τελευταία νέα σε τίτλους

H Ευρωπαϊκή Ένωση και το Τουρκικό Ζήτημα: Σκέψεις για την Σύνοδο της 1/10/2020

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 5,706 other followers

Ο λόγος (reason) έχει υπάρξει πάντα, αλλά όχι πάντα σε ορθολογική μορφή. Επομένως, ο κριτικός μπορεί να αντλήσει το παράδειγμά του από κάθε υπάρχουσα μορφή της θεωρητικής και πρακτικής συνείδησης, και από αυτόν τον ιδεώδη και τελικό σκοπό ο οποίος υπονοείται στις ενεργείς μορφές της υπάρχουσας πραγματικότητας, μπορεί να συναγάγει μια αληθή πραγματικότητα. Τώρα, όσο η πραγματική ζωή έχει έγνοια, είναι ακριβώς το πολιτικό κράτος το οποίο περιέχει τα απαιτούμενα του λόγου σε όλες τις νεώτερες μορφές του, ακόμα κι αν δεν έχει καταστεί (το πολιτικό κράτος) το συνειδητό μυστικοσυμβούλιο των σοσιαλιστικών απαιτουμένων. Όμως, δεν σταματά εκεί. Αυτό (το πολιτικό κράτος) πεισματικά υπέθεσε ότι ο λόγος έχει πραγματωθεί, και έτσι επίσης πεισματικά εμπλέκεται σε κάθε σημείο σε μια σύγκρουση μεταξύ της ιδεώδους κλήσης του και των ενεργώς υπαρχόντων λογισμών του. Αυτή η εσώτερη σύγκρουση εντός του πολιτικού κράτους μας δίνει την δυνατότητα να εισφέρουμε την κοινωνική αλήθεια. Όπως η θρησκεία είναι ο κατάλογος των περιεχομένων της θεωρητικής πάλης της ανθρωπότητας, έτσι το πολιτικό κράτος απαριθμεί την πρακτική πάλη του. Έτσι, η ιδιαίτερη μορφή και φύση του πολιτικού κράτους περιέχει την συνολική κοινωνική πάλη, περιέχει όλες τις κοινωνικές ανάγκες και τις αλήθειες εντός του εαυτού του”.

Επιστολή του Karl Marx στον Arnold Ruge, Kreuzenach, Σεπτέμβριος 1843

Το θεμελιώδες περιεχόμενο του ευρύτερου project το οποίο σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή ονομάσθηκε Ευρωπαϊκή Ένωση, συνίσταται σε ένα (αφηρημένο, και αυτό εξ αιτίας του λεγκαλισμού του) προτσές ανασύνθεσης της εθνο-κρατικής μορφής σε ένα ανώτερο και πιο σύνθετο επίπεδο κοινωνικοποίησης: δηλαδή σε ένα aufheben το οποίο επίσης σε κάποια συγκεκριμένη χρονική στιγμή αξίωσε να λάβει συνταγματική ισχύ.

Η σημερινή (1η Οκτωβρίου 2020) Σύνοδος Κορυφής της ΕΕ με θέμα το τουρκικό ζήτημα, ανέδειξε την αποδρομή του σκοπού της ανασύνθεσης. Έτσι, η υπό κριτική έρευνα διαδικασία, παρ’ ότι κρατά την διαδικαστικότητα, ή με άλλα λόγια τον φορμαλισμό του προς επίτευξη aufheben, εν τούτοις αναφορικά με το ουσιώδες περιεχόμενό της είναι μάλλον μια μεσολάβηση μεταξύ συγκρούσεων συμφερόντων (conflicts of interests) των εμπλεκομένων χωρών.

Γι’ αυτό, «δεν φταίει» καθ’ εαυτό το τουρκικό ζήτημα, ούτε βέβαια το τουρκικό κράτος, αλλά η ήδη συντελεσθείσα αποδρομή, ή αν θέλετε, η (εντός της ιστορικής συγκυρίας) οπισθοδρόμηση του ευρωπαϊκού προτσές.

Δεν γνωρίζουμε, αν οι ιθύνοντες κύκλοι της ΕΕ έκαναν λάθος, επιλέγοντας ένα τόσο καυτό ζήτημα, ώστε να επανακινήσουν (restart) το project, ή τουλάχιστον να το βγάλουν από το τέλμα, όμως –έχουμε βαθύ σκεπτικισμό ότι- αυτό γίνεται με κάπως εφήμερο και ευκαιριακό τρόπο. Επομένως, είναι πιθανό, για ακόμη μια φορά η ΕΕ ως τέτοια να οδηγηθεί να ακολουθεί αλλότριες προς αυτήν στρατηγικές. Έτσι, αυτές οι κινήσεις οι οποίες εμφανίζονται με τον διπλωματικό χιτώνα, μάλλον θα αποδειχθούν ευμετάβλητες, διστακτικές και αλυσιτελείς.

Στην οπτική μας, το κύριο μέτωπο του 4ου Παγκοσμίου Πολέμου έχει αποκτήσει εδαφική συνέχεια. Προς το παρόν, από την Ε.Ε., μόνο ο κ. Μακρόν έχει δηλώσει διαθεσιμότητα έμπρακτης, δηλαδή στρατιωτικής συμμετοχής. Επομένως, η ΕΕ στο σύνολό της, αντιμετωπίζει με τον συνήθη γαλλο-γερμανικό τρόπο τις εξελίξεις ως “αντικείμενο εποπτείας”, δηλαδή ως κάτι το οποίο κάποια στιγμή θα της χτυπήσει την πόρτα.

Το ξέρει αυτό. Μέχρι πρόσφατα, η επιλογή της ήταν να κάνει τα στραβά μάτια, και η οχύρωσή της. Έτσι, επέλεξε να παρουσιάζει το όλο πρόβλημα ως ζήτημα μετακινήσεων των πληθυσμών. Όμως, δεν είναι αυτή η οποία ελέγχει την κάνουλα των «ροών».

Σε ένα βαθύτερο επίπεδο, όλα αυτά φανερώνουν την αδυναμία της ΕΕ να αντλήσει ώθηση από την κοινωνική πάλη, τις κοινωνικές αλήθειες και τις κοινωνικές ανάγκες, τις οποίες δύναται (in potentia) να περιέχει ως ένα wanabee ή οιονεί πολιτικό κράτος.

Σε αυτό, πρέπει, να ανανεωθεί. Δηλαδή να αφήσει ελεύθερο τον κοινωνικοταξικό ανταγωνισμό, ώστε να αναγνωρίσει τον ανανεωνόμενο εαυτό της εντός του.

MOLES

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: