our news

Ένα σχόλιο για τον “αντιφασισμό” του ΣΥΡΙΖΑ

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 3,046 other followers

Από τις φετινές εκδηλώσεις για την Αντιφασιστική Νίκη

Γράφει ο Benjamin Conti

Για ακόμα μια φορά, στις 9 Μάη, μέρα της Μεγάλης Αντιφασιστικής Νίκης, αποφασίσαμε να επισκεφτούμε το Σοβιετικό Μνημείο στο πάρκο Treptow για να αφήσουμε λίγα λουλούδια στη μνήμη των θυμάτων του Κόκκινου Στρατού. Η μέρα αυτή παραμένει στη μνήμη μας ένα σύμβολο για την καθοριστική συμβολή του Κόκκινου Στρατού, των αντιφασιστικών και παρτιζάνικων κινημάτων σε ολόκληρη την Ευρώπη στην συντριβή του ναζισμού.

Βέβαια, για να είμαστε ειλικρινείς, αυτή τη βόλτα στο Σοβιετικό Μνημείο την κάνουμε πάντα με βαριά καρδιά. Γιατί δεν μπορεί κανείς μας να νιώσει άνετα ανάμεσα σε μεθυσμένους Ρώσους με την κορδελίτσα του Αγίου Γεωργίου (σημερινό εθνικιστικό σύμβολο) που πίνουν από το πρωί στο πάρκο γιορτάζοντας τη «μητέρα Ρωσία» που νίκησε στον πόλεμο. Η χρήση της επετείου από τους διάφορους εθνο-αντιιμπεριαλιστές συνοδοιπόρους της Ρώσικης εθνικής προπαγανδιστικής μηχανής γίνεται με τον πιο χυδαίο τρόπο. Η Κόκκινη σημαία στο πάρκο κυματίζει δίπλα στη σημερινή ρώσικη σημαία, συμβολίζοντας την ιδέα της μεγάλης ισχυρής Ρωσίας και τον μισαλλόδοξο εθνικισμό της. Στο πάρκο εκτός από τον απλό κόσμο που κάνει την επίσκεψη του για να τιμήσει τα θύματα, έχουν κάθε χρόνο τραπεζάκια διάφοροι γραφικοί μαοϊκοί και άλλοι αριστεριστές. Στην πίσω είσοδο του πάρκου γίνεται μια συναυλία με παρουσία κόσμου από τον ευρύτερο χώρο της αριστεράς. Εκεί στις ομιλίες μπορεί κάποιος/α να ακούσει αναφορές και καταδίκες του αντισημιτισμού, του αντιτσιγγανισμού και του αντικομμουνισμού. Αυτό βέβαια δεν σώζει την κατάσταση.

Η ιστορική γενίκευση και ενσωμάτωση της Αντιφασιστικής Νίκης στην σημερινή εθνική αφήγηση του ρωσικού καπιταλιστικού κράτους είναι η μια όψη του νομίσματος.

Η άλλη όψη του νομίσματος δεν μπορεί παρά να είναι η επίσημη πολιτική γραμμή της Ε.Ε για την επέτειο της 9ης Μαΐου. Ανήμερα της επετείου της Αντιφασιστικής Νίκης διεξάχθηκε η άτυπη σύνοδος κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Σιμπίου της Ρουμανίας. Εκεί βρέθηκε σύσσωμος ο αστικός πολιτικός κόσμος των κομμάτων που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στο κυβερνητικό τιμόνι των κρατών μελών της Ένωσης, μεταξύ αυτών, και ο “αριστερός” ΣΥΡΙΖΑ (του Αλέξη Τσίπρα). «Φιλελεύθεροι» και «σοσιαλδημοκράτες», «συντηρητικοί» και «προοδευτικοί», όλοι μαζί επιβεβαίωσαν για μια ακόμα φορά τη σαπίλα της κυρίαρχης ιστορικής αφήγησης της Ευρωπαϊκής Ένωσής. Βάφτισαν την επέτειο της Αντιφασιστικής Νίκης «μέρα της Ευρώπης» και μεταξύ άλλων συμβολικά οι πρωθυπουργοί των κρατών μελών υπέγραψαν ένα ακόμα αντικομμουνιστικό αφήγημα που γράφει: «Τριάντα χρόνια πριν, εκατομμύρια άνθρωποι πολέμησαν για την ελευθερία τους και για την ενότητα και γκρέμισαν το Σιδηρούν Παραπέτασμα». Ότι φυσικά επέλεξαν την μέρα αυτή για να προωθήσουν ακόμα μια φορά τον ιστορικό ρεβιζιονισμό και την αντικομμουνιστική προπαγάνδα ήταν κάτι που το αναμέναμε. Δεν περιμέναμε και τίποτα καλύτερο σε μια Ευρώπη που στα ανατολικά της σύνορα τα SS γιορτάζονται ως ήρωες, ενώ την ίδια ώρα διώκεται ακόμα και η λέξη «κομμουνισμός».

Ασχέτως τι άποψη έχει κανείς/καμιά για την πορεία και την ήττα του ιστορικού εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος και των κρατικών μορφών που πήραν στην ιστορία, είναι σημαντικό να αντισταθούμε σε κάθε απόπειρα αναθεώρησης της ιστορίας ως συνεκτικού στοιχείου της κυρίαρχης ιδεολογίας της Ε.Ε. και των Κρατών-Μελών της. Γιατί η σημερινή απόπειρα γενίκευσης και σχετικοποίησης του υπαρκτού «σοσιαλισμού» με τον φασισμό τρέφει πάντα τον δεύτερο. Στόχος πάντα είναι η λήθη, να περιοριστεί η ίδια η κριτική ικανότητα της σκέψης στο να ανατρέχει και να προστρέχει στον ιστορικό χρόνο, να την απομακρύνει από την αναζήτηση της βαθύτερης ρίζας των προβλημάτων που προϋποθέτει ένα διαρκή διάλογο με το παρελθόν, να συνδέσει συνειρμικά την κομμουνιστική ζωή, δηλαδή τη δυνατότητα μιας άλλης ζωής και ενός άλλου τρόπου κοινωνικής ύπαρξης, με το τρομερότερο υποπροϊόν των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων, το φασισμό-ναζισμό.

Δεν χρειάζεται ίσως να επισημάνουμε το πόσο υποκριτικές είναι οι “αντιφασιστικές” ανησυχίες της ελληνικής κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Οι πράξεις της επιβεβαιώνουν για ακόμα μια φορά τον κανόνα. Ότι όποια μορφή και να πάρει η σοσιαλδημοκρατία στην ιστορία όχι μόνο δεν κλείνει τον δρόμο προς τον φασισμό αλλά τον τρέφει κιόλας.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: