τελευταία νέα σε τίτλους

Αναμνήσεις Γιουγκοσλάβων κομμουνιστών απ’ την Οκτωβριανή Επανάσταση

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 3,819 other followers

Πρώτη δημοσίευση: Τα Δικά Μας Βαλκάνια

Συνολικά 30.000 Γιουγκοσλάβοι πήραν μέρος στα γεγονότα της Οκτωβριανής Επανάστασης στη Ρωσία δημιουργώντας ειδική «Γιουγκοσλαβική Κομμουνιστική Ομάδα» εντός του κόμματος των Μπολσεβίκων. Πολλοί από αυτούς έμειναν για πάντα στη νεαρή Σοβιετική Ένωση, αρκετοί επέστρεψαν κατά τη δεκαετία του ’20 στις χώρες τους όπου διώχθηκαν ως ύποπτοι. Ένα μέρος τους το έσκασε και επέστρεψε στη Σοβιετική Ένωση ως πολιτικοί πρόσφυγες.

Οι παρακάτω δύο αφηγήσεις προέρχονται από το βιβλίο: «Danilo Srdić: Crveni general» (Ντανίλο Σρντιτς: Ο κόκκινος στρατηγός) των Mihailo Marić και Ivan Dragović Očak, το οποίο υπάρχει μόνο στην κροατική γλώσσα. Το λινκ του pdf για όσους ενδιαφέρονται:
https://kok.memoryoftheworld.org/Mihailo%20Maric/Danilo%20Srdic%20_%20Crveni%20general%20(740)/Danilo%20Srdic%20_%20Crveni%20general%20-%20Mihailo%20Maric.pdf

Από την Βαλκανική Χερσόνησο εως το Κόκκινο Τσαρίτσιν

Στις τάξεις των ηρωικών προστατών του Κόκκινου Τσαρίτσιν, το πρώτο Κομμουνιστικό Σύνταγμα της Σερβίας ξεχώρισε με ιδιαίτερη επιμονή και τόλμη.

Σέρβοι, Μαυροβούνιοι, Κροάτες, Σλοβένοι

Αυτοί, όπως τα λιοντάρια, υπερασπίστηκαν εναντίον των Λευκών κάθε σπιθαμή της χώρας στους δρόμους του Τσαρίτσιν (ΣτΜ. από το 1925 εως το 1961 γνωστό με την ονομασία Στάλινγκραντ). Με θάρρος που συγκλονίζει ακόμη και τους εχθρούς, έδωσαν μάχη ενάντια σε δέκα φορές ισχυρότερο αντιπάλο. Όταν έπεσαν σε αιχμαλωσία, στάθηκαν ατρόμητοι και πέθαναν φωνάζοντας «Ζήτω η παγκόσμια επανάσταση!».

Από πού προέρχονταν τέτοιοι ηρωικοί μαχητές;

Τί ώθησε αυτούς τους ανθρώπους της μακρινής Βαλκανικής Χερσονήσου, να φτάσουν έως τα οδοφράγματα της Αικατερίνοσλαβ, του Κιέβου, της Οδησσού το 1917, κάτω από συνθήματα του Λένιν, χέρι-χέρι με τους Ρώσους εργάτες;
Τί ήταν αυτό που συγκλόνισε τη θέλησή τους και τις καρδιές τους, όταν άρχισαν αμετάκλητα ένα μεγάλο εμφύλιο πόλεμο, πλάι στη σοβιετική επανάσταση, πολεμώντας και πεθαίνοντας στους δρόμους του Στάλινγκραντ, στα ατέλειωτα χωράφια του Βορονέζ και της Ουκρανίας;»

Jugosloveni_ucesnici_Oktobarske_revolucije

Γιουγκοσλάβοι που πήραν μέρος στην Οκτωβριανή Επανάσταση

«Έτος 1914… Στο απομακρυσμένο Σαράγιεβο, έπεσε ένας πυροβολισμός. Σέρβοι εθνικιστές σκότωσαν τον αυστριακό πρίγκιπα Φερδινάνδο. Οι βολές ήταν θανατηφόρες. Ήταν ένα μήνυμα προς το ιμπεριαλιστικό σφαγείο. Οι ιμπεριαλιστές, που προετοίμαζαν για δεκαετίες τον Παγκόσμιο Πόλεμο για να διχάσουν τους λαούς, ξεκίνησαν να διχάζονται μεταξύ τους. Τα κέντρα εκείνα, που έστειλαν εκατομμύρια κόσμο στα μέτωπα του πολέμου, δούλευαν πυρετωδώς. Στο σφαγείο, για χάρη των συμφερόντων μιας χούφτας τραπεζιτών και επιχειρηματιών, πήγαν οι φτωχοί, πεινασμένοι, βαριά εκμεταλλευόμενοι και εξαπατημένοι εργάτες και αγρότες της Σερβίας. Οι παπάδες με τους σταυρούς στα χέρια τους προέτρεπαν να πολεμήσουν τους Αυστριακούς, οι οποίοι απείλησαν την ανεξαρτησία ενός μικρού αλλά ηρωικού κράτους. Οι διεφθαρμένες εφημερίδες μιλούσαν για τη μεγάλη αδελφική Ρωσία, με τη βοήθεια της οποίας οι Σέρβοι θα υπερασπίζονταν την πατρίδα τους από τον εχθρό. Οι καταπιεσμένοι λαοί της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας – Σέρβοι, Κροάτες και Σλοβένοι- πήγαν επίσης στο σφαγείο. Ευλογώντας τους για τις μάχες και για το θάνατο, το παπαδαριό εκείνης της εποχής μιλούσε για τη μεγάλη Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία, η οποία θα συνένωνε τους Σλάβους υπό την αιγίδα της, καθώς και τη βάρβαρη Ρωσία, η οποία έφερε ένα ζυγό και ένα μαστίγιο. Ο πόλεμος είχε ξεκινήσει, μαζί και οι εξολοθρεύσεις. Σύντομα η Σερβία θα βρισκόταν κάτω από την μπότα του αυστρο-ουγγρικού στρατού. Οι περισσότεροι στρατιώτες και αξιωματικοί της κατεχόμενης χώρας κατέφυγαν στη Ρωσία. Την ίδια στιγμή, εκατοντάδες, χιλιάδες άνθρωποι, και μερικές φορές ολόκληρα τάγματα Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, πέρασαν στη ρωσική πλευρά από τον αυστριακό στρατό. Η έλξη όλων αυτών των σλαβικών λαών προς τη Ρωσία είχε βαθιές ρίζες στο παρελθόν. Το παπαδαριό, ο αστικός Τύπος και οι συντηρητικοί δασκάλοι είχαν για αιώνες ενσταλλάξει στους βαλκάνιους Σλάβους εργάτες το όνειρο να ενώσουν τον λαό των Σλάβων κάτω από το σκήπτρο μιας Ρωσίας δοξασμένης, αυτοκρατορικής, με κοινό αίμα, γλώσσα και θρησκεία. Και οι Ρώσοι ιμπεριαλιστές, από την πλευρά τους, καλλιέργησαν τη συνείδηση των Ρώσων στρατιωτών με συνθήματα για την προστασία των καταπιεσμένων Σλάβων, την απελευθέρωσή τους από το ξένο ζυγό, τη δημιουργία της Μεγάλης Ρωσίας από το Βορρά έως τη Μεσόγειο, την κατάκτηση των Δαρδανελίων, την ανέγερση ορθοδόξου σταυρού στην Αγία Σοφία. Έτσι δούλεψε η αστική προπαγάνδα, παίζοντας με τα εθνικά και θρησκευτικά συναισθήματα της εργατικής τάξης, αποκρύπτοντας επίμονα τις ταξικές αντιθέσεις, κρύβοντας προσεκτικά τους πραγματικούς στόχους της κατάκτησης νέων αγορών στα Βαλκάνια με σκοπό την ιμπεριαλιστική λεηλασία. Έτσι, στα μέσα του 1916, περίπου 300.000 Σέρβοι, Κροάτες και Σλοβένοι που δέχθηκαν τις λαβωματιές του πολέμου, βρέθηκαν στην «αδελφική» Ρωσία, όπου ηθελημένα παραδόθηκαν ή έπεσαν σε αιχμαλωσία. Ωστόσο, οι ελπίδες τους για την ευπρόσδεκτη και ζεστή υποδοχή των Ρώσων κατέρρευσαν. Αντί για φιλόξενα σπίτια, τους περίμεναν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, αντί για ψωμί και αλάτι, τους περίμεναν ένοπλοι φρουροί και μαστίγια. Ο Miroslav Spalajković, Σέρβος πρεσβευτής στη Ρωσία, προσπάθησε να «σώσει τους συμπατριώτες του με τον δικό του τρόπο». Με τη συναίνεση της Αντάντ ξεκίνησε στη Ρωσία ο σχηματισμός σερβικών ‘’εθελοντικών’’ ταγμάτων στην πάλη ενάντια στους Γερμανούς και τους Αυστριακούς. Περίπου 60.000 εθελοντές βρέθηκαν έτοιμοι να πολεμήσουν, μόνο και μόνο για να απελευθερωθούν από τα «φιλόξενα» συρματοπλέγματα των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Οι εθελοντές στάλθηκαν στην Οδησσό για να οργανωθούν, να εκπαιδευτούν και να πολεμήσουν στο ρουμανικό μέτωπο. Αλλά μόλις μία εβδομάδα μετά την αποστολή τους, ξεκίνησε η μαζική λιποταξία. Οι συλληφθέντες λιποτάκτες πυροβολήθηκαν -χωρίς δίκη και περαιτέρω έρευνα – στην αυλή ενός εργοστασίου καλωδίων που μετατράπηκε σε στρατώνα. Εκείνοι που προσπάθησαν μόνο να διαφύγουν, χτυπήθηκαν δημόσια και στη συνέχεια εστάλησαν στην απομόνωση. Το φθινόπωρο, το πρώτο τμήμα «εθελοντών» στάλθηκε στο ρουμανικό μέτωπο. Εκεί συμμετείχε στο 47ο Σώμα Στρατού υπό τη διοίκηση του στρατηγού Ζαγιόντσκοφσκι και μέσα σε ένα μήνα, μέρος των εθελοντών έπεσε στη βουλγαρική αιχμαλωσία ενώ μερικοί έφυγαν από το μέτωπο και κατέφυγαν στη Ρωσία. Η νεοαφιχθείσα Δεύτερη Σερβική Φρουρά θα βρισκόταν στην ίδια μοίρα. Οι Σέρβοι στρατηγοί Ζίβκοβιτς και Χάντζιτς, έχοντας χάσει κάθε ελπίδα όσον αφορά τις ικανότητες μάχης των «εθελοντών», έλαβαν την άδεια να μεταφέρουν το υπόλοιπο τμήμα στις περιοχές της Οδησσού, του Νικολάεβ, του Βοσνσένσενσκ, του Γελισαβέτγκραντ και της Χερσώνας. Οι στρατηγοί εξακολουθούσαν να πιστεύουν ότι, μετά από ένα σύντομο διάλειμμα, θα επανασυγκροτούσαν τις σερβικές μονάδες, θα απαλλάσσονταν από όσους θεωρούσαν αναξιόπιστους και θα έστελναν ξανά τις μονάδες στο μέτωπο. Ήταν όμως ήδη αργά.

Η επανάσταση του Φεβρουαρίου στη Ρωσία είχε αρχίσει. Η ατμόσφαιρα έβραζε στα τάγματα. Η δυσαρέσκεια με τη δρακόντεια πειθαρχία, τους δημόσιους εξευτελισμούς, την κακή διατροφή και την άνιση θέση σε σχέση με τους Ρώσους στρατιώτες, μεγάλωνε μέρα με τη μέρα. Η στρατιωτική πειθαρχία αποδυναμώθηκε. Ανταρσίες ξέσπασαν: η ισχυρότερη από αυτές ήταν η λεγόμενη «εξέγερση της ζάχαρης» (οι Σέρβοι στρατιώτες απαίτησαν να λαμβάνουν δώδεκα κομμάτια ζάχαρης αντί για τέσσερα – το ίδιο με τους Ρώσους στρατιώτες). Τον Απρίλιο του 1917 οι στρατιώτες των ταγμάτων δημιούργησαν στρατιωτικές επιτροπές. Μάχονται για τη βελτίωση της οικονομικής θέσης των στρατιωτών και οργανώνουν, παρά την αντίθεση των αξιωματικών, τη συμμετοχή Σέρβων στρατιωτών στις εορταστικές εκδηλώσεις της Πρωτομαγιάς μαζί με τους Ρώσους εργάτες. Η Προσωρινή Κυβέρνηση χρησιμοποιούσε το σύνθημα: «Ο πόλεμος σε ένα νικηφόρο τέλος!» Το σύνθημα έγινε δουλοπρεπώς αποδεκτό και από τους Σέρβους στρατηγούς, ελπίζοντας ότι θα τραβήξουν την προσοχή των στρατιωτών από την επανάσταση και θα αποκαταστήσουν την πειθαρχία. Ωστόσο, οι πρώτοι είκοσι χιλιάδες Σέρβοι στρατιώτες που στάλθηκαν στο μέτωπο αρνήθηκαν να πάνε. Τότε αφόπλισαν τους Σέρβους. Ως προδότες του Αλεξάντερ Κερένσκι, εστάλησαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Νταρνίτσα κοντά στο Κίεβο. Οι εθελοντές ήταν και πάλι σε αιχμαλωσία, μαζί με δεκάδες χιλιάδες αιχμαλώτων πολέμου που ήταν εκεί από την αρχή του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Οι κρατούμενοι του πολέμου ήταν ενάντια στον πόλεμο, ενάντια στη σερβική μπουρζουαζία, ενάντια στους διεφθαρμένους αξιωματικούς και στρατηγούς, αλλά δεν είχαν ακόμα ένα σαφές σχέδιο δράσης. Οι υπάρχουσες οργανώσεις, η «Γιουγκοσλαβική Επαναστατική Συμμαχία» στο Κίεβο και η «Επαναστατική Επιτροπή» του Αικατερίνοσλαβ, δεν είχαν ακόμα την επιρροή που θα μπορούσε να ενώσει όλη τη μάζα των αιχμαλώτων πολέμου γύρω από εύστοχα συνθήματα. Μόλις τον Οκτώβριο του 1917, όταν οι ρώσοι Μπολσεβίκοι άσκησαν επιρροή και ανέλαβαν την ηγεσία των επαναστατικών οργανώσεων των Σέρβων στρατιωτών, πραγματοποιήθηκε μια αποφασιστική μετάβαση στην πλευρά του μπολσεβικισμού από τους περισσότερους στρατιώτες. Χάρη μόνο στην ισχυρή ηγεσία και βοήθεια των Μπολσεβίκων, οι Σέρβοι στρατιώτες στέκονταν σταθερά και ρωμαλέα στην πλευρά του προλεταριάτου. Έτσι, στη Ρωσία εμφανίστηκαν οι ηρωικοί λαοί της Βαλκανικής Χερσονήσου. Ρηγμένοι στον ανεμοστρόβιλο του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού πολέμου, περνώντας από τις φρικαλεότητες του, μέσω της εθνικής καταπίεσης και των βασανιστηρίων σε στρατώνες, μέσω του καθεστώτος των στρατοπέδων συγκέντρωσης, ενθαρρύνονται από το κόμμα του μεγάλου Λένιν να αγωνιστούν για τη δικτατορία του προλεταριάτου. Αγωνίστηκαν με όλη τους την καρδιά γι ‘αυτήν, για τη σοβιετική κυριαρχία, παράλληλα πλάϊ στα ταξικά τους αδέλφια – το προλεταριάτο και την εργαζόμενη αγροτιά της Ρωσίας.»

 

Danilo Srdic

Ο Ντανίλο Σρντιτς στη μέση

 

Ντανίλο Σρντιτς: ένας Γιουγκοσλάβος στα Χειμερινά Ανάκτορα

Ο Danilo Srdić (Ντανίλο Σρντιτς) ήταν ένας από τους πιο διάσημους Γιουγκοσλάβους της Σοβιετικής Ένωσης και ο μόνος γνωστός Γιουγκοσλάβος που συμμετείχε στην επίθεση στα Χειμερινά Ανάκτορα. Γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα και μεγάλωσε στην κροατική επαρχία της Λίκα. Η πορεία της ζωής του τα επόμενα χρόνια ήταν χαρακτηριστική όπως για όλους εκείνους τους νέους που προέρχονταν από τα νότια τμήματα της Διαδυκής Μοναρχίας (σημ: Αυστρο-Ουγγαρίας) και ριζοσπαστικοποιήθηκαν από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο: ως στρατιώτης της Αυστοουγγρικής Αυτοκρατορίας, βρέθηκε αιχμάλωτος απ’ τους Ρώσους στο Ανατολικό Μέτωπο. Στη συνέχεια, μαζί με άλλους συμπατριώτες του αιχμαλώτους πολέμου εντάχθηκε στην Πρώτη Σερβική Εθελοντική Φρουρά το 1916 στην Οδησσό. Η βιαιότητα του πολέμου και οι απάνθρωπες συνθήκες, οδήγησαν πολλούς εθελοντές να αποχωρήσουν από τα εθελοντικά τάγματα και να ενταχθούν σε διάφορες σοσιαλιστικές ομάδες, στο πλευρό των Μπολσεβίκων. Μετά την Επανάσταση του Φεβρουαρίου πήγε στην Αγία Πετρούπολη, όπου συνελήφθη από την Προσωρινή Κυβέρνηση. Φυλακίστηκε στο φρούριο του Πέτρου και του Παύλου (Petropavlovsk) στο κέντρο της πόλης. Αξίζει να σημειωθεί ότι εκείνη την περίοδο ο – μετέπειτα ηγέτης της ΣΟΔ Γιουγκοσλαβίας – Josip Broz Tito ήταν επίσης κρατούμενος στο εν λόγω φρούριο, αν και πιθανότατα δεν έτυχε να συναντηθεί με τον Srdić. Στις 6 Νοεμβρίου του 1917 ο Srdić απελευθερώθηκε από τους Μπολσεβίκους, και το επόμενο βράδυ συμμετείχε στην περικύκλωση των Χειμερινών Ανακτόρων, με την οποία οι Μπολσεβίκοι κατέλαβαν και επίσημα την εξουσία. Από το 1919 ήταν διοικητής μιας ταξιαρχίας του Πρώτου Ιππικού Στρατού. Λόγω της στρατιωτικής του επιτυχίας, του απονεμήθηκε το παράσημο του Τάγματος του Ερυθρού Λαβάρου, η υψηλότερη τότε παρασημοφόρηση στην ΕΣΣΔ. Μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου, παρέμεινε στη Σοβιετική Ένωση, εκπαιδεύτηκε και κατέλαβε υψηλόβαθμες θέσεις στο σοβιετικό στρατό. Έζησε στο Μινσκ και ήταν διοικητής του Τρίτου Σώματος Ιππικού ενώ το 1935 εξελέγη στην Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Λευκορωσίας. Λίγο μετά τη σύλληψη του στρατάρχη Tuhachevsky, ο Srdic απολύθηκε. Συνελήφθη άδικα από τη NKVD (μυστική αστυνομία της ΕΣΣΔ) στις 15 Ιουνίου 1937. Καταδικάστηκε σε θάνατο ως συμμετέχων σε μια «φασιστική-στρατιωτική υπόθεση» στις 28 Ιουλίου και πυροβολήθηκε την ίδια μέρα.

Πηγή: https://www.noviplamen.net/glavna/jugosloven-koji-je-branio-staljingrad/?fbclid=IwAR2WoR-z-TZAQqPGoJXN0CYq2juvvHsS-tCqmUZtdjqW7aCZoB1LdG5jiAA
(εδώ μπορούν να βρεθούν και άλλες μαρτυρίες Γιουγκοσλάβων που συμμετείχαν στα γεγονότα της Οκτωβριανής Επανάστασης, τις οποίες επιφυλασσόμαστε να δημοσιεύσουμε στο μέλλον)

Για τη μετάφραση του κειμένου ευχαριστούμε πολύ τον φίλο του blog και της σελίδας: Posumama Igorama

Για την επιμέλεια: Our Balkans – Τα δικά μας Βαλκάνια

About furdenkommunismus (58 Articles)
για τον κομμουνισμό

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: