τελευταία άρθρα σε τίτλους

Σημειώσεις για έναν γαλλικό λυπηρό Οκτώβρη

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 6,525 other followers

 

Σε όλους τους ματωμένους θριάμβους του επί των αυτό-θυσιαζόντων μαχητών μιας νέας και καλύτερης κοινωνίας, αυτός ο αδύναμος πολιτισμός, ο οποίος είναι βασισμένος πάνω στην υποδούλωση της εργασίας, πνίγει τα βογγητά των θυμάτων του σε μια κατακραυγή της δυσφήμησης, με παγκόσμιο αντίλαλο. Το γαλήνιο Παρίσι των εργαζόμενων της Κομμούνας αίφνης αλλάζει σε ένα πανδαιμόνιο από τα λαγωνικά της ευρυθμίας.

https://www.marxists.org/archive/marx/works/1871/civil-war-france/ch06.htm

Η θέση μας και η πολεμική μας ενάντια στον επίσημο-θεσμικό αντι-ισλαμισμό του γαλλικού κράτους είναι γνωστή από τις εποχές της εξέγερσης στα γκέτο το 2005. Το ότι ο μικρομέγαλος γαλλικός ιμπεριαλισμός είναι από τους μόνους ο οποίος επιμένει στην τυπική εθνοκρατική αναπαραγωγή του μέσα από διαδικασίες αποκλεισμού των υποκειμένων τα οποία ο ίδιος προβάλλει ως «άλλους», είναι επίσης γνωστό.

Το ότι το περιοδικό Charlie Hebdo είναι πιστό όργανο των σχεδιασμών του γαλλικού κράτους και των υπηρεσιών του είναι πλέον κάτι αδιαμφισβήτητο. Το ότι όλη αυτή η κατάσταση αξιοποιείται από τους μεγάλους ιμπεριαλισμούς, ώστε να σερβίρουν στους λευκούς χριστιανούς υπηκόους, από την κατάψυξη, αφού το ξαναζεστάνουν, το παραμύθι της «σύγκρουσης των πολιτισμών», είναι απλά ένα σημείο το οποίο φανερώνει το πόσο έχουν στερέψει από φαντασία.

Το ότι ο κ. Macron αφού παρέστη στην Βυρηττό πριν από μερικούς μήνες, φιλοδοξώντας να χρισθεί «αυτοκράτορας ήλιος», αλλά το μόνο το οποίο αναγκάσθηκε να κάνει –και καλώς- ήταν η θεσμική νομιμοποίηση της Hezbollah, όπως αντίστοιχα οι ήττες των γαλλικών στρατευμάτων σε χώρες της υποσαχάριας Αφρικής, δείχνουν μόνο την κατάρρευση της ευρωπαϊκής στρατηγικής του.

Η αφωνία της επίσημης γαλλικής αριστεράς, αφού γι ακόμη μια φορά, δεν κατάφερε να συνδεθεί με τις εξεγερτικές κινήσεις των ετών 2016-2018, κάτι το οποίο επέδρασε στην κίτρινη μικροαστική επέλαση, ενώ στοχαστές του γαλλικού χώρου, προβληματίζονται ακόμα για την αναγκαιότητα της βίας, δείχνει απλά την μάλλον ανεπίστρεπτη ιδρυματοποίησή της. Βέβαια, κάμποσες τεχνολογίες καταστολής και κατασκευής του εσωτερικού εχθρού έχουν μείνει ως προίκα στα CRS και στις επιχειρήσεις του στρατού στον αστικό ιστό των γαλλικών μητροπόλεων.

Από την άλλη, η δικαιωματίστικη αριστερά θα συνεχίσει οριενταλιστικά να διαστρεβλώνει τους μουσουλμάνους εργάτες και εργάτριες ως το εξωτικό τέρας το οποίο καλείται να ημερέψει.

Ουδέν νέο από το Παρίσι, προς ώρας.

Ή μήπως ο πόλεμος στην Σύρια θα κάνει υποχρεωτικά στάση στο Παρίσι?

The Moles

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: