τελευταία νέα σε τίτλους

Nobody Is Left Alive: Με αφορμή την ναζιστική επίθεση στο Χάλε

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 3,089 other followers

Γράφει ο ΕΜ

Στην φύση, όπως και στην ιστορία η σήψη είναι το εργαστήριο της ζωής.

Καρλ Μαρξ, από τον Πρόλογο στην γαλλική έκδοση του Κεφαλαίου

Ακόμα ένα θλιμμένο και πνιγηρό ευρωπαϊκό φθινόπωρο διατρέχει το σε αποσύνθεση πτώμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όσοι και όσες επιμένουν να νανουρίζονται κάτω από τις «ασφαλείς» φτερούγες των ευρωπαϊκών σχηματισμών δεν θα αργήσουν να το βιώσουν.

Οι διαχειριστές του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτισμού και της βιομηχανίας ανησυχούν για την προϊούσα συσσώρευση των προϋποθέσεων για το ξέσπασμα ενός ακόμη κρισιακού κύκλου, την ίδια στιγμή που η γραφειοκρατία παζαρεύει το πόσο λιγότερα θα χάσει από την ολοκλήρωση του Brexit. Ενώ, η όξυνση του κοινωνικοταξικού ανταγωνισμού στον γαλλικό χώρο άφησε πίσω της μόνο ερωτηματικά.

Σε αυτό το πλαίσιο η επίθεση στην Συναγωγή του Χάλε και σε τουρκικό εστιατόριο, ανήμερα του Γιομ Κιπούρ, από δράστη ο οποίος φέρεται να είναι ναζιστής, από πολιτική άποψη δεν είναι αιφνιδιασμός ή σοκ, αλλά μία βαρετή επιβεβαίωση του βαρετού τρόπου με τον οποίο τα πιο καθυστερημένα στρώματα της γερμανικής κοινωνίας αντιδρούν και προσλαμβάνουν την επίθεση στην αγοραστική τους δύναμη την οποία διεξάγουν τα ίδια τα εθνικά-γερμανικά αφεντικά τους τα οποία ουδεμία σχέση έχουν με τον εβραϊσμό και τον ιουδαϊσμό.

Σημειωτέον ότι χάριν σύμπτωσης η επίθεση ήλθε λίγες ημέρες μετά την δήλωση της Καγκελαρίου της Γερμανίας Άνγκελας Μέρκελ ότι η αντι-Ισραήλ στάση του Ιράν δεν είναι αντισημιτισμός. Προφανώς και η Καγκελάριος δεν φέρει άμεση πολιτική ευθύνη για την επίθεση, ούτε και η κυβέρνηση της Γερμανίας. Ωστόσο, το στοιχείο το οποίο είναι προβληματικό στην δήλωση της Μέρκελ μετά την επίθεση είναι ότι το αντιμετωπίζει ως ένα δυς-τυχές περιστατικό.

Γνωρίζουμε ότι οι νεωτερικές γερμανικές συνθήκες και ο αντιστοιχούν σε αυτές εθνικισμός είχαν την εγγενή δυναμική μετατροπής τους σε ναζισμό. Ωστόσο, η διακυβέρνηση της Μέρκελ στο εσωτερικό της Γερμανίας έδειχνε με πειστικό τρόπο ότι καταβλήθηκε ειλικρινή προσπάθεια, ώστε η Γερμανία μέσα από το project της πολιτικής ενοποίησης της ΕΕ να κλείσει τους λογαριασμούς με το παρελθόν. Το σημείο στο οποίο αυτή η προσπάθεια κλονίσθηκε, είχε να κάνει με το πρόβλημα των χωρών του Νότου και δη με το ελληνικό πρόβλημα. Ο παλαιάς κοπής και συγκεκριμένα από την μεσοπολεμική αυστριακή σχολή των οικονομικών ορντο-φιλελευθερισμός ο οποίος με ευθύνη της Γερμανίας επιβλήθηκε νομικοκανονιστικά όχι μόνο δεν συνέβαλε στην βελτίωση, αλλά επειδή είχε εντός του την εχθρότητα σε βασικές πλευρές του φιλελεύθερου κυκλώματος της κυκλοφορίας του χρήματος και του ταξικού ανταγωνισμού, επαύξησε τον αντιεβραϊσμό-αντισιωνισμό και αντιμουσουλμανισμό των ευρωπαϊκών μαζών.

Αν η συγκεκριμένη μάχη στον ελλαδικό χώρο κερδήθηκε, όσον αφορά την επιχειρησιακή συντριβή των ναζιστικών δυνάμεων στο μητροπολιτικό έδαφος, ο πόλεμος δεν έχει ολοκληρωθεί σε βασικά μητροπολιτικά τμήματα του ευρωπαϊκού εδάφους. Από αυτήν την σκοπιά, όποιος ή όποια στην Ελλάδα συνεχίζει να αναπαριστά την πολιτική ολοκλήρωση της ΕΕ ως μονόδρομο, το μόνο το οποίο καταφέρνει είναι να κουβαλάει νερό στον μύλο του πρωτοκοσμικού ρατσισμού.

Σε αυτήν την οπτική, είναι αποδεδειγμένο ότι τα γκέτο του Παρισιού και των λοιπών γαλλικών μητροπόλεων ξέρουν να αμύνονται. Αντίστοιχα οι επιδιώξεις φασιστικής εκτροπής μέσω του Σαλβίνι στην Ιταλία ανακόπηκαν με πολιτικό-κοινοβουλευτικό τρόπο. Συνεπώς το ζήτημα είναι κατά βάση εστιασμένο και εδαφικοποιημένο στον γερμανικό χώρο και σε προσωπικό επίπεδο σε όσους και όσες συνεχίζουν να προσβλέπουν στην γερμανική διοίκηση ως ένα απείκασμα ενός υποτίθεται δημοκρατικού, φιλελεύθερου και νοικοκυρεμένου οιονεί σοσιαλισμού, μία αντίληψη η οποία εύκολα εξοκείλει είτε σε εθνική αναδίπλωση είτε τους βγάζει μπροστά στην πόρτα του εθνικοσοσιαλισμού.

Από την σκοπιά της Αυτονομίας δεν έχουμε να προτείνουμε κάποιο σχέδιο επί χάρτου για τον γερμανικό χώρο, εξ άλλου οι πιο πολλοί από εμάς έχουμε συνδεθεί με πεδία μάχης στα οποία χτίζεται το μέλλον και όχι με εκείνα στα οποία με νεκρόφιλο τρόπο αναπαράγεται ένα νεκρό παρελθόν.

Το μόνο που έχουμε να πούμε ότι τώρα πιο πολύ από κάθε προηγούμενη φορά καθίσταται επιτακτική η κοινή δράση του εβραϊσμού της Γερμανίας, με τους Τούρκους και μουσουλμάνους εργάτες και εργάτριες και το όποιο συνεπές γερμανικό ρεύμα (έχει απομείνει) να αντιμάχεται τον φασισμό και τον ναζισμό.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: