εκεί, ανώτερός της έγινε ο «Ernst», ένας Γερμανός πρώην ναυτικός τον οποίο είχε γνωρίσει ήδη από την ραδιοφωνική εκπαίδευση της Μόσχας. Το ζευγάρι απέκτησε αργότερα μια κόρη, την Janina, που γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1936. Αφού ολοκλήρωσε το έργο της ως αγωγός μεταξύ Ρώσων και Κινέζων παρτιζάνων οι οποίοι πολεμούσαν τους Ιάπωνες, η Werner διέφυγε στην Πολωνία και αργότερα στην Ελβετία.

Αναμειγνύοντας το πολιτικό με το προσωπικό για άλλη μια φορά, οι χειριστές της Werner εξουσιοδότησαν τον γάμο της με τον Len Beurton, έναν Άγγλο κομμουνιστή που πολέμησε γενναία στο πλευρό των διεθνών ταξιαρχιών και του οποίου η Βρετανική υπηκοότητα θα επέτρεπε την είσοδο της Werner στην Βρετανία. Τον Μάιο του 1941 η Werner μπόρεσε να ιδωθεί στο Λονδίνο με τον «Sergej», το νέο πρόσωπο ελέγχου του Κόκκινου Στρατού. Όσο ζει έξω από την Οξφόρδη, συστήνεται στον Klaus Fuchs, έναν Γερμανό πολιτικό εξόριστο, που δούλευε στην μυστική Βρετανική ατομική έρευνα εκεί κοντά. Οι δυο τους, συναντιόνται ανταλλάσσοντας κλεμμένα αρχεία που σχετίζονται με την έρευνα του Σχεδίου Μανχάταν (Manhattan Project) για τη δημιουργία μιας ατομικής βόμβας. Τα αρχεία μεταδίδει η Werner στη Μόσχα, μέσω του αυτοσχέδιου ραδιοφώνου της. Εκτός από τον Fuchs συνάντησε κι άλλους πράκτορες, συμπεριλαμβανομένου και έναν αξιωματικό της βασιλικής αεροπορίας, έναν χημικό, έναν ειδικό στα ραντάρ των υποβρυχίων, Γερμανούς που δούλευαν για το Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών των Η.Π.Α., τον αδελφό της Juergen (που είχε προσληφθεί από το Γραφείο Στρατού Βομβιστικής Στρατηγικής των Η.Π.Α.), ακόμα και τον πατέρα της.

Το 1946, η Μόσχα διέκοψε την επικοινωνία της με τη Werner, η οποία διέμεινε στην Αγγλία, μέχρι που βρήκε ένα κωδικοποιημένο μήνυμα σε προσχεδιασμένη τοποθεσία το οποίο της έλεγε ότι μπορούσε να πάει στο Ανατολικό Βερολίνο. Έθαψε το ραδιόφωνό της, αγόρασε τέσσερις καμήλους σάκους του στρατού των Η.Π.Α. και πήρε μαζί της την Janina και τον Peter (τον τρίτο και νεότερο γιο της) στο Δυτικό Βερολίνο συνεχίζοντας με ανυψωμένο τρένο στον Σοβιετικό Τομέα. Ο Len και ο γιος της Michael πήγαν και αυτοί το 1951. Επιστρέφοντας στην συγγραφή, εξέδωσε μερικά διηγήματα, μια βιογραφία της Olga Benario (μια Γερμανίδα κομμουνίστρια που δολοφονήθηκε από τους Γερμανούς στους θαλάμους αερίων το 1942) και την αυτοβιογραφία της το 1991.

Δύο φορές τιμήθηκε με το Κόκκινο Λάβαρο, το υψηλότερο Σοβιετικό παράσημο του στρατού, ενώ επίσης κατείχε βαθμό συνταγματάρχησας του Κόκκινου Στρατού. Πέθανε στο Βερολίνο, στις 7 Ιουλίου του 2000, ετών ενενήντα τριών, αφήνοντας τις τρεις αδελφές της, τρία παιδιά και πέντε εγγόνια.

«Πολέμησα ενάντια στον φασισμό» είπε στα τελευταία χρόνια της ζωής της. «Σε κάθε περίπτωση, μπορώ να κρατάω το κεφάλι μου ψηλά για αυτό τον λόγο». Όσο για τις φιλίες που απέκτησε στην Αγγλία καθ όλη τη διάρκεια διαμονής της εκεί, είπε απλά ότι, «Είχα φίλους και ήταν καλοί άνθρωποι. Δε τους είπα ψέματα. Απλά δε τους έλεγα τι έκανα, αυτό ήταν όλο».

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: