our news

«Ενάντια στη Λήθη #33» “Σημειώσεις ιστορίας πάνω στο Μακεδονικό Ζήτημα.”

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 1,921 other followers

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στη σελίδα μας εδώ https://skalalakonias.wordpress.com/2018/07/03/makedoniko-zitima/ με αφορμή ένα φασιστικό συλλαλητήριο στη Σπάρτη. 

Προλογικό σημείωμα.

Είναι όντως άξιο να απορεί κανείς/α, για τα γεγονότα των τελευταίων ημερών (την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές) που ακολούθησαν της συμφωνίας του ελληνικού καπιταλιστικού κράτους με τη γειτονική δημοκρατία της Μακεδονίας, αν είναι για γέλια ή για κλάματα. Το σκηνικό με τον Μπαρμπαρούση στο κοινοβουλευτικό σώμα (Ιούνιος 2018) που κάλεσε ανοιχτά σε πραξικόπημα, οι άμαζες συγκεντρώσεις των φασιστών έξω από τη βουλή, εν παρουσία των νεοναζί βουλευτών, αλλά και ο βομβαρδισμός ειδήσεων με ανοιχτά εθνικιστικό περιεχόμενο, είναι μερικές μόνο πλευρές της ελληνικής πραγματικότητας στη παρούσα συγκυρία. Από αυτό το νεοφασιστικό εθνικιστικό πανηγυράκι, δεν θα μπορούσε να λείψει και η πρωτοπορία του δικού μας τοπικού μηχανισμού της ελληνικής καπιταλιστικής εξουσίας και μάλιστα μέσω των πιο καταξιωμένων εκπροσώπων του. Για ακόμα μια φορά διαβάζουμε στα τοπικά Λακωνικά ΜΜΕ, ότι η τοπική εκκλησία σε αγαστή συνεργασία με φορείς του τοπικού ελληνικού φασιστικού μηχανισμού (βλέπε χρυσή αυγή, αδούλωτη μάνη, πατριωτικός σύνδεσμος) κάλεσαν σε εθνικιστικό συλλαλητήριο στη Σπάρτη, τη Δευτέρα (18 Ιουνίου 2018). Βέβαια το φασιστικό τους συλλαλητήριο στη Σπάρτη δεν τους βγήκε και ακυρώθηκε [1]. Για να καλύψουν το φιάσκο είπαν ότι πάνε Αθήνα έξω από την βουλή, με τα γνωστά για τους φασίστες αποτελέσματα. Ωστόσο εμείς, αν και γράφουμε αυτό το κείμενο με αφορμή το συγκεκριμένο εθνικιστικό συλλαλητήριο, δεν θα ασχοληθούμε παραπέρα με τα λεγόμενα των ελλήνων φασιστών στη Λακωνία, γιατί παίρνουμε ως δεδομένο ότι είναι τα γνωστά που ξέρουμε και διαβάζουμε όλη την ώρα.

Σε αντιδιαστολή, μέσα από αυτό το κείμενο, θα επιδιώξουμε να χαράξουμε μια συνεπή γραμμή που πρέπει να κρατήσει κάθε κομμουνιστής και κομμουνίστρια πάνω στο Μακεδονικό ζήτημα. Μέσα από αυτό το σημείωμα επιδιώκουμε επίσης, να επικοινωνήσουμε και με τον κόσμο του ΚΚΕ, αλλά και της ευρύτερης αριστεράς στη Λακωνία, κάτι που πιστεύουμε έχει τον δικό του ιδιαίτερο συμβολισμό, μιας και γιατί η ηγεσία του ΚΚΕ σήμερα, όχι μόνο συντάσσεται με τις εθνικές επιδιώξεις του ελληνικού καπιταλιστικού κράτους, αλλά πολύ περισσότερο επιχειρεί να παραχαράξει την ίδια του την ιστορία. Αυτή του παλιού επαναστατικού διεθνιστικού ΚΚΕ, με όλες τις αντιφάσεις και τα όρια της σταλινικής του τότε ηγεσίας. Και αυτό θα το κάνουμε σήμερα, ‘όπου στη Λακωνία, τα στελέχη και οι φίλοι του κόμματος αυτού, στη καλύτερη περίπτωση αγνοούν την ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος και της θέσης του για το Μακεδονικό ζήτημα.  Μέσα από το στόμα του ίδιου του γενικού γραμματέα του ΚΚΕ, ακούμε να λέγεται, ότι δεν υπάρχει Μακεδονική Γλώσσα, δεν υπάρχει ζήτημα Μακεδονικής μειονότητας και ότι η γειτονική χώρα έχει βλέψεις προς την χώρα μας. Τα ίδια αναπαράγονται ξανά και ξανά από τους αριστερούς στη Λακωνία, τουλάχιστον της πλειοψηφίας αυτών. Έτσι πρέπει να κάνουμε σαφές, ότι για να αντιμετωπίσουμε τον ελληνικό φασισμό και τις εθνικιστικές του κραυγές, πρέπει πρώτα από όλα να ξεκαθαρίσουμε τις γραμμές μας σε όλα τα ζητήματα που αφορούν το καυτό αυτό θέμα.

Μακεδόνισσες αντάρτισσες του ΔΣΕ

Δεν είναι η πρώτη φορά που το ΚΚΕ θολώνει τη μνήμη. Κάτι που πρέπει να προβληματίσει και να γίνει έναυσμα για συνολικότερα συμπεράσματα, για την αντιδιαστολή μεταξύ της ιστορικής στάσης του ΚΚΕ στο Μακεδονικό μέχρι και τον Εμφύλιο και της στάσης της ελληνικής αριστεράς από την δεκαετία του ’90 μέχρι και σήμερα. Με άλλα λόγια το Μακεδονικό ήταν και είναι το ζήτημα που ξεχώριζε η ήρα από το στάρι, το σημείο διάκρισης μεταξύ της πραγματικά πολιτικά επικίνδυνης γραμμής για τον ελληνικό καπιταλισμό και εκείνων οι οποίες είτε περισσότερο είτε λιγότερο μπορούσαν να ενσωματωθούν σε αυτόν. Από εδώ προερχόταν και το μίσος της ελληνικής άρχουσας τάξης για την γραμμή του ΚΚΕ και οι απηνείς διώξεις. Σε κάθε περίπτωση δεν μπορεί κάποιος/α να παραγνωρίζει ότι οι ίδιοι οι Μακεδόνες/-ισσες επέλεξαν να παλέψουν ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο, μέσα από τις γραμμές του ΔΣΕ και όχι μέσα από κάποιο άλλο πολιτικό μόρφωμα. Το να προσπαθεί κάποιος/α να ορθώσει με ευκρινή λόγο την πολιτική του αντίληψη δεν πιστεύουμε ότι από μόνο του, του προσδίδει σεχταρισμό και σεπαρατισμό. Η αλήθεια δεν ήταν ποτέ ζήτημα πλειοψηφίας. Και αν θέλουμε να είμαστε σε ανταγωνιστική θέση απέναντι στον ελληνικό εθνικισμό, θα πρέπει -δυστυχώς ή ευτυχώς- να είμαστε και μειοψηφικοί.

Παρακάτω θα προσπαθήσουμε να αγγίξουμε πλευρές του ζητήματος, όπως το έχουμε μελετήσει ως αυτήν την ώρα. Σε καμιά περίπτωση, όπως συνηθίζουμε να λέμε και σε άλλα μας κείμενα, η παρακάτω ανάλυση δεν είναι ολοκληρωμένη. Ωστόσο εστιάζει σε μερικά παραδείγματα από τη παρούσα συγκυρία με αφορμή την επικείμενη συμφωνία, αλλά και σε μερικά ιστορικά παραδείγματα που θεωρούμε ότι πρέπει να γνωρίζουν όσοι/ες προβληματίζονται σοβαρά για το ζήτημα.

Η παρούσα λοιπόν εργασία περιλαμβάνει ιστορικά ντοκουμέντα, άρθρα και τον θεωρητικό μας σχολιασμό με αφορμή το Μακεδονικό. Σκοπίμως αφήνουμε έξω το ζήτημα της ένταξης της Δημοκρατίας της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ. Πέρα του ότι η γεωπολιτική είναι ένα ζήτημα που μπορεί να αποπροσανατολίσει, πρέπει να τονίσουμε ότι αυτός που ενέπλεξε το ΝΑΤΟ στο Μακεδονικό, ήταν η ελληνική πολιτική και κανένας άλλος. Εμείς δεν θα υποδείξουμε σε κανέναν σε ποιο οργανισμό να ενταχθεί, ούτε είμαστε οι ειδικοί της καπιταλιστικής γεωπολιτικής, ούτε είναι ο ρόλος μας να κουνάμε το δάκτυλο στην Δημοκρατία της Μακεδονίας, τη στιγμή που ο ελληνικός στρατός στα πλαίσια του ΝΑΤΟ έχει στρατόπεδο στο Κόσοβο και η ελληνική πολεμική αεροπορία μόλις πρόσφατα πραγματοποίησε πτήσεις πάνω από το Μαυροβούνιο. Επίσης μην ξεχνάμε ότι το ’92 το δίλημμα που έβαλε ο ελληνικός εθνικισμός στην Δημοκρατία της Μακεδονίας, ήταν “banks ή tanks”. Προφανώς χρειάζεται πάλη εναντίον όλων των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στα Βαλκάνια, ωστόσο δεν είναι αυτό που κυρίαρχα διακυβεύεται στο ζήτημα της μετονομασίας.

Τέλος καλό να πούμε ότι τα κείμενα πλην αυτών που είναι τα ιστορικά ντοκουμέντα, πρωτοδημοσιεύτηκαν στην ηλεκτρονική έκδοση του Shades. Τους συνδέσμους με τα κείμενα αυτά, τα παραπέμπουμε στο τέλος του κειμένου.

1.) Το ΚΚΕ και το Μακεδονικό Ζήτημα στη παρούσα συγκυρία.

Στις αρχές Ιουλίου 2016 και συγκεκριμένα την Κυριακή 3 Ιουλίου, η ΚΝΕ και το ΚΚΕ βρέθηκαν στη Φλώρινα στα πλαίσια του πολιτικού διημέρου του κόμματος που διοργανώνεται κάθε χρόνο σε διαφορετική περιοχής της χώρας. Το διήμερο αυτό της οργάνωσης είχε ως κεντρικό θέμα τον ΔΣΕ (Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδος) και τον επαναστατικό εμφύλιο πόλεμο του 1946 – 1949. Ο γενικός γραμματέας, Δ Κουτσούμπας, βρέθηκε και αυτός εκεί όπως και άλλα πρωτοκλασάτα στελέχη του κόμματος, απεύθυνε χαιρετισμό και έδωσε ομιλία σχετικά με την μάχη της Φλώρινας από τον ΔΣΕ το 1948, μία από τις πιο αιματηρές που έδωσε ο ΔΣΕ κατά την διάρκεια του πολέμου [2]. Φυσικά  όπως περιμέναμε δεν έκανε ουδεμία αναφορά στους μακεδόνες μαχητές που πολεμούσαν στις τάξεις του ΔΣΕ, κάτι που κάθε άλλο παρά τυχαίο είναι. Για την ιστορία, η μάχη αυτή στελεχώθηκε κατά πλειοψηφία από Μακεδόνες κ’ Μακεδόνισσες κομμουνιστές/τριες από τα χωρία και την ευρύτερη περιοχή της Φλώρινας που πολεμούσαν στις γραμμές του ΔΣΕ. Το ΚΚΕ όμως προτίμησε να μην πει κουβέντα για αυτούς, μιλώντας γενικά και αόριστα για τους μαχητές του ΔΣΕ που έπεσαν στην μάχη.

Σε ανάλογες φιέστες σχετικά με τον Εμφύλιο και ειδικά για τη “Μάχη της Φλώρινας” το ΚΚΕ στη Φλώρινα, αγόρασε αγροτεμάχιο-χωράφι απέναντι από το στρατιωτικό νεκροταφείο της πόλης και έστησε μνημείο πάνω στα κόκαλα των Μακεδόνων μαχητών, τιμώντας δήθεν τους νεκρούς, χωρίς όμως καμία αναφορά στην Μακεδονική τους ταυτότητα.

Μέχρι σήμερα και ειδικά μετά το νόμο του 1982 (Γεννηματά – Σκουλαρίκη) που αφορούσε τον επαναπατρισμό των πολιτικών προσφύγων του εμφυλίου, όπου μόνο “Έλληνες το γένος” μπορούσαν να επιστρέψουν, το ΚΚΕ εκτός από 1-2 επερωτήσεις που έκανε μετά την υιοθέτηση του νόμου και αυτό για τα “μάτια του κόσμου”, ουσιαστικά δεν έκανε τίποτα άλλο. Πούλησαν δηλαδή τη πολιτική τους ψυχή στο Διάβολο προσβάλλοντας την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, αφήνοντας ουσιαστικά τους Μακεδόνες/σσες συντρόφους/σσες συνεχώς στην τύχη τους και με επίσημη σφραγίδα του κόμματος, μέχρι αυτοί/ες να πεθάνουν στην εξορία.

Πολλοί κ’ πολλές στις γραμμές αυτού του κόμματος στη Λακωνία, αλλά και από τον ευρύτερο κύκλο του, αγνοούν την “Μακεδονική τραγωδία”, την συμμετοχή και εξαιρετική συμβολή των Μακεδόνων κομμουνιστών/τριών στον ένοπλο αγώνα εκείνης της επαναστατικής περιόδου. Για κάτι τέτοιο ευθύνεται η κυρίαρχη πολιτική γραμμή του ΚΚΕ από τότε μέχρι και σήμερα, την ίδια που υπερασπίζεται σήμερα και ο κύριος Κουτσούμπας, Γ.Γ του κόμματος.

Αγνοεί αγωνίστριες όπως η Μίρκα Γκίκα, ή την ΝΟΦ (Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο) την αυτόνομη οργάνωση των Μακεδόνων που έδωσαν την ζωή τους για την δημιουργία μια Βαλκανικής Σοσιαλιστικής Ομοσπονδίας [3]. Αγνοεί σε μεγάλο βαθμό και τις θέσεις του κόμματος πριν την στροφή του στο Μακεδονικό ζήτημα. Η ιστορική λήθη όμως έχει και άλλα σύγχρονα υλικά αποτελέσματα. Ο αγώνας της λεγόμενης Μακεδονικής μειονότητας σήμερα, στις βόρειες περιοχές του ελλαδικού χώρου, είναι σχετικά άγνωστος και δεν βρίσκει υποστήριξη από την υπάρχουσα αριστερά. Ακόμα και όταν αυτή δέχεται την επίθεση του εγχώριου φασισμού και των πρωτοποριών του, π.χ την χρυσή αυγή και άλλων μορφωμάτων [4]. Μιλάμε πάντα για την ίδια αριστερά που αποκαλεί την Δημοκρατία της Μακεδονίας “Σκόπια” για να μην βρεθεί αντιμέτωπη με την κυρίαρχη εθνική αφήγηση.

2.) Το ιστορικό ΚΚΕ για το Μακεδονικό Ζήτημα

Παρτιζάνοι/ες του ΔΣΕ στα βουνά της Μακεδονίας.

Μια εισαγωγή

Το Τρίτο Εκτακτο Συνέδριο (26-11 μέχρι 3-12-1924) του κομμουνιστικού κόμματος στην Ελλάδα, παραπέμπει σε κεφαλαιώδη ζητήματα της ιστορίας του επαναστατικού κινήματος της Ελλάδας, όπως η τακτική της Κομμουνιστικής Διεθνούς στα Βαλκάνια, η “μπολσεβικοποίηση” του ΚΚΕ, η αποδοχή από αυτό της θέσης της Κομμουνιστικής Διεθνούς για το Μακεδονικό. Ζητήματα σχετικά με το συνέδριο απέκτησαν βαρύνουσα σημασία για την κατοπινή εξέλιξη του κόμματος. Παρά τις διακυμάνσεις και τις αλλαγές σε διαφορετικές ιστορικές περιόδους στη γραμμή του κόμματος σχετικά με τη θέση για την αυτοδιάθεση της Μακεδονίας, η θέση για την αναγνώριση και υποστήριξη της Μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα έμεινε σταθερή μέχρι και το τέλος του εμφυλίου πολέμου.

α) Άρθρο του Ριζοσπάστη (1932)

Το άρθρο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε σε δύο συνέχειες, στην εφημερίδα Ριζοσπάστης (όργανο της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ), στις 24 και 25 Νοεμβρίου του 1932. Υπήρχε ακόμα ένα κεφάλαιο που δε δημοσιεύτηκε, γιατί η αστυνομία κατάσχεσε το χειρόγραφο στο τυπογραφείο.

Το κείμενο αναδημοσιεύεται εδώ, δίχως σχόλια επί των θέσεων των αρθρογράφων, παρά μόνο επεξηγηματικές για την διευκόλυνση του αναγνώστη/τριας. Πρόκειται για ένα σημαντικό ντοκουμέντο που παρουσιάζει καθαρά τις θέσεις των Ελλήνων κομμουνιστών του μεσοπολέμου πάνω στο μακεδονικό ζήτημα. Θέσεις υποστήριξης του δικαιώματος των Μακεδόνων για εθνική αυτοδιάθεση, που οι κομμουνιστές στη χώρα, τις πλήρωσαν τότε με φυλακές και εξορίες. Το κείμενο δημοσιεύτηκε στη σελίδα του ανεξάρτητου Δημήτρη Λιθοξόου [5] όπου και το βρήκαμε.

Με τους Μακεδόνες στη Μακεδονία (υπεράσπιση των εθνικών μειονοτήτων)

Είναι γεγονός χωρίς αμφισβήτηση πως πάνω στη ζωή και την κατάσταση της μακεδονικής εθνότητας έχουν λίγα πράγματα γραφτεί ως τώρα. Σήμερα που το

Η φωτογραφία, στο φόντο έχει ένα κτήριο με γραμμένα συνθήματα του ΔΣΕ υπέρ της «σοσιαλιστικής νίκης» γραμμένα στα ελληνικά και στα μακεδονικά. Θα πρέπει να ξεκινήσουμε με το τι λέει το σύνθημα: Da zivee slobodnata makedonija vo ramkite na narodnorepublikanskata balkaska fedеracija-Ζήτω η ελεύθερη Μακεδονία στους κόλπους της λαϊκοδημοκρατικής βαλκανικής ομοσπονδίας.

πράγμα αποχτά μια όλως ιδιαίτερη σημασία για μας και το κίνημά μας, μια έρευνα γενική ανάμεσα στους καταπιεσμένους Μακεδόνες είναι απαραίτητη. Θα δώσουμε όσο το δυνατό μια πιο συντομευμένη εικόνα της υπόθεσης μα πάντα με στοιχεία αρκετά.

Χωρίς άλλο δεν υπάρχει άλλος λαός απ’ το μακεδονικό – μέσα στη Βαλκανική που να βασανίστηκε όσο αυτός. Πάνω από 50 χρόνια βρίσκεται κάτω από διαρκή διωγμό – εξόντωση. Στην αρχή ο βούρδουλας της τούρκικης εξουσίας, ύστερα της ελληνικής και βουλγάρικης. Απ’ τη στιγμή που επενέβησαν η βουλγαρική, σερβική και ελληνική κεφαλαιοκρατία για να πάρουν υπό την “προστασία” τους Μακεδόνες, αρχίζει μια πιο τρανή συμφορά. Η εποχή των συμμοριτών, ανταρτών και κομιτατζήδων θα παραμείνει στην ιστορία σαν μια περίοδος άγριου πρωτοφανούς διωγμού της μακεδονικής μειονότητας. Ολόκληρες δεκάδες ετών, έσφαζαν, έκαιαν, σκότωναν, ρήμαζαν σε βάρος του μακεδονικού λαού. Θα περάσουν χρόνια ακόμα πολλά κι ο Μακεδόνας θα μιλάει με τον μεγαλύτερο αποτροπιασμό για τη θηριωδία των Τσακαλάρωφ, των Καπετάν Ζάκηδων και Βάρδηδων. Ολόκληρα χωριά βάφηκαν με αίμα που έρευσε ποταμηδόν. Ήρθαν κατόπιν οι βαλκανικοί πόλεμοι. Ελληνική, βουλγάρικη και σέρβικη κεφαλαιοκρατία συναγωνίστηκαν ποια να καταπιέσει πιο πολύ, ν’ αρπάξει, να εξοντώσει. Κι αυτά όλα εν ονόματι του “πατριωτισμού”, της “απελευθέρωσης υπόδουλων αδελφών” και σε βάρος ενός λαού – της μακεδονικής εθνότητας – που ούτε βουλγάρικος, ούτε ελληνικός, ούτε σέρβικος είναι, παρά μακεδονικός.

Όσοι Μακεδόνες γλίτωσαν απ’ τον παγκόσμιο και τους βαλκανικούς πολέμους μαζεύτηκαν ξανά στον τόπο τους για να ξαναχτίσουν τα χωριά τους. Όμως το μαρτύριό τους δεν τέλειωσε. Οι βούλγαροι κομιτατζήδες, όργανα πιστά της βουλγαρικής μπουρζουαζίας, συνεχίζουν την εξοντωτική δράση. Όπως επίσης οι φασίστες της Ε.Ε.Ε [6], όργανα πιστά της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας, κάνουν την εμφάνισή τους για να παραμεγαλώσουν τα βάσανα του μακεδονικού λαού. Εδώ το πράγμα είναι φανερό. Η ελληνική, η βουλγαρική και σερβική κεφαλαιοκρατία, η κάθε μια χωριστά, προσπαθεί να πάρει κάτω απ’ τη δική της καταπίεση και λήστεψη τη μακεδονική εθνότητα.

Μιλάνε λανθασμένα πολλές φορές για βουλγάρικη μειονότητα μέσα στην καπιταλιστική Ελλάδα ή για ελληνική μειονότητα μέσα στην επίσης καπιταλιστική Βουλγαρία. Δεν είναι σωστό. Στη Μακεδονία, τη βουλγαροκρατούμενη, την ελληνοκρατούμενη, τη σερβοκρατούμενη δεν υπάρχουν Έλληνες, ούτε Βούλγαροι, ούτε Σέρβοι. Υπάρχουν Μακεδόνες (φυσικά δεν μιλάμε για εκείνους που εγκαταστάθηκαν τελευταία στη Μακεδονία).

Αρκεί και μια απλή επίσκεψη στους κάμπους και τα βουνά της Μακεδονίας (Καστοριά, Φλώρινα) για να το νοιώσεις. Την απάντηση αυτή την παίρνεις ακόμα απ’ τα ήθη και τα έθιμά τους, που δεν είναι καθόλου ελληνικά, ούτε βουλγαρικά, ούτε σερβικά. Φυσικά οι πολυετείς καταπιέσεις απ’ τις τρεις κεφαλαιοκρατίες είχαν κάποια επίδραση πάνω στο μακεδονικό λαό, μα πάντα τον διακρίνεις. Τα ρούχα τους έχουν κάτι το ιδιαίτερο, η γλώσσα τους επίσης. Η σλαβική τους γλώσσα, μοιάζει με τη βουλγάρικη μα δεν είναι ίδια. Ξέροντας τη μακεδονική γλώσσα μπορείς οπωσδήποτε να συνεννοηθείς και με τους Σέρβους, όπως και με τους Βούλγαρους. Και τη γλώσσα αυτή τη μιλάνε και σήμερα ακόμη πάνω από 100 χιλιάδες σαν γλώσσα τους μητρική. Δεν ξέρουν άλλη. Έχουν τόσοι αιώνες περάσει από τότε που εγκαταστάθηκε το σλαβικό στοιχείο στη Μακεδονία και κανένας τους πια σήμερα δεν ξέρει τίποτα άλλο, παρά μονάχα πως στον τόπο αυτό γεννήθηκε και σε αυτόν θα πεθάνει. Και πως ούτε Έλληνας, ούτε Βούλγαρος, ούτε Σέρβος είναι. Φυσικά σε πολλές περιοχές της Μακεδονίας, τα τρία καπιταλιστικά κράτη έφαγαν τα λυσσακά τους και μπόρεσαν ως ένα σημείο με τη φωτιά και με το σίδερο να διαστρεβλώνουν την συνείδηση ενός μέρους του πληθυσμού.

Οι πιο πολλοί απ’ τους Μακεδόνες βρίσκονται σήμερα στη Δυτική Μακεδονία, γύρω στη Φλώρινα, Έδεσσα, Βέρροια, Καστοριά. Προσέχοντας έστω και λίγο στις περιφέρειες αυτές θα βρεις ολόκληρα χωριά που πότε μιλούν βουλγαρική, πότε ελληνική. Δηλαδή βουλγαρικά και ελληνικά παραφθαρμένα. Αυτό μη σας ξενίζει. Δεν είναι η μητρική τους γλώσσα. Είναι αποτέλεσμα όπως το είπαμε κιόλας της καταπίεσης της βουλγάρικης και της ελληνικής μπουρζουαζίας σε διάφορες περιπτώσεις. Αυτό το διακρίνεις πολύ καλά όταν παρακολουθήσεις από κοντά τα σημερινά μέτρα της ελληνικής κυβέρνησης για τον εξελληνισμό του πληθυσμού. Αλλά γι’ αυτό θα μιλήσουμε ιδιαίτερα.

Το πρώτο λοιπόν συμπέρασμα: Δεν έχουμε να κάνουμε με Έλληνες ή Βούλγαρους ή Σέρβους της Μακεδονίας, παρά με μακεδονικό λαό, με μακεδονική μειονότητα, που παρ’ όλα τα χτυπήματα, παρ’ όλες τις καταπιέσεις διατηρεί την οικονομική και εθνική της οντότητα, τον ιδιαίτερο πολιτισμό της. Έχει εν τοιαύτη περιπτώσει και εθνική συνείδηση ο μακεδονικός λαός; Το πράγμα είναι πολύ φανερό μα και αποδείχνεται και από ντοκουμέντα.

Ας έρθουμε πιο κοντά στα πράγματα. Ποια είναι η κατάσταση, η ζωή της μακεδονικής μειονότητας; Τρισάθλια. Από κάθε άποψη. Δεν θα μιλήσουμε για την οικονομική καταπίεση που είναι γνωστή, μολονότι κι αυτή είναι ακόμη φοβερότερη παρά σε άλλες περιοχές. Θα αναφέρουμε μόνο ορισμένα στοιχεία της πνευματικής και πολιτικής καταπίεσης για να δούνε οι εργαζόμενοι της Ελλάδας τι μαρτύρια τραβούν οι δύστυχοι Μακεδόνες. Ας ξεκινήσουμε απ’ το σχολείο. Λοιπόν: Απαγορεύεται στα παιδάκια, που υποχρεωτικά φοιτούν στο σχολείο για να μάθουν τα ελληνικά κλπ. να μιλάν τη μητρική τους, τη μακεδονική γλώσσα. Άμα συμβεί ένα τέτοιο, το παιδάκι κλείνεται απ’ το δάσκαλο στο μπουντρούμι του σχολείου για μια μέρα και πολλές φορές για ένα εικοσιτετράωρο. Άμα συναντήσει στο δρόμο ο χωροφύλακας κάνα εργατόπαιδο που να μιλάει τη γλώσσα του το σαπίζει στο ξύλο. Το ίδιο γίνεται και σε βάρος των ηλικιωμένων. Για απόδειξη τούτο το χαρακτηριστικό γεγονός: Στο Νεστράμι της Καστοριάς ο αστυνόμος απείλησε με ξύλο τον ίδιο το δάσκαλο γιατί μιλούσε μακεδονικά μ’ ένα αγρότη. Ο επιθεωρητής των σχολείων της περιφερείας έχει στείλει μυστικές εγκυκλίους και συνιστά να παρθούν αυστηρότερα μέτρα, κυρίως δε στους μαθητές των πατεράδων που έχουν εθνικοεπαναστατικές ιδέες.

Όμως εκεί που η καταπίεση έχει φτάσει στο απροχώρητο είναι τα χωριά της Φλώρινας και τα Κορέστια. Οι μαθητές των σχολείων καλούνται κάθε μέρα σ’ ανάκριση για να τα κάνουν να “ομολογήσουν” αν και πότε δέχτηκαν οι πατεράδες τους οπλισμένους ανθρώπους στο σπίτι τους, ποια γλώσσα μιλούν κλπ. κλπ. Τους υποχρεώνουν μάλιστα όλους τους εργαζόμενους να μιλάν ελληνικά και στα σπίτια τους για να τους εξελληνίσουν. Σημειωτέον πως ούτε μια γυναίκα ξέρει ελληνικά. Ο νομάρχης Μπάλκος, ένας απ’ τους αιμοβορώτερους ανθρώπους, πρώην οπλαρχηγός, καλεί ταχτικά τους δασκάλους για να μαθαίνει την κίνηση στα χωριά και να τους δίνει διάφορες συμβουλές για την εθνική τους αποστολή, για την ωμότερη καταπίεση των Μακεδόνων.

Φυσικά δεν φτάνει ο χώρος του “Ρίζου” για να επεκταθούμε σε σωρεία άλλων γεγονότων. Περιοριζόμαστε μόνο να πούμε πως όταν στα παλιά βασίλευαν στην ελληνοκρατούμενη σημερινή Μακεδονία οι συμμορίτες, οι αντάρτες και οι κομιτατζήδες, οι χωριάτες για να γλιτώσουν τη ζωή τους αναγκάζονταν ν’ “αλλάζουν” φρόνημα κάθε 24ωρο. Στον κομιτατζή έκαναν το Βούλγαρο, στον αντάρτη τον Έλληνα. Σήμερα είναι υποχρεωμένοι να δηλώνουν κάθε ώρα τη “γνησιότητα” των “ελληνικών τους αισθημάτων”. Αλλιώς ο βούρδουλας, που δεν έχει αποστρατευθεί, μπαίνει σε ενέργεια. Όμως το κακό δεν σταματάει μέχρις εδώ. Ο βούρδουλας της εξουσίας της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας συνοδεύεται με τη βοήθεια των πλούσιων Μακεδόνων. Δεν είναι αρκετό να “ορκιστείς” στην …ελληνική πίστη. Πρέπει αυτό να βεβαιωθεί κι απ’ τον πλούσιο Μακεδόνα. Εδώ αρχίζει κοντά στ’ άλλα και το φανερό πλιατσικολόγημα. Απαράλλαχτα όπως γινότανε και στην εποχή των ανταρτών.

Προκήρυξη από την ΝΟΜΣ – Αντιφασιστική οργάνωση νέων Μακεδόνων το 1945

Εκβιασμοί, απειλές, ληστείες. Δεν αρκούν οι φόροι οι κρατικοί και κοινοτικοί. Δεν αρκούν οι προσωπικές εργασίες, ούτε η εκμετάλλευση στο μεροκάματο, ούτε η ιδιαίτερη πολιτική και πνευματική καταπίεση. Και προστίθεται και το πλιατσικολόγημα απ’ τους πλούσιους. Γνωρίσαμε ένα γέρο αγρότη απ’ το χωριό Γκορνίτσοβο. Αυτός ο Μακεδόνας αφηγήθηκε μια χαρακτηριστική ιστορία: Ένας χωριανός του, που τώρα είναι έμπορας στο Σόροβιτς, του πήρε στα 1925 60 λίρες για να “βεβαιώσει” στη διοίκηση χωροφυλακής πως είναι …Έλληνας. Ο ίδιος αυτός – ο πλούσιος συγχωριανός του, ο τώρα βέρος “Έλλην πατριώτης” – στο “μακεδονικό αγώνα” ήταν πληροφοριοδότης των κομιτατζήδων. Μάλιστα τον μικρότερό του αδελφό τον βάφτισε ο κομιτατζής βοεβόδας Τάνεφ. Οι πλούσιοι Μακεδόνες στα χωριά τους είναι χαφιέδες της ελληνικής αστυνομίας. Όπως άλλοτε ήσαν της Βουλγαρίας. Την εθνικότητά τους την αλλάζουν σαν το πουκάμισό τους, ανάλογα με τα οικονομικά τους συμφέροντα. Και μόνο ο εργαζόμενος μακεδονικός λαός, παρά τις στερήσεις, παρά τους εξοντωτικούς διωγμούς, κρατάει η μακεδονική του εθνικότητα.

Τα καθάρματα της Ε.Ε.Ε. Να ο τρόμος των φτωχών Μακεδόνων σήμερα. Είναι αυτοί που άλλοτε ήταν αντάρτες και τώρα στελέχη στα Ε.Ε.Ε και τον “Παύλο Μελά”. Δεν είναι υπερβολή αν πούμε πως τους τρομάζουν πιότερο ακόμα κι απ’ την αστυνομία. Τόση είναι η καταπίεση που εξασκούν. Πέρσι π.χ. στη μέση της αγοράς της Φλώρινας, μπροστά στα μάτια του αστυνόμου, ο τριοεψιλότης Καπετάν Βαγγέλης είχε σπάσει στο ξύλο έναν αγρότη γιατί μιλούσε μακεδονικά. Στο Βάμπελι της Καστοριάς δάρθηκαν μέχρις αιμοπτυσίας κι ύστερα καταδικάστηκαν και σε φυλάκιση δέκα νέοι γιατί τραγουδούσαν στη γλώσσα τους. Το ίδιο έγινε και στο χωριό Απόσκεπο που οι χωριάτες γιόρτασαν την πρωτομαγιά με εθνικοεπαναστατικά τραγούδια και με τον ύμνο της Διεθνούς, μεταφρασμένο στη μακεδονική. Όπου υπάρχει αστυνομία, απαγορεύεται να γυρνούν ύστερα απ’ τις 9 το βράδυ πολλοί μαζί. Και δεν είναι ασυνήθη τα πρόστιμα και το ξύλο για παράβαση αυτής της διάταξης.

Έπειτα τι να πούμε για την καταπίεση που επηκολούθησε μετά το φόνο του εθνικιστή χαφιέ Τσαντέφσκυ; Δεν βρίσκει κανείς λόγια να την περιγράψει. Πριν ακόμα συλληφθούν οι εθνικοεπαναστάτες Μάνωφ, Πέτσκωφ και Μπαλάσκα – που τους τουφέκισαν αργότερα – ολόκαρες μέρες ο βούρδουλας και το σπιρούνι χοροπηδούσαν στα κορμιά εκατοντάδων Μακεδόνων ως υπόπτων.

Όλα αυτά έχουν δημιουργήσει μια κατάσταση τρομερή στη Μακεδονία. Ο εργαζόμενος Μακεδόνας σε βλέπει και τρομάζει. Και στους τοίχους ακόμα τους φοβάται μη μιλήσουν, μην τον καταδώσουν πως μίλησε μακεδονικά κλπ. κλπ.

Και φυσικά αυτά τα βασανιστήρια δεν τα υφίστανται μονάχα οι Μακεδόνες που ζουν κάτω απ’ την εξουσία της ελληνικής μπουρζουαζίας. Τα ίδια περνούν κι οι Μακεδόνες που ζουν στις βουλγαροκρατούμενες και σερβοκρατούμενες περιοχές. Η βουλγαρική κυβέρνηση του λεγόμενου σλαβικού συνασπισμού – μαζί και οι αγροτοφασίστες – με τη βοήθεια της Ο.Ρ.Ι.Μ., της οργάνωσης των κομιτατζήδων, βασανίζει κυριολεκτικά τους φτωχούς Μακεδόνες. Παραδείγματα: Στις περιφέρειες Πετριτσίου και Νευροκοπίου δεν υπάρχουν ούτε ίχνη “ελευθεριών”. Παντού εδώ κυβερνούν οι κομιτατζήδες. Έχουν επιβληθεί επί πλέον στη ράχη της φτωχολογιάς και οι “μαύροι” λεγόμενοι φόροι. Τα στελέχη των κομιτατζήδων εδώ είναι ανώτεροι υπάλληλοι και διευθυντές των καπνικών εταιριών κλπ. Κάθε διαμαρτυρία κατά της καταπίεσης πνίγεται στο αίμα. Αφού φανταστείτε, σε πληθυσμό 180 χιλιάδες δολοφονήθηκαν δύο χιλιάδες Μακεδόνες μέσα σε εννέα μόνο χρόνια. Εργάτες και αγρότες των άλλων περιφερειών που κρίνονται “επικίνδυνοι” στέλνονται στο Πετρίτσι, όπου οι ορδές του αρχικομιτατζή Μιχαήλωφ τους καθιστούν “ακίνδυνους” – δολοφονώντας τους ακόμα.

Μόλις τον περασμένο μήνα πάνω από 300 άτομα εγκατέλειψαν το Νευροκόπι – σπίτια χωράφια κλπ. – κι’ έφυγαν σ’ άλλες περιφέρειες για να γλιτώσουν απ’ τους κομιτατζήδες, που τους έθεσαν εκτός νόμου.

Κι η φασιστική μπότα του βασιλιά Αλέξανδρου της Σερβίας δεν πάει πίσω. Από τότε που εγκαθιδρύθηκε η ανοιχτή φασιστική δικτατορία δολοφονήθηκαν 1.500 Μακεδόνες, καταδικάστηκαν 3.400 σε διάφορες βαριές ποινές καταναγκαστικών έργων και πολλές χιλιάδες πέρασαν κατά περιόδους απ’ τις φυλακές.

Να μια ωχρή, ωχρότατη εικόνα των μαρτυριών που τραβάει η μακεδονική εθνότητα, είτε βρίσκεται στα νύχια της ελληνικής κεφαλαιοκρατικής, είτε της σερβικής, είτε της βουλγαρικής. Το βέβαιο είναι πως η κάθε μία συναγωνίζεται την άλλη στην καταπίεση σε βάρος των φτωχών Μακεδόνων για τους εκμεταλλευτικούς της σκοπούς.

β) Η 5η Ολομέλεια της Κ.Ε του ΚΚΕ για το Μακεδονικό Ζήτημα (απόσπασμα)

Στις 30 και 31 Ιανουαρίου του 1949, συνήλθε στις Πρέσπες η 5η Ολομέλεια του ΚΚΕ.  Σε ένα μέρος της, η απόφαση που ελήφθη έλεγε επί λέξει:

«Στη Βόρεια Ελλάδα ο μακεδονικός (σλαβομακεδονικός) λαός τα ‘δωσε όλα για τον αγώνα και πολεμά με μια ολοκλήρωση ηρωισμού και αυτοθυσίας που προκαλούν το θαυμασμό. Δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι σαν αποτέλεσμα της νίκης του ΔΣΕ και της λαϊκής επανάστασης, ο μακεδονικός λαός θα βρει την πλήρη εθνική αποκατάστασή του έτσι όπως το θέλει ο ίδιος, προσφέροντας σήμερα με το αίμα του για να την αποχτήσει. Οι Μακεδόνες κομμουνιστές στέκονται πάντα επικεφαλής στην πάλη του λαού των. Ταυτόχρονα, οι Μακεδόνες κομμουνιστές πρέπει να προσέξουν τις διασπαστικές και διαλυτικές ενέργειες που ξενοκίνητα σοβινιστικά και αντιδραστικά στοιχεία αναπτύσσουν, για να διασπάσουν την ενότητα ανάμεσα στο μακεδονικό(σλαβομακεδονικό) και τον ελληνικό λαό, διάσπαση που μόνο τον κοινό τους εχθρό, το μοναρχοφασισμό και τον αμερικανοαγγλικό ιμπεριαλισμό θα ωφελήσει. Παράλληλα, το ΚΚΕ πρέπει ριζικά να βγάλει απ’ τη μέση όλα τα εμπόδια, να χτυπήσει όλες τις μεγαλοελλαδίτικες σοβινιστικές εκδηλώσεις και τα έργα, που προκαλούν δυσαρέσκεια και δυσφορία μέσα στο μακεδονικό λαό και έτσι βοηθούν τους διασπαστές στην προδοτική δράση τους, ενισχύουν το έργο της αντίδρασης. Ο σλαβομακεδονικός και ελληνικός λαός μόνον ενωμένοι μπορούν να νικήσουν. Διασπασμένοι μόνον ήττες μπορούν να πάθουν. Γι’ αυτό η ενότητα στην πάλη των δύο λαών πρέπει να φυλάγεται σαν κόρη οφθαλμού και να ενισχύεται και να δυναμώνει σταθερά και καθημερινά». («Επίσημα Κείμενα ΚΚΕ», τόμος 6ος, σελ. 337-338)

γ) Η Μίρκα Γκίνοβα (Η Μακεδόνισσα, σύμβολο του αντιφασιστικού αγώνα)

Η Μίρκα Γκίνοβα

Η Μίρκα Γκίνοβα (Мирка Гинова) ή Ειρήνη Γκίνη για άλλους (κυρίως αυτούς που σήμερα θέλουν να κρύψουν την καταγωγή της), είναι ένα σύμβολο που φωτίζει τους αγώνες για την ανθρώπινη χειραφέτηση, ήταν μια μαχητική Μακεδόνισσα κομμουνίστρια την περίοδο της ναζιστικής κατοχής, και ασχέτως αν η ιστορία της παραμένει στα αζήτητα, είναι μια σημαντική μορφή για το κομμουνιστικό και αντιφασιστικό κίνημα την περίοδο του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Την Μίρκα Γκίνοβα λίγοι/ες την θυμούνται και ακόμα λιγότεροι/ες ακόμα και στις μέρες μας, έχουν κάνει έστω και ελάχιστες απόπειρες να μείνει η ιστορία της ζωντανή. Όπως θα εξετάσουμε και παρακάτω, αυτό δεν γίνεται τυχαία. Η Μίρκα Γκίνοβα δεν χωράει στις νόρμες της ελληνικής ιστορίας, γιατί είναι μία φιγούρα που δεν έχει αξία πατριωτικής χρήσης για την επίσημη εθνική αφήγηση, τολμούμε να γράψουμε πως ούτε για την αριστερή και φυσικά ούτε για την δεξιά εκδοχή της.

Ωστόσο για μας η ιστορία της αποτελεί ένα χρήσιμο αντιπαράδειγμα, ένα υπόδειγμα κομμουνίστριας και αντιφασίστριας, που έδωσε την ζωή της για την υπόθεση της Αντιφασιστικής Νίκης και του σοσιαλισμού.

Η Μίρκα Γκίνοβα γεννήθηκε το 1916 στο χωριό Ρουσίλοβο (Ξανθόγεια) της περιοχής Βοδενών. Πήρε τη βασική της εκπαίδευση στην Κατράνιτσα (Πύργοι) και το Βόντεν, και στη συνέχεια φοίτησε στη σχολή νηπιαγωγών Καστοριάς. Πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο εργάστηκε σαν δασκάλα στα χωριά Κουτούγερι (Καισαριανά) και Βολκογιάνεβο (Λύκοι) Πέλλας.

Την περίοδο της ναζιστικής κατοχής οργανώθηκε ως νέα στην ΕΠΟΝ το 1943, αργότερα στον ΕΛΑΣ και το ΚΚΕ και γρήγορα εξελίχθηκε σε στέλεχος του κόμματος στις γραμμές της Μακεδονικής μειονότητας. Από το 1945 και έπειτα υπήρξε ένα από τα βασικά στελέχη της ΝΟΦ (Λαϊκό-απελελευθερωτικό Μέτωπο των Μακεδόνων) με έντονη ενασχόληση πάνω σε ζητήματα της γυναικείας απελευθέρωσης. Από τη θέση αυτή αναδεικνύεται και σε κορυφαίο στέλεχος του Α.Φ.Ζ (Антифашистички Фронд на Жените – Αντιφασιστικό Μέτωπο γυναικών). Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ήταν και εκείνη η τραγική περίοδος που το ΚΚΕ είχε υπογράψει ήδη την συμφωνία της Βάρκιζας, τον Φλεβάρη του 1945, που επί της ουσίας παρέδωσε την εξουσία στους φασίστες. Με αυτόν τον τρόπο η τρομοκρατία και τα εγκλήματα των ελληνικών φασιστικών ομάδων επάνω και στον Μακεδονικό πληθυσμό είχαν την αμέριστη υποστήριξη της κυβέρνησης της Αθήνας.

Το καλοκαίρι του 1946 (7 Ιουλίου), η Μίρκα συνελήφθη από τον στρατό της ελληνικής μοναρχοφασιστικής κυβέρνησης, μαζί με άλλα στελέχη του ΝΟΦ και του ΚΚΕ στην περιοχή του χωριού Μαργαρίτα (Ποτσεπ) Καϊματσαλαν. Εκεί είχε βρεθεί για κάποια παράνομη συνεδρίαση τοπικών στελεχών του ΚΚΕ και του ΝΟΦ. Αμέσως μεταφέρθηκε στην ασφάλεια της Έδεσσας και βασανίστηκε ανελέητα. Μαζί της ήταν και το στέλεχος του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ Μυστακίδης Γεώργιος από Καρασινάτσι Γουμέντζας, η σύζυγος του Χρυσούλα, η νοσοκόμα Ειρήνη Μαυροπουλίδου από το Βόντεν, ο Τόμε Μιχαήλοβ από Γκούγκοβο (Βρυτά), ο Ντιμίταρ Λίμποβ από Βλάντοβο (Άγρα), ο Γκιόργκι Πρόιοβ από το Βόντεν, ο Πέταρ Ποπντιμίτροβ από το Βόντεν, ο Ρίστε Στοϊάνοβ από το Μεσημέρ. Ακολούθησε έκτακτο στρατοδικείο στα Γιαννιτσά κι εκτέλεση στις 26 Ιουλίου 1946 με συνοπτικές διαδικασίες. Με αυτόν τον τρόπο η Μίρκα πέρασε στην Ιστορία, ως η γυναίκα σύμβολο της Μακεδονικής αντίστασης στον φασισμό, καθώς και ως η πρώτη γυναίκα στην σύγχρονη ελληνική ιστορία που εκτελέστηκε. Η εκτέλεση έγινε με βάση το Γ’ ψήφισμα της 18ης Ιουλίου 1946 (βλέπε άρθρο του Ριζοσπάστη, 28 Ιούλη 2002) [7], δηλαδή λίγο μετά την συνθήκη της Βάρκιζας. Η εκτέλεση αυτή ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων σε διεθνές επίπεδο, καθώς ήταν η πρώτη απόφαση στρατοδικείου που καταδίκαζε αντιφρονούντες σε θάνατο, οι έξι από τους οποίους μάλιστα ήταν Μακεδόνες.

Σύμφωνα με την δημοσίευση του ριζοσπάστη, από το πρώτο κιόλας άρθρο το Γ’ ψήφισμα: απειλούσε με την ποινή του θανάτου οποιονδήποτε είχε σκοπό:

«να αποσπάση εν μέρος εκ του όλου της Επικρατείας ή να ευκολύνη τα προς τούτο το τέλος τείνοντα σχέδια, συνώμοσεν ή διήγειρε εις στάσιν ή συνεννοήθη με ξένους ή κατήρτισεν ενόπλους ομάδας ή έλαβε μετοχήν εις τοιαύτας προδοτικάς ενώσεις». Η αοριστία της διάταξης είναι χαρακτηριστική, αλλά και αναγκαία για το καθεστώς, ώστε να μπορεί να διώκει κατά το δοκούν τους αντιπάλους του. Ομως, τα πράγματα δεν έμεναν σ’ αυτό το σημείο, αφού ο νομοθέτης φρόντιζε να θέτει υπό διωγμό και εκείνους, των οποίων οι ιδέες θεωρούνταν ότι τείνουν στην απόσπαση ή αυτονόμηση μέρους της επικράτειας. «Πάσα εκ προθέσεως προπαρασκευαστική ενέργεια της ηγουμένης πράξεως – αναφερόταν χαρακτηριστικά – τιμωρείται με ειρκτήν, υπαρχουσών δε επιβαρυντικών περιπτώσεων με δεσμά πρόσκαιρα ή διά βίου. Ως προπαρασκευαστική ενέργεια θεωρείται και η καθ’ οιονδήποτε τρόπον, αμέσως ή εμμέσως, γενομένη προσπάθεια προς διάδοσιν, ανάπτυξιν και εφαρμογήν ιδεών τεινουσών εις απόσπασιν ή αυτονόμησιν μέρους της Επικρατείας ή η ενέργεια προσηλυτισμού εις τας ιδέας ταύτας». [8]

Η Μίρκα Γκίνοβα έμεινε πιστή στις ιδέες της μέχρι το τέλος και γιαυτό για μας αποτελεί ένα παράδειγμα αντιφασιστικής και κομμουνιστικής μαχητικότητας. Η ιστορία της όπως είπαμε και αρχικά σε αυτό το άρθρο παραμένει σχετικά άγνωστη και ο λόγος δεν είναι άλλος από την ίδια της την καταγωγή. Ακόμα και στο άρθρο του Ριζοσπάστη που παραθέσαμε εδώ, η Μίρκα Γκίνοβα αναφέρεται μονάχα με το «ελληνικό» της όνομα, δηλαδή Ειρήνη Γκίνη, δείχνοντας όχι μόνο τον δισταγμό, αλλά και τους ισχυρούς δεσμούς της αριστεράς με την κυρίαρχη εθνική ιδεολογία.

δ) Το Λαϊκό απελευθερωτικό μέτωπο των Μακεδόνων

Η κατάσταση στο ελληνικό κομμάτι της Μακεδονίας την περίοδο 1941 ως 1949 έπαιξαν μεγάλο ρόλο στη διαδικασία σύστασης της μακεδόνικης εθνικής μειονότητας στην Ελλάδα, η οποία δυστυχώς ακόμη και σήμερα δεν αναγνωρίζεται από το επίσημο κράτος. Παρόλα τα τεράστια βάσανα που είχαν προκληθεί από τις δεκάχρονες πολεμικές συγκρούσεις στην επικράτεια του ελληνικού κράτους, συνοδευόμενες από μεγάλες καταστροφές πολέμου, από δολοφονίες, εκδιωγμούς, φυσικούς και ψυχικούς βασανισμούς των εθνικά Μακεδόνων, με γρήγορους ρυθμούς συνεχίστηκε η διαδικασία μεταμόρφωσης της πρωτοεθνικής σε εθνική μακεδόνικη ταυτότητα, του μακεδονικού πληθυσμού. Την περίοδο αυτή μεγάλη σημασία είχαν οι συστάσεις μακεδονικών ένοπλων σωμάτων, ο μεγάλος αριθμός μακεδονικών οργανώσεων, το άνοιγμα μακεδονικών σχολείων και η εκτύπωση πολλών εφημερίδων στη μακεδονική γλώσσα, η ελεύθερη εκδήλωση πολιτιστικών και θρησκευτικών παραδόσεων από το μακεδονικό λαό. Όλα αυτά συνέβαλαν στην καλύτερη θεμελίωση της μακεδονικής ταυτότητας, παρόλο που ήταν περιορισμένα μόνο στην περιοχή του ελληνικού τμήματος της Μακεδονίας, όπου πλειοψηφία ήταν οι εθνικά Μακεδόνες.

Ιδιαίτερη θέση στην ανάπτυξη του μακεδόνικου κινήματος στην Ελλάδα είχε και το Народноослободителниот фронт на Македонците (Ναροντνοοσλομποντιτέλνιοτ φροντ να Μακεντόντσιτε – Λαικοαπελευθερωτικό μέτωπο των Μακεδόνων) ή εν συντομία НОФ – ΝΟΦ. Το ΝΟΦ εμφανίστηκε μέσα σε μία λεπτή και αρκετά περίπλοκη κατάσταση της ανάπτυξης του σύγχρονου νεοελληνικού κράτους και της ιστορίας της μακεδόνικης εθνότητας στην επικράτειά του. Το НОФ συστάθηκε στις 23 Απριλίου 1945 στα Σκόπια της Δημοκρατίας της Μακεδονίας από Μακεδόνες αγωνιστές του ελληνικού τμήματος της Μακεδονίας, οι οποίοι εκείνο το διάστημα βρίσκονταν στα Σκόπια. Στην ίδρυση του ΝΟΦ συμμετείχαν οι Михајло Керамитчиев – Μιχάιλο Κεραμιτσσίεβ (από το χωριό Γκάμπρεςς/Γάβρος Καστοριάς), Паскал Митревски – Πάσκαλ Μίτρεβσκι (από το χωριό Τσσούκα/Αρχάγγελος Καστοριάς), Георги Урдов – Γκεόργκι Ούρντοβ (από την πόλη Βόντεν/Έδεσσα), Атанас Коровешов – Άτανας Κοροβέσσοβ (από το χωριό Σμ΄ρντεςς/Κρυσταλοπηγή Καστοριάς), Павле Раковски – Πάβλε Ράκοβσκι (από το χωριό Ντόλνο Κλέσστινο/Κάτω Κλεινές Φλώρινας) και Минчо Фотев – Μίντσσο Φότεβ (από την πόλη Χρούπισστα/Άργος Ορεστικό Καστοριάς). Στην ουσία, το НОФ ήταν η πρώτη οργάνωση που ιδρύθηκε σε μακεδόνικο κράτος, της οποίας βασικός σκοπός ήταν να εκπροσωπεί τα συμφέροντα των Μακεδόνων στις περιοχές της Μακεδονίας που βρίσκονταν προσαρτημένες σε γειτονικά κράτη.

Το НОФ όμως δεν έγινε τυχαία. Προηγούμενη αυτής της οργάνωσης ήταν το СНОФ – ΣΝΟΦ, το οποίο είχε συσταθεί στην περιοχή του Костур – Κόστουρ (Καστοριάς), στις 20 Οκτωβρίου 1943, στο χωριό Д’мбени – Ντ΄μπενι (Δενδροχώρι), ενώ στην περιοχή του Лерин – Λέριν (Φλώρινας) την ίδια χρονιά, μήνα Νοέμβριο στο χωριό Белкамен – Μπέλκαμεν (Δροσοπηγή). Το СНОФ εκτύπωνε δική του εφημερίδα, ενώ η οργάνωση έκανε προσπάθειες για το άνοιγμα μακεδόνικων σχολείων και εκτύπωση βιβλίων στη μακεδόνικη γλώσσα. Η όλη όμως προσπάθεια των Μακεδόνων κράτησε για λίγο χρονικό διάστημα. Με την υποχώρηση των φασιστικών δυνάμεων από την επικράτεια της Ελλάδας, ήρθε και το τέλος του Λαικοαπελευθερωτικού αγώνα και μ΄αυτό και η αντίδραση της Μεγάλης Βρετανίας στην Ελλάδα, με σκοπό να εμποδιστεί το ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα να πάρει την εξουσία στη χώρα.

Αντίθετα από την αριστερά στην Ελλάδα, η οποία βρισκόταν σε χαώδης κατάσταση μετά την Συμφωνία της Βάρκιζας, Φεβρουάριος 1945 και προς τα εκεί έγερνε και το μακεδόνικο κίνημα, η ελληνική κυβέρνηση, με την υποστήριξη της Μεγάλης Βρετανίας, έλαβε αποφασιστικά μέτρα για σταθερότερη εγκαθίδρισή της στην εξουσία. Παράλληλα μ΄αυτό, στις περιοχές του ελληνικού τμήματος της Μακεδονίας, άρχισαν να δρουν δεξιές συμμορίες, με τη βοήθεια της κυβέρνησης της Αθήνας, οι οποίες άρχισαν να τρομοκρατούν το μακεδόνικο πληθυσμό. Λόγω ακριβώς αυτών των αιτιών ιδρύθηκε το НОФ, το οποίο στο πρώτο του Σύνταγμα τόνισε με σαφήνεια: „αγώνας ενάντια στους Έλληνες μοναρχοφασιστές θύτες, επιδρομείς, αγώνας για τη δημοκρατία και την ελευθερία της Ελλάδας και αγώνας για τη φυσική επιβίωση των Μακεδόνων στην Ελλάδα“.

Η πρωταρχική δραστηριότητα του НОФ χαρακτηριζόταν από διαμαρτυρίες, διοργάνωση απεργιών, έκδοση παράνομων εφημερίδων και φυλλαδίων, ενώ αργότερα και σύσταση ένοπλων ομάδων. Το 1945, η οργάνωση διέθετε 12 ένοπλες ομάδες στην περιοχή του Κόστουρ (Καστοριάς), 7 ομάδες στην περιοχή του Λέριν (Φλώρινας) και 11 ένοπλες ομάδες στην περιοχή Βόντενσκο και Ενιτζζεβάρνταρσκο (Έδεσσας και Γιαννιτσών). Όπως ενισχυόταν η οργάνωση НОФ, έτσι μεγάλωνε και το κύρος της και πολύ σύντομα έγινε ένας σημαντικός παράγοντας στη βόρεια Ελλάδα. Η κατάσταση αυτή χρησιμοποιήθηκε από το ΚΚΕ, το οποίο ξεκίνησε άμεσες διαπραγματεύσεις με την ηγεσία του ΝΟΦ, όπως και με την ηγεσία του γιουγκοσλαβικού κομμουνιστικού κόμματος. Στο μεταξύ, οι ένοπλες ομάδες του ΝΟΦ εντάχθηκαν στο Δημοκρατικό Στρατό της Ελλάδας (ΔΣΕ) και με τον τρόπο αυτό στήριξαν το ΚΚΕ στον Εμφύλιο Πόλεμο στην Ελλάδα. Ως αντάλλαγμα ο Δημοκρατικός Στρατός αναγνώρισε το ΝΟΦ ως κοινωνική, πολιτιστική και πολιτική οργάνωση των Μακεδόνων στην Ελλάδα. Παρόλα αυτά όμως, πρέπει να τονιστεί ότι αν και οι σχέσεις των δύο αυτών ,,συνεταίρων,, ήταν κακές κατά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, μπερδεμένες με μεγάλη δόση δυσπιστίας, σ΄αυτήν την ιστορική στιγμή, φαίνεται ξεκάθαρα ότι ούτε το ΚΚΕ ούτε το ΝΟΦ είχαν άλλη εναλλακτική λύση.

Επίσης, αξίζει να σημειωθεί ότι στα πλαίσια του ΝΟΦ είχε συσταθεί και οργάνωση γυναικών Μακεδόνισσων, το АФЖ (Антифашистички фронт на жените – αντιφασσίστιτσσκι φροντ να ζζένιτε – αντιφασιστικό μέτωπο γυναικών), όπως και η οργάνωση νεολαίας ОНОМ (Организација на народноослободителната младина – οργκανιζάτσια να ναροντνοοσλομποντίτελνα μλάντινα – οργάνωση της λαικοαπελευθερωτικής νεολαίας).

Το πρώτο Συνέδριο του НОФ έλαβε χώρα στις 13 Ιανουαρίου 1948, στο χωριό В’мбел,Костурско – Β΄μπελ,Κόστουρσκο (Μοσχοχώρι Καστοριάς). Συμμετείχαν 500 περίπου αντιπρόσωποι – μέλη του ΝΟΦ, όπως και υψηλά πρόσωπα του ΚΚΕ και του Δημοκρατικού Στρατού. Στο Συνέδριο είχαν εγκριθεί το Πρόγραμμα και το Καταστατικό του ΝΟΦ και είχε εκλεχτεί Κεντρικό Συμβούλιο που αποτελούταν από 35 τακτικά μέλη. Το Πρόγραμμα της οργάνωσης αποτελούταν από περισσότερα τμήματα. Στο εισαγωγικό μέρος, το οποίο έφερε τον τίτλο „Што е НОФ (Σστο ε ΝΟΦ – Τί είναι ΝΟΦ)“, τονίστηκε ότι η οργάνωση εμφανίστηκε μετά την ανοιχτή ξένη επέμβαση στην Ελλάδα και τις βαρβαρικές επιθέσεις των καθεστωτικών δυνάμεων της επίσημης Αθήνας ενάντια στο μακεδόνικο λαό.

Οι βασικοί στόχοι του ΝΟΦ, σύμφωνα με το πρόγραμμα, είχαν χωριστεί σε τρία μέρη. Στο πρώτο μέρος, με τίτλο „Независност – демократија (νεζάβισνοστ-ντεμοκράτια / ανεξαρτησία-δημοκρατία)“, είχε τονιστεί ότι η οργάνωση έχει ως κύριο σκοπό: „ως ηγεσία του μακεδόνικου λαού και σε αγωνιστική συμμαχία με τον ελληνικό λαό, να μάχεται για την ανεξαρτησία και τη δημοκρατία της χώρας μας“.

Παρακάτω επισημαίνεται: „Αυτός ο αγώνας είναι αγώνας για την σωτηρία του μακεδόνικου λαού μας, αγώνας για εθνική και φυσική ύπαρξη, είναι αγώνας για ελεύθερη εθνική και πολιτιστική ανάπτυξη, αγώνας για ελευθερία και δίκαια του λαού μας στα πλαίσια μιας δημοκρατικής Ελλάδας“. Το δεύτερο μέρος είχε τίτλο „Национална рамноправност (νατσιονάλνα ραμνόπραβνοστ – εθνική ισότητα)“, όπου είχε τονιστεί ότι „κατάκτηση της εθνικής ισότητας και αναγνώριση των εθνικών δικαιωμάτων του λαού μας, αποτελούν το δεύτερο βασικό σκοπό του αγώνα του ΝΟΦ“. Η οργάνωση με αυτό εννοούσε τη δυνατότητα να διατηρήσουν και να αναπτύξουν την εθνική μακεδόνικη κουλτούρα, τη μακεδόνικη γλώσσα, σχολεία, όλα τα δίκαια και τα έθιμα, όπως και τον εθνικό και λαικό πλούτο. Σύμφωνα με το НОФ, αυτό θα πραγματοποιούταν μόνο μέσω „του αγώνα για εθνική ισότητα του λαού μας… με αγώνα για ανεξαρτησία και δημοκρατία στη χώρα μας, ότι βάση και απαραίτητη προυπόθεση για την υλοποίηση αυτού του σκοπού είναι η υλοποίηση του πραγματικού στόχου και αυτό σημαίνει η ύπαρξη ανεξάρτητης και δημοκρατικής Ελλάδας, ότι ο αγώνας για την απελευθέρωση της χώρας από τους ξένους…και τους εγχώριους πράκτορές τους αποτελεί τον πρωταρχικό στόχο του μακεδόνικου και του ελληνικού λαού“. Στο τελευταίο, τρίτο μέρος, η ηγεσία του ΝΟΦ θεωρούσε ότι οι παραπάνω στόχοι θα υλοποιούνταν μόνο μέσω της ενότητας του μακεδόνικου λαού. Εκτός της ενότητας μεταξύ των Μακεδόνων, η οργάνωση καλούσε και για ενότητα μεταξύ του μακεδόνικου και ελληνικού λαού στον „αγώνα για ανεξαρτησία, δημοκρατία και ισότητα“.

Από την αρχή το ΚΚΕ έκανε προσπάθειες να θέσει υπό τον έλεγχό του το ΝΟΦ και να το απομακρύνει από τις σχέσεις του με την τότε Λαική Δημοκρατία της Μακεδονίας. Πάνω απ΄όλα, στην ελληνική κομμουνιστική ηγεσία ήταν απαραίτητο το ΝΟΦ λόγω της δυνατότητας να επιστρατεύει μαχητές από τις τάξεις του μακεδόνικου πληθυσμού. Παρόλο που το НОФ δημόσια δήλωνε ότι ο μακεδόνικος λαός θα αγωνιστεί για „ισότητα στα πλαίσια μιας ανεξάρτητης δημοκρατικής Ελλάδας“, μετά το ψήφισμα του Ινφορμπιρό (επίσημο φόρουμ σε διεθνές επίπεδο των κομμουνιστικών κομμάτων και οργανώσεων) από το 1948, το ΚΚΕ χειρίστηκε επιδέξια προς όφελός του το γεγονός και στην Πέμπτη Ολομέλεια της Κεντρικής του Επιτροπής, η οποία είχε γίνει τον Ιανουάριο του 1949, παρουσίασε το σύνθημα „αναγνώριση του δικαιώματος των Μακεδόνων για αυτοπροσδιορισμό“. Αυτή η απόφαση, αφότου το ΝΟΦ ήταν ήδη υπό τον έλεγχο του ΚΚΕ, επιβεβαιώθηκε και στο Δεύτερο Συνέδριο της οργάνωσης, το οποίο είχε λάβει χώρα το Μάρτιο του 1949 στο χωριό П’пли,Преспанско – Π΄πλι,Πρέσπανσκο (Λευκώνας Πρέσπας). Στο Συνέδριο συμμετείχαν 700 αντιπρόσωποι, μέλη του ΝΟΦ, αντιπρόσωποι από τα μακεδόνικα χωριά της Αλβανίας και της Μακεδονίας του Πίριν (Βουλγαρία), όπως και εκπρόσωποι του ΚΚΕ και του Δημοκρατικού Στρατού. Σύμφωνα με την πολιτική του ΚΚΕ, και με σκοπό τη μαζική ένταξη των Μακεδόνων στο Δημ.Στρατό, στην διακήρυξη του Συνεδρίου είχε τονιστεί: „Ο Μακεδόνικος λαός, με τον αγώνα του και τα θύματά του, με τα όσα ως τώρα έχουν κερδηθεί, διακηρύσσει σήμερα την απόφασή του να αγωνιστεί σήμερα για την εθνική του απελευθέρωση, για την υλοποίηση της ελεύθερης εθνικής κρατικής ζωής, έτσι όπως ο ίδιος επιθυμεί“. [9]

Τα εθνικιστικά συλλαλητήρια σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη (Φλεβάρης 2018) Μια θεωρητική προσέγγιση.

Τα συλλαλητήρια για το “Μακεδονικό” έδωσαν, κατά ένα τρόπο, πολύτιμα μαθήματα σε κομβικά ζητήματα που κατά παράδοση η ιστορική ελληνική αριστερά -πλην ελαχίστων εξαιρέσεων που επιβεβαιώνουν τον κανόνα- φρόντιζε να τα κρατά σκοτεινά ή και να θολώνει τα νερά τους.

Είναι τελικά άλλο πράγμα να είσαι Πατριώτης και άλλο Φασίστας; Όχι μόνο πάνω σε αυτήν τη διάκριση αλλά και στη μέγιστη νοητική ενίσχυσή της συστάθηκε ολόκληρη η αντίληψη της ιστορικής ελληνικής αριστεράς για τη “σοσιαλιστική οικοδόμηση”. Τα υλικά της τελευταίας, που ήταν και τα μόνα ικανά να “απελευθερώσουν το Έθνος” από τη φασιστική απειλή και τον “ξένο κατακτητή”, ήταν η Πατρίδα οργανωμένη σε Κράτος με την πρωτοπόρα Εργατιά στο εσωτερικό της να οδεύει προς έναν “άλλο καλύτερο κόσμο”.

Μέσα λοιπόν στη δεδομένη ιστορική συγκυρία όπου η σοσιαλιστική-κομμουνιστική υπόθεση φαίνεται πως οριζόταν κοινωνικά στους λόγους και στις πρακτικές της ως απόπειρα ίδρυσης μιας δικαιότερης πλην αστικής στην ουσία της κοινωνίας, δεν αποτελούν καθεαυτό αντίφαση οι περιπτώσεις ανθρώπων που θεωρούσαν ταυτόχρονα τον εαυτό τους “Πατριώτη” και “Κομμουνιστή”.

Και ακόμα παραπέρα, από τη στιγμή που ο ιστορικά εννοούμενος και επιδιωκόμενος “σοσιαλισμός” ήταν μια εναλλακτική νεωτερικότητα με τις κατηγορίες της κοινωνικοποίησης-μέσω-της-αξίας (Κράτος-Έθνος, Αξία, Χρήμα, Εμπόρευμα, αφηρημένη Εργασία) απλώς να μεταβάλλονται ως προς τη σχετική διάρθρωσή τους αντί να εγκαταλείπονται ολοσχερώς στη χωματερή της ιστορίας, είναι τότε αναπόφευκτο ο ορίζοντας/φετίχ του Έθνους και της Πατρίδας να φαντάζει ως ο μόνος δυνατός “ανθρώπινος προορισμός”.

Τα υπόλοιπα μαθήματα της ιστορίας είναι λίγο-πολύ γνωστά για το τι πραγματικά συμβαίνει όταν η επώδυνη διαδικασία της ανθρώπινης χειραφέτησης περνάει αναγκαστικά μέσα από τις κοινωνικές συμπληγάδες της αξιοποίησης και ενώ στην πραγματικότητα ο “υπαρκτός σοσιαλισμός” γεννήθηκε και κατέρρευσε ως υπαρκτός πόλος συσσώρευσης κεφαλαίου η “σοσιαλιστική/κομμουνιστική υπόθεση εν γένει” είτε συνδέθηκε, είτε επισκιάστηκε από αυτόν και φαίνεται πως δεν μπορεί να υπάρξει άλλη ιστορία πέρα από τις κοινωνικές μεταμορφώσεις και παραλλαγές της καπιταλιστικής ζωής.

Αν, κατά συνέπεια, ενείχε “νοήματος” η διάκριση του Πατριώτη από τον Φασίστα (υπό αυστηρά καθορισμένες κοινωνικές συνθήκες) και αν αυτή η διάκριση, που είναι το σημαντικότερο όλων, ήδη μαρτυρούσε την ανικανότητα της ιστορικής Αριστεράς και του παραδοσιακού εργατικού κινήματος να υπερβεί το Εθνικό σκέπτεσθαι και, μαζί με αυτό, ολόκληρο το αστικό σύμπαν λόγων και πρακτικών, ποιο το “τωρινό νόημα” της επιμονής και της προσκόλλησης σε αυτή τη διάκριση; Όλοι οι πολιτικοί χώροι, Αριστεροί και Δεξιοί, τραβάνε στα όρια την εν λόγω διάκριση για να επικαλύψουν την ταύτιση στη ρίζα της διαφοράς του Πατριωτισμού με το Φασισμό. Αδυνατούν ή και δε θέλουν να δουν πως ο δεύτερος αναπτύσσεται κοινωνικά πάνω στη βάση του πρώτου και ανάλογα με το πόσο εμπεδωμένος και αποδεκτός είναι ο πρώτος τόσο πιο βάρβαρος και καταστροφικός καταλήγει να γίνεται ο δεύτερος.

Ο Πατριωτισμός ως οικουμενική ιδέα του αστικού τρόπου ζωής, σε όλες τις κοινωνικές του μορφές, ρομαντικές και επιθετικές, είναι το οξυγόνο των καπιταλιστικών σχέσεων και στον ίδιο χρόνο προκαλεί την ασφυξία και την απονέκρωση σε ό,τι απωθείται ταυτολογικά ως “μη Πατριωτικό” και “Ξένο”. Η Πατρίδα, αυτή η πραγματική αφαίρεση, με το αισθητά υπεραισθητό γεωγραφικό της Σύνορο, κερδίζει φαντασμαγορική υλική υπόσταση και μετέχει στο ευρύτερο κοινωνικό φετίχ της αξιοποίησης ως πολιτικό Κράτος που είναι και η “λογική κοιτίδα” του Έθνους. Η Πατρίδα με άλλα λόγια είναι ένα Κράτος-Έθνος και με το τελευταίο ως βάση της διαμορφώνονται και υποστασιοποιούνται διάφορα ζεύγη σύγχρονων εννοιών και πραγματικοτήτων: Εμείς και Εκείνοι, Εσωτερικό και Εξωτερικό, Φίλοι και Εχθροί του Έθνους κτλ κτλ.

Ο ιστορικός ρόλος της Πατρίδας ως κοινωνικής σχέσης ενσωμάτωσης δια του αποκλεισμού του “άλλου” είναι ένας σχιζοειδής αστικός δεσμός: α) από τη μία παράγει, ανατρέφει, γαλουχεί άτομα-Πολίτες/Ιδιοκτήτες και από την άλλη εξοντώνει και τους σκοτώνει στο όνομα του Εθνικού συμφέροντος, β) η “Πατρίδα μου” ως ψευτοσυγκεκριμένη αφαίρεση προσφέρει μια υποκειμενική αίσθηση κάλυψης, προστασίας, ταυτότητας, θαλπωρής που τροφοδοτεί την ιδέα του “Έθνους όπου ανήκω” ως αναλλοίωτου ιστορικού συνεχούς, γ) δημιουργεί με το ένα χέρι την πραγματικότητα του οικείου, του ασφαλούς, του επαναλήψιμου και με το άλλο εξωθεί στην αιώνια ανασφάλεια, στο απρόσωπο και αβυσσαλέο της “αντικειμενικά αφηρημένης” Οικονομίας της Αγοράς που σπέρνει και συντρίβει, μέσω του ανταγωνισμού, όλες τις προσδοκίες της “ανθρώπινης αξιοποίησης”, τη δυνατότητα του “να είσαι άνθρωπος” ως αστός.

Ο Φασισμός βροντοφωνάζει όσα σιγοψιθυρίζει ο Πατριωτισμός και κάνει πράξη όσα έχουν ήδη σκεφτεί οι Πατριώτες. Ο Φασισμός, σε αντίθεση με τον Πατριωτισμό, δεν είναι διαρκώς παρόν αλλά πάντα υπολανθάνον και παραγόμενος ως “ετερότητα” και “διαφορά” από την ίδια τη φετιχιστική κοινωνική πραγματικότητα της αξιοποίησης του κεφαλαίου. Ο νεο-φασισμός ως εκφασισμός του Δημοκρατικού Κράτους Δικαίου που προέκυψε και χτίστηκε πάνω στα πτώματα αυτού που εγκυκλοπαιδικά έχουμε μάθει να αποκαλούμε “δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος” δεν είναι ταυτόσημος, από την άποψη της συγκεκριμένης του μορφής, με το Φασισμό του μεσοπολέμου. Η αναλυτική διάκριση είναι αναγκαία για τη βαθύτερη κατανόηση του Φασισμού μέσα από τη συγκεκριμένη διαλεκτική του με τον Πατριωτισμό και τη Δημοκρατία.

Ο Φασισμός του μεσοπολέμου διαμορφώνεται αποκλείοντας τη Δημοκρατική μορφή και αναστέλλοντας τα ατομικά δικαιώματα των λογικών της αξιοποίησης συγκεντροποιώντας στο Κράτος τη διαδικασία συσσώρευσης του κεφαλαίου ως το “Υπέρτατο Εθνικό Σώμα του Λαού” που βγαίνει-από και πηγαίνει-προς μια γενικευμένη πολεμική σύρραξη. Ο νεο-φασισμός αναδύεται τριχοειδώς από την ίδια την Κοινότητα των Πολιτών του Κράτους-Έθνους-σε-Κρίση για να υπερασπιστεί και να προστατεύσει την ίδια τη Δημοκρατική μορφή, τα ίδια τα ατομικά δικαιώματα των λογικών της αξιοποίησης του κεφαλαίου από τους “περιττούς”, “ανάξιους”, “παραπανίσιους πληθυσμούς” που δεν ανήκουν στο Εθνικό Σώμα των Πολιτών και δεν τους αναγνωρίζεται η “ιδιότητα του ανθρώπου”.

Αυτή η διαφορά δεν είναι σχολαστικού χαρακτήρα, δεν ιεραρχεί ούτε λογικά ούτε ιστορικά τη βαρβαρότητα, την κτηνωδία και το απάνθρωπο των μορφών του φασισμού ως αστικών πρακτικών και ιδεολογιών αλλά σηματοδοτεί και αποτυπώνει μάλλον την αποσύνθεση και τη συρρίκνωση του “τρόπου παραγωγής που βασίζεται στην αξία” και την καθ’όλα δυνατή καταβύθιση σε μια μετα-νεωτερική άβυσσο καπιταλιστικής νεο-δουλείας αν τελικά χαθεί το ιστορικό στοίχημα που πρέπει να τεθεί εκ νέου και με άλλους όρους: “κομμουνισμός ή το τέλος της ανθρωπότητας”.

Να ετοιμαζόμαστε γιατί τα χειρότερα βρίσκονται μπροστά μας, όλη αυτή η φασαρία με την “Μακεδονία” είναι μία από τις γενικές πρόβες του ελληνικού εθνικισμού που πασχίζει να βγει στο προσκήνιο απενοχοποιώντας την πιο επιθετική και φονική του μορφή, τον νεο-φασισμό. Και το ιδεολογικό ακόνισμα των μαχαιριών του ελληνικού νεο-φασισμού θα ήταν αδύνατο να συμβεί χωρίς τις πλάτες των Πατριωτών, αριστερών και δεξιών. [10]

Αντί Επιλόγου.

Είναι κοινή παραδοχή για κάθε συνεπή κομμουνιστή/-ρια και αντιφασίστα/-ρια σε αυτή τη χώρα ότι ένα από τα βάθρα συγκρότησης του νεώτερου ελληνικού σχηματισμού τόσο υλικά, όσο και ιδεολογικά είναι ο αντι-μακεδονικός του αγώνας. Πρόκειται για την προσπάθεια που κατέβαλε το ελληνικό κράτος και οι μηχανισμοί του σε όλο το πρώτο μισό του 20ου αιώνα, από τους Βαλκανικούς Πολέμους και την κατάληψη της Μακεδονίας από τον ελληνικό στρατό έως και την ήττα του ΔΣΕ, να ενσωματώσει και να αφομοιώσει, κυρίαρχα με την βία και την καταπίεση τους εθνικά μακεδονικούς πληθυσμούς που ζούσαν στο έδαφός του.

Από αυτή την σκοπιά η μόνη συνεπής, αντιφασιστική και διεθνιστική στάση απέναντι στο ζήτημα ήταν αυτή που τηρούσε το κομμουνιστικό κίνημα στην Ελλάδα μέχρι και τη λήξη του Εμφυλίου: αλληλεγγύη στην μακεδονική μειονότητα-κοινή πάλη για την ήττα του ελληνικού εθνικισμού.

Σε αυτή την κατεύθυνση η διαφαινόμενη συμφωνία μεταξύ του ελληνικού κράτους και της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας» σύμφωνα με το συνταγματικό της όνομα (FYROM στις διεθνείς της σχέσεις) περί αλλαγής του ονόματος της τελευταίας σε «Βόρεια Μακεδονία» συνιστά μία μερική νίκη του επίσημου ελληνικού εθνικισμού, όπως αυτός εκφράζεται από το Υπουργείο Εξωτερικών και τον ΣΥΡΙΖΑ. Στα μόνα θετικά της συμφωνίας μπορούμε να σταχυολογήσουμε την αναγνώριση μακεδονικής εθνότητας και γλώσσας. Από αυτήν την άποψη και λόγω του ίδιου του γεγονότος της συμφωνίας μπορούμε να μιλήσουμε και για μία μερική ήττα του ελληνικού εθνικισμού, όπως αυτός εκφράζεται από τον «εθνάρχη» Μίκυ Θεοδωράκη, το παπαδαριό, την ακροδεξιά και τον φασισμό.

Η στάση της ελληνικής αναρχίας και αντεξουσίας και κομματιού της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς η οποία συνοψίζεται στο σύνθημα «κανένα έθνος δεν μας ενώνει-κανένα όνομα δεν μας χωρίζει» και σε «Ελλάδα-Τουρκία-Μακεδονία, ο εχθρός είναι στις τράπεζες και τα υπουργεία» είναι ανεπαρκής, αν όχι αποπροσανατολιστική. Κι αυτό γιατί από ιστορική σκοπιά εξισώνει το θύμα με τον θύτη και συνάμα προσπερνά τις διαχρονικές ευθύνες του ελληνικού κράτους.

Ως κομμουνιστές/-ριες και αντιφασίστες/-ριες εμπνεόμαστε από τους αγώνες των Μακεδόνων κόντρα στην καταπίεση που υφίσταντο από το ελληνικό και το βουλγαρικό κράτος, από την πολυεθνική εξέγερση του Ίλιντεν [11], από την εποποιία του ΔΣΕ στις πόλεις και τα βουνά της Μακεδονίας, από τη στάση των μελών του ΚΚΕ τα οποία στον Μεσοπόλεμο με σθένος και θάρρος υπερασπίζονταν κόντρα στις διώξεις και τα βασανιστήρια την διεθνιστική γραμμή του Κόμματός τους.

Η Αυτόνομη Πρωτοβουλία στη Λήθη στο βαθμό που της αναλογεί, στέκεται στο πλευρό του αντιεθνικιστικού κινήματος στη χώρα, έχοντας ξεκάθαρη θέση για το Μακεδονικό ζήτημα. Στεκόμαστε στο πλευρό της Μακεδονικής μειονότητας και στα δίκαια αιτήματα της για την αναγνώριση της Μακεδονικής γλώσσας και μειονότητας, για τον επαναπατρισμό των πολιτικών προσφύγων (όσων έχουν απομείνει στη ζωή) και των οικογενειών τους.

Φωτογραφικό υλικό

This slideshow requires JavaScript.

Σημειώσεις:

[1] Τελικά το φασιστικό συλλαλητήριο στη Σπάρτη έγινε στις 29 Ιουνίου 2018, αν και δεν είχε ιδιαίτερη μαζικότητα.

[2] Δημοσίευμα του 902 από τις εκδηλώσεις στην Φλώρινα Ιούλιος 2016: http://www.902.gr/eidisi/neolaia-paideia/101864/i-omilia-toy-grammatea-toy-ks-tis-kne-n-ampatieloy-sti-sygkentrosi-sti

[3] Βασική θέση του κομμουνιστικού κινήματος εκείνης της εποχής ήταν η δημιουργία μιας ανεξάρτητης σοσιαλιστικής Ομοσπονδίας των Βαλκανίων όπου “Ο μακεδονικός λαός θα αποκτήσει μια ανεξάρτητη, κρατικά ενιαία και ισότιμη θέση στην οικογένεια των λεύτερων λαϊκοδημοκρατικών λαών στα Βαλκάνια”

[4] Οι φασίστες της χρυσής αυγής ανενόχλητοι έχουν κάνει αρκετές παρελάσεις στην Φλώρινα αλλά και αποκλεισμούς στο τελωνείο των Ευζώνων στα σύνορα με την Δημοκρατία της Μακεδονίας. Μία από αυτές ήταν και στις 21 Ιουλίου του 2013.

[5] Πηγή με το άρθρο του Ριζοσπάστη: https://theshadesmag.wordpress.com/2017/06/06/kkemakedonikimeionotita/

[6] Η Εθνική Ένωσις «Ελλάς» -περισσότερο γνωστή με τα αρχικά της, ΕΕΕ ή τρία έψιλον– ήταν η σημαντικότερη αντισημιτική και πρωτοφασιστική ή φασιστική οργάνωση της βόρειας Ελλάδας κατά το Μεσοπόλεμο. Διαβάστε περισσότερα εδώ: https://theshadesmag.wordpress.com/2018/06/24/eee-athina/

[7] Για το Γ’ ψήφισμα της κυβέρνησης Σοφούλη βλέπε σχετικό δημοσίευμα του Ριζοσπάστη 28 Ιουλίου 2002:http://www.rizospastis.gr/story.do?id=1360158

[8] στο ίδιο το δημοσίευμαhttp://www.rizospastis.gr/story.do?id=1360158

[9] Πηγή περιοδικό Νόβα Ζόρα (Φλώρινα) http://novazora.gr/arhivi/10126

[10] Τοποθέτηση σχετικά με τα φασιστικά συλλαλητήρια στη ηλεκτρονική περιοδική έκδοση του Shades: https://theshadesmag.wordpress.com/2018/01/24/o-fasismos-vrodofonazei/

[11] Για την εξέγερση του Ίλιντεν δες εδώ: https://theshadesmag.wordpress.com/2018/05/22/ilinten/ αλλά και εδώ για την διακήρυξη του Κρούσοβο: https://theshadesmag.wordpress.com/2018/02/08/diakiriksi-krousovo/ 

Advertisements

3 Trackbacks / Pingbacks

  1. «Ενάντια στη Λήθη #33» “Σημειώσεις ιστορίας πάνω στο Μακεδονικό Ζήτημα.” | Ώρα Κοινής Ανησυχίας
  2. Μερικές σκέψεις με αφορμή τις διαδηλώσεις στην ΔΕΘ
  3. Μερικές σκέψεις με αφορμή τις διαδηλώσεις στην ΔΕΘ | Benjamin conti

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: