our news

Το Τουρκικό συνδικαλιστικό κίνημα.

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 4,230 other followers

Άρθρο του Αβραάμ Μπεναρόγια (1910) που το πήραμε από το βιβλίο “Ελπίδες και πλάνες” που εμπεριέχει άρθρα και τοποθετήσεις του μεγάλου Εβραίου σοσιαλιστή, ηγετική φυσιογνωμία της Φεντερασιόν. 

Η Τουρκική οικονομία και κουλτούρα είναι γενικά και ουσιαστικά διαφορετικές από εκείνες της Δυτικής Ευρώπης. Μέχρι στιγμής δεν έχει μελετηθεί εάν και μέχρι ποιο σημείο μπορεί να υπάρξει μια προσέγγιση του ευρωπαϊκού μοντέλου, μετά την πτώση της απολυταρχίας. Όμως το πιο πρόσφατο συνταγματικό κράτος έχει κάτι να αναφέρει πάνω στο εργατικό κίνημα ή στις πρώτες φάσεις του εργατικού κινήματος.

Η Τουρκία, είναι ως γνωστό, μια χώρα τεράστια με φυσικό πλούτο απέραντο. Ήδη κάτω από το απολυταρχικό καθεστώς του Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίντ και με την παρουσία της Ευρωπαϊκής Διπλωματίας άρχισε να αναπτύσσει τη βαριά βιομηχανία. Η βαριά βιομηχανία προστατευμένη και υποστηριζόμενη απ’ την τότε κυβέρνηση γνωρίζει μια αξιοσημείωτη εξέλιξη και κατά συνέπεια δεν λείπει ούτε η εργατική τάξη. Έχουμε τη σταθερή ελπίδα ότι η βιομηχανία, κάτω από το σύστημα της συνταγματικής κυβέρνησης θα κάνει μεγάλες προόδους και θάναι μετά από λίγο σε θέση να αναμετρηθεί ανταγωνιστικά με την ευρωπαϊκή βιομηχανία.

Ήδη πολύ καιρό πριν την κατάργηση του αυταρχικού συστήματος διακυβέρνησης η εργατική τάξη αισθάνθηκε την ανάγκη να ενωθεί. Το μοναδικό της μέσο άμυνας ενάντια στην εκμετάλλευση των αφεντικών ήταν αποκλειστικά η απεργία. Όμως, η εργατική τάξη δεν κατάφερε να οργανωθεί κάτω απ’ τη συνεχιζόμενη απειλή καταδίωξης του καθεστώτος. Η επανάσταση των νεοτούρκων την απελευθέρωσε από την πολιτική σκλαβιά, την οποία τώρα οι τούρκοι νομοθέτες προσπαθούν να εισάγουν ξανά σιγά σιγά. Η πάλη των εθνοτήτων, το χειρότερο εμπόδιο για μια πραγματική οικονομική οργάνωση του προλεταριάτου ατονεί περισσότερο από όλα τ’ άλλα στις γραμμές των εργατών. Είμαστε πεισμένοι ότι οι προσπάθειες του οθωμανικού προλεταριάτου θα το οδηγήσουν γρήγορα στο να αποδείξει τη δύναμή του και να αποκτήσει σημασία στα μάτια του ευρωπαϊκού κόσμου.

Σχεδόν εκατόν πενήντα χιλιάδες εργάτες έχουν ενωθεί σε οργανώσεις κατά κατηγορία στην Κωνσταντινούπολη, Προύσα, Τσουγκουλντάκ, Ada kapu, Σμύρνη, Καβάλα, Ξάνθη, Δράμα, Κομοτηνή, Σαλονίκη, Γευγελή, Üsküb, Βοδενά και σε άλλα μέρη. Σχεδόν όλες οι οργανώσεις βρίσκονται ακόμη σε εμβρυακή κατάσταση. Μερικές απ’ αυτές έχουν ένα χαρακτήρα σαφώς εθνικό, άλλες είναι κάτω από την επήρεια ατόμων που ξέρουν κάποια πράγματα για τις ανάγκες της εργατικής τάξης΄ένας μικρός αριθμός είναι ανεξάρτητος και είναι κάτω από την καθοδήγηση ευφυών εργατών με σοσιαλιστικές τάσεις.

Το έργο του συνδικαλιστικού κινήματος στην Τουρκία είναι διπλό:

Κατά πρώτο πρέπει να υπερασπιστεί τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και κατά δεύτερο λόγο πρέπει να διαδώσει τις ιδέες της αλληλεγγύης και πρέπει να καταπιαστεί και με τη διαπαιδαγώγηση της αμαθούς μάζας. Στη χώρα υπάρχουν αρκετά σχολεία αλλά χρησιμοποιούνται  όλα για εθνικιστική προπαγάνδα.

Τα συνδικάτα αποτελούν στην Τουρκία τις πρώτες και τις πιο ενδιαφέρουσες δυνάμεις πλησιάσματος των διαφορετικών στοιχείων, πλησιάσματος που είναι συνθήκη απαραίτητη για την κανονική ανάπτυξη των συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Μια συνδικαλιστική δραστηριότητα οδηγημένη συνειδητά και κατεχόμενη από εκείνο το πνεύμα αλληλεγγύης που είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα όλων των οργανώσεων που παλεύουν ενάντια  στα «αφεντικά» και την εγωϊστική τους άποψη περί ιδιοκτησίας θα διαφωτίσει τη μάζα των εργατών πάνω στην πραγματική σοσιαλιστική θέση του προβλήματος των εθνοτήτων. Μια παρουσίαση, κατά κάποιο τρόπο διεξοδική, του τούρκικου εργατικού κινήματος, είναι ακόμα πολύ δύσκολη. Δεν είναι τόσο εύκολο να έχουμε στατιστικές για τις οργανώσεις, απ’ τους «άπειρους» διοικητές – διευθυντές τους. Γι’ αυτό μέχρι στιγμής θα πρέπει να περιοριστούμε σε ένα μικρό σχέδιο.

Θα ‘ναι χρήσιμο παρ’ όλες τις παροδικές ανατροπές για την παραπέρα οικοδόμηση της τούρκικης αυτοκρατορίας σε ένα πραγματικά μοντέρνο κράτος. Αλλά θα ‘ναι χρήσιμο επίσης και στις οργανώσεις της εργατικής τάξης που οικονομικά και πνευματικά τείνουν προς ένα ψηλότερο επίπεδο. Τα πιο ενεργητικά και ενδιαφέροντα συνδικάτα στην Τουρκία είναι:

Στην  Κων/πολη το συνδικάτο των ξυλουργών, η ένωση των ραφτάδων,ο συνεταιρισμός των υπαλλήλων και των εργατών των ανατολικών σιδηροδρόμων.

Στην Προύσα, το συνδικάτο των εργατών υφαντών μετάξης.

Στη Σαλονίκη, το συνδικάτο των εργατών καπνού, ο συνεταιρισμός υποστήριξης των υπαλλήλων και εργατών του σιδηρόδρομου Σαλονίκης -Μοναστήρι.

Στη Σμύρνη το συνδικάτο των εργατών του Οθωμανικού καπνού. το συνδικάτο των εργατών στα βαμβακοκλωστήρια, η ένωση των αχθοφόρων.

Στο Zunguldak: η ένωση των ανθρακορύχων.

Στη Δράμα, Καβάλα, Ξάνθη , Κομοτηνή και Γευγελή: η ένωση των εργατών καπνού.

Ο αριθμός των μελών στα διάφορα συνδικάτα είναι μεταξύ 125.000 και 150.000. Πέρα απ’ αυτό στην Τουρκία άρχισε να σχηματίζεται ένας αξιόλογος αριθμός εργατικών οργανώσεων. Αυτές είναι:

Στην Κων/πολη οι εργάτες φούρνων, οι εργαζόμενοι στα τραμ, οι εργαζόμενοι στα βαμβακοκλωστήρια, οι εργαζόμενοι των (ναυστάθμων}, (οπλοστασίων), οι εργαζόμενοι στη κατασκευή  χαρτιού τσιγάρων, οι τυπογράφοι, οι σερβιτόροι και άλλοι.

Στην AdA Kapu: οι εργάτες μεταλλουργίας.

Στη Σαλονίκη: οι ξυλουργοί , οι εργάτες μετάξης γιούτας, οι υπάλληλοι και οι εργάτες των σιδηροδρόμων (ανατολικός σιδηρόδρομος Σαλονίκη – Κων/πολη), οι σερβιτόροι, οι υποδηματεργάτες, οι εργάτες των εργοστασίων κατασκευής χαρτιού τσιγάρων, οι ραφτάδες και άλλοι.

Στη Σμύρνη: οι εργάτες του μονοπωλίου καπνού, οι αχθοφόροι, οι ραφτάδες, οι υποδηματεργάτες.

Στα Βοδενά, Karaferia και αλλού: οι εργάτες και οι εργάτριες των βαμβακοκλωστηρίων.

Συμπερασματικά είναι φανερό ότι στην Τουρκία, υπάρχει μια όχι αμελητέα συνδικαλιστική οργάνωση, η οποία γρήγορα, θα γίνει μια ακόμη δύναμη του διεθνούς εργατικού κινήματος.

Στις οργανώσεις ο σοσιαλισμός παίζει ήδη ένα σημαντικό ρόλο, ειδικότερα στη Θεσσαλονίκη, όπου οι σοσιαλιστικές ιδέες κατευθύνουν τα βήματα των εργατών και φωτίζουν το δρόμο τους.

Υπογραφή: Abraam Benaroya, Die Türkische Gewerkschaftsbewegung «Sozialistische  Monatschefte», vol. 14, n. 16-18

 

Μετάφραση από τα γερμανικά: Χρήστος Μακρής.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: