τελευταία νέα σε τίτλους

βήματα στο Λίχτενμπεργκ

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 3,141 other followers

Γράφει η Ιόλη Σαγριάν

Βαδίζω προς μια παλαιά κατάληψη στα όρια του Λίχτενμπεργκ. Η είσοδος είναι όμορφα πλαισιωμένη με αναρριχητικά φυτά και τρiγύρω κείτονται ποδήλατα παλαιά και σκουριασμένα.

Μια ταμπέλα, στραβά χωμένη στο έδαφος, αναγράφει ” ησυχία μετά τα μεσάνυχτα παρακαλώ. Το μικρό μας χωριό δεν αντέχει τους υψηλούς τόνους”. Κανείς δε δίνει δεκάρα σε αυτή τη παρωχημένη εντολή.Όλοι μουρμουράνε δυνατά περιμένοντας να μπούνε γδυτοί στo ρωμαικό λουτρό που βρίσκεται μέσα σε ένα από τα δωμάτια του κατειλημμένου κτηρίου. Στην είσοδο, ένας νεαρός με ξανθιά περούκα μου χαμογελά και με παρακαλεί να δώσω στοιχεία, ψεύτικα ή αληθινά, για ένα μάζεμα υπογραφών ωστε να μην κλείσει η κατειλημμένη εστία. Συμπληρώνω δειλά, ”Βίλχελμ Κάιζερ” κι από κάτω ”Ερίκα Μπερτ” μαζί με δύο φανταστικές διευθύνσεις. Γελώ, μα βλέπω πως κανείς άλλος δε γελά με το αστείο μου, κοιτάνε όλοι στο ταβάνι, αμίλητοι, κοιτάνε την προτομή του Κάιζερ να στέκεται αυστηρή μαζί με δύο βαλσαμωμένες πάπιες στην άκρη του δωματίου.

Μπαίνω δειλά στο λουτρό που ναι γεμάτο από υδρατμούς και βουτώ διακριτικά, όλο ανατριχιασμένη στο νερό. Βλέπω έναν νεαρό άνδρα,πανύψηλο με αρθρώσεις στραβές να κουρνιάζει στην άκρη, ιδρωμένος από την εξάντληση της υψηλής θερμοκρασίας. Οι θέρμες αδειάζουν και βλέπω πως το βλέμμα του γίνεται μυστήριο κι αυστηρό κι έρχεται, σχεδόν αερικός με αργά βήματα κατά πάνω μου. Δεν ξέρω πως κινητοποιήθηκα, μα την επόμενη κιόλας στιγμή, συνειδητοποίησα πως κάτω από το δέρμα του βρίσκεται μια κρυφή λεπίδα. Τον νυχιάζω ευθύς κι εκείνος γλιστρά στο μαρμάρινο σκαλί κι αφού αφαιρώ την αιχμηρή λεπίδα, πιάνω τα χέρια του και σχίζω με δύναμη τις φλέβες του. Είναι τόσο σκληρές… αυτή η σκληρή πέτσα με αναγκάζει να καταβάλλω πολλή δύναμη, τόση, ωστε να σωριαστώ κι εγώ στα χλιαρά νερά του λουτρού, καθώς τα βλέπω να αναμειγνύονται με το αραιό αίμα. Χάνει τις αισθήσεις του σιγά, σιγά. Τρέχω γυμνή, κρατώντας σφιχτά τη λεπίδα σαν τρόπαιο. Φωνάζω, μα δεν έχω φωνή. Φωνάζω βουβά, ρίχνομαι σε νευρικά γέλια με τέτοια δύναμη εσωτερική ωστε το κρύο να φαίνεται πια αμελητέο στον παγωμένο δρόμο.

Στην επόμενη σκηνή τρέχω αθώα σαν το παιδί, πανευτυχής στους δρόμους του Αμβούργου με τη γλυκιά συντροφιά του Ερρίκου Χάινε. Με ρωτά το όνομα μου, μα το έχω ξεχάσει πια. Αν δεν το θυμάσαι, συμπληρώνει με ένα βλέμμα τρυφερό, υπάρχει πάντοτε ένα όνομα φτιαχτό για να φορέσεις στο πρόσωπο. Μενω άναυδη. Ξέρει, ξέρει πράγματι για το περιστατικό στο λουτρό: Ξέρει για εκείνo το βράδυ που ξεκίνησε από δύο ψεύτικα ονόματα και κατέληξε σε αραιούς υδρατμούς και έναν τυφλό φόνο. Γυρνώ το κεφάλι λαχανιασμένη κι εκείνος μου δείχνει καθησυχαστικά μια φωλιά από σπουργίτια, σύμβολο εστίας κι οικειότητος. Ο ήχος από τα κρωξίματα μέσα στη λάσπη και τα φύλλα με ηρεμεί και βυθίζομαι έτσι σε ύπνο εν ύπνω γενομενο…

Και πέφτω σε ένα κενό καθώς αλλάζουν ξανά οι παραστάσεις κι όταν ξυπνώ, βλέπω πως αγκομαχώ σαν κάρβουνο στην πυρά, λουσμένη από χαρά και τρόμο.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: