our news

1918 – 2018: Εκατό χρόνια από την κομμουνιστική εξέγερση στη Γερμανία

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 4,230 other followers

Γράφει ο Benjamin Conti

Η κομμουνιστική επανάσταση στη Γερμανία ήταν η πιο κρίσιμη στιγμή για το επαναστατικό κίνημα στην Ευρώπη, γιατί εκεί από το 1918 μέχρι το 1923 διακυβεύτηκε το εγχείρημα της ανατροπής του καπιταλισμού και της επικράτησης του σοσιαλισμού. Μέσα στην καρδιά του αναπτυγμένου καπιταλιστικού κόσμου φάνηκε καθαρά ότι όλα είναι πιθανά και ότι στην ιστορική διαδικασία οι εξεγέρσεις και τα επαναστατικά κινήματα είναι πάντα ένας κανόνας, μια ρωγμή στην κανονικότητα, που φέρνει στην επιφάνεια αυτό που μέχρι πριν έμοιαζε αδύνατο. Από την επαναστατική εξέγερση των ναυτών στο Κίελο στις 9 Νοέμβρη του 1918, μέχρι και τα γεγονότα των επόμενων μηνών που συνοδεύτηκαν και με τη δολοφονία της Ρόζας Λούξεμπουργκ και του Καρλ Λίμπκνεχτ (15 Γενάρη 1919) από τα freikorps με εντολή των σοσιαλδημοκρατών, η κομμουνιστική επανάσταση στη Γερμανία ήταν το πιο προωθημένο επαναστατικό κίνημα στην ιστορία του 20αι. Και αυτό γιατί σε αντίθεση με την Οκτωβριανή Επανάσταση, τα επανασταστικά γεγονότα του ’18-’19, έλαβαν χώρα στην καρδιά της ανεπτυγμένης καπιταλιστικής Ευρώπης, όπου μας έδειξαν ότι σε ελάχιστο χρονικό διάστημα μπορεί όλα να γυρίσουν μπούμερανγκ για τη καπιταλιστική κυριαρχία.

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ, ο Καρλ Λίμπκνεχτ, η Κλάρα Τσέτκιν, ο Φρανς Μέρινγκ, o Λεβινέ και πολλοί σπουδαίοι επαναστάτες στη Γερμανία συγκρότησαν την οργάνωση “Σπάρτακος” ύστερα από τη ρήξη με τη σοσιαλσοβινιστική και ενσωματωμένη Σοσιαλδημοκρατία του SPD και ίδρυσαν το ΚΚ Γερμανίας (KPD) το Δεκέμβρη του 1918. Αλλά ήδη τον Γενάρη του 1919 η εξέγερση κόστισε τη ζωή της Λούξεμπουργκ και του Λίμπκνεχτ, ενώ λίγο αργότερα πέθανε και ο Φρανς Μέρινγκ. Τον Μάρτη του 1919 χάθηκε και ο Λεβινέ όταν η απόπειρα εγκαθίδρυσης του Σοβιέτ στη Βαυαρία πνίγηκε στο αίμα.

Τα επαναστατικά γεγονότα του ’18 -’19 μας έδειξαν με ένα τρόπο καθαρό ότι η ενσωμάτωση του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος στον εθνικό σχηματισμό και η ανάληψη κυβερνητικών ρόλων συνοδεύεται πάντα με την σκληρή καταστολή σε βάρος του ανταγωνιστικού κινήματος και την αντεπανάσταση. Είναι κάτι που η ίδια η Λούξεμπουργκ είχε προειδοποιήσει πολύ νωρίτερα μέσα από τον γραπτό της λόγο, δηλαδή για τον κίνδυνο μιας τέτοιας πορείας ενσωμάτωσης της σοσιαλδημοκρατίας.

Τα λάθη και οι ελλείψεις του κινήματος των Σπαρτακιστών ήταν τεράστια. Ωστόσο, αυτό δεν μειώνει στο ελάχιστο την πολιτική αξία του. Ας υπογραμμίσουμε, για παράδειγμα, ότι οι κομμουνιστές στη Γερμανία ήταν αυτοί που έριξαν το σύνθημα ότι ο εχθρός είναι εδώ μέσα στην ίδια μας τη χώρα, ήταν αυτοί που με ένα τρόπο άμεσο έβαλαν το ζήτημα του προλεταριακού διεθνισμού στη πράξη έναντι της “πολιτικής της αυτοδιάθεσης των εθνών”, που είχε ως αποτέλεσμα την εξάπλωση των επαναστατικών γεγονότων και στην Αυστροουγγαρία. Αν αυτές οι επαναστατικές ρήξεις είχαν επικρατήσει, σίγουρα θα είχαμε μια εντελώς διαφορετική εξέλιξη των ιστορικών γεγονότων.

Δεν μπορούμε σήμερα, 100 χρόνια μετά, παρά να συνεχίζουμε να αντλούμε μαθήματα από την κομμουνιστική επανάσταση στη Γερμανία, κάτι που σίγουρα χρειάζεται μια προσεκτικότερη μελέτη. 100 χρόνια μετά, καθώς ο αντικομμουνισμός διαπερνά το σύνολο των πολιτικών τάσεων και όψεων της κυρίαρχης ιδεολογίας, δική μας δουλειά είναι να εντοπίσουμε τα δυνατά της σημεία, να αντλήσουμε τα δικά μας συμπεράσματα για την κατεύθυνση της ανασύστασης του κομμουνιστικού κινήματος.

Στη Γερμανία αυτές τις μέρες επιχειρείται να ενσωματωθεί η Γερμανική Επανάσταση στην κυρίαρχη εθνική αφήγηση, αλλοιώνοντας τη σημασία της και τα γεγονότα. Σε κάθε γωνιά του Βερολίνου, από δημαρχεία μέχρι μουσεία, πανεπιστήμια κοκ, γίνονται εκδηλώσεις για τα 100 χρόνια και μάλιστα γίνονται με μεγάλο πολιτικό θράσος από τους πολιτικούς απογόνους αυτών που έπνιξαν την επαναστατική εξέγερση στο αίμα. Και για να μην υποτιμάμε τον αντίπαλο πρέπει να επισημάνουμε ότι είναι μια πάγια τακτική του γερμανικού καπιταλιστικού κράτους, όπου κρατά και το μαστίγιο να κρατά και το καρότο, ανάλογα με την περίσταση. Το ξαναγράψιμο της ιστορίας γίνεται από τη “νέα Γερμανική ιδεολογική αφήγηση”, που παρουσιάζεται ωστόσο ανεκτική και “αντικειμενική”, ενώ στην πραγματικότητα είναι ιδιαίτερα ευέλικτη και επικίνδυνη.

100 χρόνια μετά, το δικαίωμα στη γενική πολιτική απεργία είναι παράνομο στη Γερμανία, όπως παράνομη είναι και η χρησιμοποίηση του τίτλου KPD από οποιονδήποτε. Η κρατική καταστολή στη Γερμανία είναι ένας κανόνας για οποιοδήποτε κίνημα μικρό ή μεγάλο πάει να σηκώσει ανάστημα στα σημερινά προβλήματα. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία περίπου 30.000.000 άτομα στη Γερμανία σήμερα ζούνε στο όριο της φτώχειας ή και κάτω από αυτό. Η άνοδος του νεοφασιστικού φαινομένου συνοδεύεται από πογκρόμ, από την αναβίωση του αντισημιτισμού και από την περιθωριοποίηση κομματιών της εργατικής τάξης, κυρίως των μεταναστών (gastarbeiter).

Tέλος να μην ξεχνάμε και την αντικομμουνιστική αφήγηση της ίδιας της Ε.Ε., που επιχειρεί με κάθε ευκαιρία να εξισώσει τον κομμουνισμό με τον φασισμό. Απέναντι σε αυτή και σε κάθε άλλη απόπειρα αναθεώρησης της ιστορίας θα πρέπει να είμαστε πάντα έτοιμοι/ες να απαντήσουμε. Η διεξοδική μελέτη των γεγονότων της Γερμανικής Επανάστασης είναι το δικό μας καθήκον. Μια παρακαταθήκη για το μέλλον.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: