τελευταία νέα σε τίτλους

Ανταπόκριση: ”όλο το Βερολίνο μισεί τις ένοπλες στρατιές”

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 3,089 other followers

Της Ιόλης Σαγριάν

Η απογευματινή αδήλωτη πορεία της 1ης Μαίου στο Βερολίνο βρήκε χιλιάδες ανθρώπους στο δρόμο σε μια συμβολική εκκίνηση από το τετράγωνο των στεκιών γύρω από την Frankfurter Allee και τη Samariterstrasse.

Κάτι περισσότερο από συμβολική, η πορεία και τα συνθήματα της στόχευαν στην έκφραση μιας πολωμένης οργής που έχει συσσωρευθεί εδώ και λίγα χρόνια. Η κορύφωση της βρίσκεται στο ιστορικό των τελευταίων μηνών με την παντοδυναμία της Deutsche Wohnen, μιας κτηματομεσιτικής εταιρείας που κατέχει πια το σημερινό Βερολίνο κι αγοράζει κτήρια για να τα μεταπωλήσει σε επενδυτές για εμπορικούς σκοπούς, εκτοξεύοντας τα νοίκια κι εκδιώχνοντας αυτούς που μένουν στην γειτονιά με παλαιότερα, φθηνότερα συμβόλαια. Ας φανταστούμε την κατάσταση σαν μια μόλυνση σε μετάσταση.

Φυσικά αδήλωτη και παράνομη πορεία στο Βερολίνο σημαίνει ευθύς μια πολύ επικίνδυνη καταστολή, με πέντε χιλιάδες εκπαιδευμένους μπάτσους οι οποίοι αναζητούσαν ως και την ελάχιστη αφορμή για να διαλύσουν βίαια την πορεία. Μια ολόκληρη στρατιά από πεινασμένα Ουρούκ- Χάι, ζωσμένα με μίσος και στρατιωτική ψυχραιμία, σχημάτισαν ένα ευθύ ασφυκτικό κλοιό γύρω από τους διαδηλωτές. Στο τέλος της πορείας, η ψυχραιμία έδειξε το ανεστραμμένο πρόσωπο της όταν παρατεταγμένοι άρχισαν να παρελαύνουν άγρια και με μίσος πάνω στους διαδηλωτές, κλωτσώντας, ρίχνοντας, μαζεύοντας όποιον δεν προλάβαινε να μείνει όρθιος στην πορεία τους, όποιον είχε την ατυχία να βρίσκεται μόνος και ασυνόδευτος.

Ανοίγοντας κεφάλια, σέρνοντας ανθρώπους στις ράγες των τραίνων, στοιβάζοντας συλληφθέντες στις κλούβες και τα περιπολικά, οι έννομοι στρατιώτες έμοιαζαν με ένα σαρωτικό κύμα που εξοργιζόταν όλο και περισσότερο βλέποντας πως ο κόσμος δεν έσπαγε μα παρέμενε σε άγρια αντεπίθεση.

Κύματα ανθρώπων έφτιαχναν έναν προστατευτικό κλοιό και σε επαγρύπνηση έπεφταν πάνω στο άκαμπτο σώμα των μπάτσων με μπουνιές, κλωτσιές και μπουκάλια ώστε να σώσουν όποιον έπεσε στη βορά τους. Ήταν σα να βρίσκεσαι στο κέντρο μιας αποκτήνωσης, προσπαθώντας να κρατήσεις την ισορροπία σου ανάμεσα σε σπασμένα γυαλιά, με τον συνεχή φόβο πως ο συντεταγμένος βηματισμός θα εμφανισθεί από κάποιο σημείο να σε περικυκλώσει.

Κάτι το οποίο θεωρούμε πια γεγονός, οτι δηλαδή η βία της αστυνομίας είναι μια σταθερά στον κορμό της πόλης, φτάνει να αιωρείται πια από πάνω μας σαν μάταιο, σα δεδομένο. Αυτή η αυτονόητη καταστολή που έχει εγγραφεί στην εμπειρία μας, είναι σαν ένας άψυχος μα θερμόαιμος οργανισμός που βρίσκεται συνεχώς σε αυτοαναπαραγωγή, συνεχώς σε κλιμάκωση. Συχνά λέμε πως αυτά τα ένοπλα κτήνη έχουν παντού το ίδιο πρόσωπο, την απρόσωπη μορφή της κρατικής βίας. Μα χθες, αυτή η δομική εξήγηση είχε εξανεμιστεί και τη θέση της πήρε ένα πρωτόγονο ένστικτο αυτοπροστασίας, ένα πυρωμένο αίσθημα πως βρίσκεσαι στη τελευταία νύχτα του κόσμου.

Κι αφού η νύχτα είχε πέσει, οι άνθρωποι πήραν το δρόμο του γυρισμού: κάποιοι τραγουδώντας, άλλοι μεθυσμένοι με κατάρες στο στόμα τους, άλλοι με διάσειση, σχισμένα γόνατα και μια αίσθηση πως αυτός ήταν μονάχα ο πρόλογος. Κι όχι άδικα: μετά την πορεία, η αστυνομία έσπευσε στα στέκια να συνεχίσει την επιτηρηση με τη συνοδεία των οδοκαθαριστικών, τα οποία ρουφούσαν αχόρταγα τα σπασμένα μπουκάλια, ώστε να μην μείνει καμία ανάμνηση. Ωστε να παραμένει η καθαρή εικόνα της περιοχής, μιας περιοχής που αύριο κιόλας θα εξευγενισθεί, αποκλείοντας όλα αυτά τα κομμάτια που την κρατάνε τώρα ζωντανή και βιώσιμη. Ώστε να παραμείνει ακέραιη η αίγλη της φαντασίωσης πως το Βερολίνο είναι ένας παράδεισος ανοχής και ακραιφνούς απόλαυσης οπου ο καθένας μπορεί να εκφρασθεί ξέφρενα, αρκεί να είναι Σάββατο βράδυ.

Αν υπάρχει κάποιο συμπέρασμα, για όσους ξεβράσθηκαν εδώ, είναι πως χθες σχηματίστηκε μια ρωγμή σ’ένα σώμα αδρανές και κατεσταλμένο που βρισκόταν σε κώμα εδώ και καιρό. Κι αν είναι αλήθεια πως η πείρα κάνει τον άνθρωπο πιο υποψιασμένο, σίγουρα δεν τον ωριμάζει, δεν τον ακινητοποιεί, δεν του αφαιρεί την ορμή να ξεχυθεί σαν αφηνιασμένο άλογο όταν βρει συντεταγμένα την ευκαιρία να ουρλιάξει.

Αν υπάρχει κάποιο συμπέρασμα, μοιάζει με μία ρωγμή σε ένα πείραμα αρχιτεκτονικό που το φυλάνε ολημερίς κι ολονυχτίς στρατιές από πέτρινες κοτρόνες.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: