our news

Μερικές σκέψεις με αφορμή τις διαδηλώσεις στην ΔΕΘ

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 2,878 other followers

Γράφει ο Benjamin Conti

Όπως είναι ευρύτερα γνωστό σε όλους/ες, κάθε μέρα που περνάει, η κατάσταση στους χώρους, τις πολιτικές ανταγωνιστικές κινήσεις και εγχειρήματα γίνεται όλο και χειρότερη. Η ανάληψη της κυβερνητικής εξουσίας από το εθνολαϊκιστικό σχήμα των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ το 2015, έφερε στην επιφάνεια περισσότερο από ποτέ την κρίση στρατηγικής και το κενό σχεδιασμού για το σύνολο σχεδόν όσων μιλούν στο όνομα του ανταγωνιστικού και κομμουνιστικού κινήματος.

Ακόμα και αυτοί/ες που δεν είχαν αυταπάτες για το περιεχόμενο και την ουσία της «αριστερής διακυβέρνησης» (που ήταν και λίγοι) και από την αρχή αυτής της παρωδίας έκαναν ξεκάθαρο ότι αυτή η κυβέρνηση αποτελεί επιλογή των πολιτικών σχεδιασμών του ελληνικού κεφαλαίου και της καπιταλιστικής κυριαρχίας στη χώρα γενικότερα, δεν κατάφεραν ούτε να διατυπώσουν ένα στρατηγικό πολιτικό λόγο, αλλά ούτε να συγκροτηθούν αυτόνομα σε οργανωτικό επίπεδο. Αυτή τη ζοφερή κατάσταση τροφοδότησαν διάφοροι πολιτικοί παράγοντες της συγκυρίας με κύριο ίσως την συνολική ήττα που βιώνουμε και τη φτωχή αφήγηση των «αντικαπιταλιστικών» αναλύσεων που επικεντρώθηκαν στο μνημόνιο – αντιμνημόνιο, τον αντιγερμανισμό και τη «κινητοποίηση» της εθνικής λαϊκής κοινότητας ως ένα ενιαίο υποκείμενο κόντρα στους καταπιεστές των τραπεζών και των μεγάλων εθνικών κρατών της Ε.Ε, του ΔΝΤ κοκ. Εκεί άλλωστε συναντήθηκαν ανοιχτά και με την ακροδεξιά που ήταν και η μόνη που αποκόμισε πολιτικά οφέλη από την παρούσα συγκυρία. 

Δεν πρέπει επιτέλους να κλείνουμε τα μάτια στη γενικότερη υποχώρηση του προλεταριακού ανταγωνισμού και το σάστισμα του μπροστά στη συνολική ήττα «αγώνων» με άμεσες διεκδικήσεις, όπως για παράδειγμα, τη καλυτέρευση των όρων πώλησης της εργατικής δύναμης κλπ (βλ. πρόσφατη ήττα του κινήματος στη Γαλλία).

Οι παραπάνω άξονες του πολιτικού λόγου της συντριπτικής πλειοψηφίας της αριστεράς είναι μια παλιά ξαναζεσταμένη σούπα που διαχρονικά αποτελεί τις ιδεολογικές αφετηρίες της. Όπως και με τον αντιαμερικανισμό παλιότερα, έτσι και σήμερα με τον αντιγερμανισμό μπορούμε να διακρίνουμε την ουσία  αυτής της ιδεολογικής προσέγγισης και τους πατρικούς της δεσμούς με τη κυρίαρχη ιδεολογία και την ευθυγράμμιση της με την κυρίαρχη εθνική αφήγηση. Έτσι εξηγείται και το σάστισμα μπροστά και στο Μακεδονικό ζήτημα και τα φασιστικά συλλαλητήρια. Το μεγαλύτερο κομμάτι της αριστεράς δεν κατάφερε καν να πει τα αυτονόητα, όσο δε για το μεγαλύτερο από τα κόμματα της αριστεράς (οργανωτικά τουλάχιστον), το ΚΚΕ, υιοθέτησε σοσιαλσοβινιστικές θέσεις, έφτασε ακόμα και στο σημείο να παραχαράξει την ίδια του την ιστορία.

Η πλειοψηφία της αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου, διαδήλωσε στη ΔΕΘ χωρίς να λέει τίποτα το νέο, χωρίς να αναρωτιέται γιατί τα νούμερα των διαδηλωτών είναι αισθητά λιγότερα από άλλα χρόνια. Αδυνατεί να δει την πολύπλοκη συγκρότηση του κόσμου του Κεφαλαίου, όπως επίσης τα όρια, τις αντιφάσεις και εν τέλει την κρίση και τραγική συρρίκνωση του Ελληνικού Κεφαλαίου, ως κομμάτι της ευρύτερης κρίσης του πολιτισμού της αξίας στο σύνολο του. Αδυνατεί να δει ότι σήμερα το τέλος της «νεοφιλελεύθερης» περιόδου (ότι και να σημαίνει αυτό) , ασχέτως αν ανοίγει το δρόμο στις «αντικειμενικές συνθήκες για τον σοσιαλισμό» που λέει και το ΚΚΕ, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι βαδίζουμε σε ένα τέτοιο τον δρόμο. Και εδώ, ας θυμηθούμε τα λόγια της Λούξεμπουργκ «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα» με τη δεύτερη να μας απειλεί καθημερινά ως μια πιθανή εξέλιξη της ανθρώπινης ιστορίας. Η ακροδεξιά στροφή στην Ευρώπη είναι αποτέλεσμα της απουσίας του κομμουνιστικού και ανταγωνιστικου ρεύματος. Από την Αυστρία, Ιταλία, Γερμανία, Ουγγαρία μέχρι κάθε άλλη γωνιά της Ευρώπης, ο νεοφασισμός ανεβαίνει στην εξουσία και παρουσιάζεται ως ο υπερασπιστής των δυτικών αξιών και της αστικής δημοκρατίας. Την στιγμή που γράφω αυτό το σχόλιο, το γερμανικό νεοφασιστικό λαϊκίστικο μόρφωμα του AFD είναι δεύτερο κόμμα στις Γερμανικές δημοσκοπήσεις.

Επαναλαμβάνοντας και μια από τις κύριες πολιτικές αφετηρίες του Shades, είναι καιρός να μελετήσουμε και να επικοινωνήσουμε για τους κύριους παράγοντες που μας έχουν φέρει σε αυτό το πολιτικό τέλμα. Δεν είμαστε εδώ για να προτείνουμε λύσεις που ως δια μαγείας θα μας λύσουν τα προβλήματα.Ωστόσο, όσο αναπτύσσονται ξανά οι κοινωνικοί αγώνες, όσο διευρύνεται ξανά η ανταγωνιστική πρακτική στους χώρους των μητροπόλεων και της υπαίθρου, τόσο η θεωρητική μας επεξεργασία θα εμπλουτίζεται και όχι το αντίθετο.

Advertisements

1 Trackback / Pingback

  1. Μερικές σκέψεις με αφορμή τις διαδηλώσεις στην ΔΕΘ | Benjamin conti

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: