τελευταία νέα σε τίτλους

82 χρόνια από τη νύχτα του πογκρόμ στις 9 Νοέμβρη 1938.

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 5,956 other followers

82 χρόνια πέρασαν από εκείνη τη φρικτή νύχτα στις 9 Νοεμβρίου 1938, η οποία σηματοδότησε την έναρξη συστηματικών ενεργειών εξολόθρευσης των Εβραίων σε όλη την Ευρώπη. Μετά από μια ταραγμένη δεκαετία ενός ακήρυχτου εμφυλίου πολέμου, με την ήττα του κομμουνιστικού κινήματος στη Γερμανία και την κατάληψη της εξουσίας από το ναζιστικό κόμμα το 1933, εισήχθησαν μια σειρά αντισημιτικές πολιτικές υπό το καθεστώς του Χίτλερ. Εκείνη την εποχή υπήρχαν περίπου 500.000 Εβραίοι που ζούσαν στη Γερμανία, οι οποίοι μεταμορφώθηκαν από το καθεστώς σε αποδιοπομπαίους τράγους για όλα τα προβλήματα που αντιμετώπιζε η χώρα: την ήττα στον Α ‘Παγκόσμιο Πόλεμο, τον υπερπληθωρισμό (1921-1923), τη Μεγάλη οικονομική ύφεση της δεκαετίας του 1930, τον μπολσεβικισμό. Το αποκορύφωμα αυτού του εγκλήματος ήταν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης – εξόντωσης, το  Άουσβιτς.

Τον Νοέμβριο του 1938, η ναζιστική ηγεσία έδωσε το πράσινο φως για μια σειρά από πογκρόμ κατά του εβραϊκού πληθυσμού στη Γερμανία και τα προσαρτημένα εδάφη. Το πογκρόμ αυτό ονομάστηκε Kristallnacht (Η νύχτα του σπασμένου γυαλιού) εξαιτίας του θρυμματισμένου γυαλιού που έπεφτε τους δρόμους μετά τον βανδαλισμό και την καταστροφή εβραϊκών επιχειρήσεων, συναγωγών και σπιτιών. Οι ναζιστές αξιωματούχοι συγκάλυψαν την οργανωμένη φύση των πογκρόμ. Περιγράφουν τις ενέργειες ως δικαιολογημένες και αυθόρμητες απαντήσεις του γερμανικού πληθυσμού στη δολοφονία ενός Γερμανού διπλωματικού αξιωματούχου, του Ernst vom Rath στο Παρίσι από ένα νεαρό Εβραίο τον Χέρσελ Γκρίνσπαν. Ο νεαρός αυτός θα συλληφθεί από τη γαλλική αστυνομία και θα μεταφερθεί στις φυλακές μέχρι την κατάληψη της Γαλλίας από τους εθνικοσοσιαλιστές οπού μεταφέρθηκε στις φυλακές του Moabit και σε διάφορα στρατόπεδα συγκέντρωσης για να “εξαφανιστεί” μυστηριωδώς το 1944 χωρίς ποτέ να βρεθεί το πτώμα του.

Κατά τη διάρκεια του πογκρόμ, περίπου 30.000 Εβραίοι άνδρες συνελήφθησαν και μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που οι Ναζί έκαναν μαζικές συλλήψεις ατόμων μόνο και μόνο επειδή ήταν Εβραίοι, χωρίς άλλη αιτία για σύλληψη. Οι δράστες του πογκρόμ κατέστρεψαν εκατοντάδες συναγωγές και εβραϊκά ιδρύματα σε όλη τη Γερμανία, την Αυστρία και την Σουδηδονία. Πολλές συναγωγές καίγονταν ολόκληρη τη νύχτα σε πλήρη θέα στο κοινό και τους τοπικούς πυροσβέστες, οι οποίοι είχαν λάβει εντολές να παρεμβαίνουν μόνο για να αποτρέψουν τη φωτιά να εξαπλωθεί σε κοντινά κτίρια (μη εβραϊκά). Οι SA και μέλη της εθνικοσοσιαλιστικής νεολαίας σε ολόκληρη τη χώρα κατέστρεψαν τα παράθυρα  και τις βιτρίνες σε περίπου 7.500 εβραϊκά εμπορικά καταστήματα και λεηλάτησαν τα εμπορεύματά τους. Τα εβραϊκά νεκροταφεία έγιναν ιδιαίτερο αντικείμενο βεβήλωσης σε πολλές περιοχές.

Το πογκρόμ αποδείχθηκε ιδιαίτερα καταστροφικό στο Βερολίνο και τη Βιέννη, όπου εκείνη την εποχή βρίσκονταν οι δύο μεγαλύτερες εβραϊκές κοινότητες στον Γερμανόφωνο κόσμο. Οι άνδρες των S.A έκαναν παρέλαση στους δρόμους, επιτέθηκαν σε Εβραίους ακόμα και μέσα στα σπίτια τους και τους εξανάγκασαν σε πράξεις δημόσιας ταπείνωσης. Αν και η δολοφονία δεν περιλαμβανόταν στις κεντρικές οδηγίες, απειλήθηκαν πολλές εβραϊκές ζωές μεταξύ 9 και 10 Νοεμβρίου. Ο επίσημος αριθμός για τους θανάτους που δημοσιεύτηκαν από τις ναζιστικές αρχές μετά την Kristallnacht, ήταν 91, αλλά πρόσφατες έρευνες υποδηλώνουν ότι υπήρξαν εκατοντάδες θάνατοι, ειδικά εάν μετρηθούν όσοι πέθαναν από τους τραυματισμούς τους τις ημέρες και τις εβδομάδες που ακολούθησαν το πογκρόμ .

Το πογκρόμ του 1938 ήταν το τέλος των ψευδαισθήσεων όλων εκείνων, τόσο στον γερμανόφωνο κόσμο, όσο και παντού στην Ευρώπη που θεωρούσαν αδιανόητο ότι οι εθνικοσοσιαλιστές θα πραγματοποιήσουν μια γενοκτονία των Εβραίων με αφετηρία τη χώρα των ποιητών και των φιλοσόφων. Ψευδαισθήσεις που αντανακλούσαν δυστυχώς και τη ταξική διαστρωμάτωση πολλών Εβραίων, όπως για παράδειγμα, τους αστούς «αφομοιωτικούς» Εβραίους της Βιέννης που θεωρούσαν αδιανόητο ότι χρόνια πριν, κάποιος, όπως ο θεωρητικός του Σιωνισμού Τέοντορ Χερτσλ τους προέτρεπε να μεταναστεύσουν και να χτίσουν ένα δικό τους κράτος κάπου έξω από την «πατρίδα» τους, στην Ευρώπη. Όσο για τους Εβραίους που ταξικά άνηκαν στο προλεταριάτο, κυρίως αυτούς της Ανατολής, που είχαν βιώσει στο πετσί τους τη σκληρότητα του αντισημιτισμού στις χώρες που ζούσαν, οι απόψεις τους ήταν εντελώς διαφορετικές. Ο Χέρτσλ, σε ένα βαθμό ήταν προφητικός και επιβεβαιώθηκε από τα τραγικά γεγονότα που ακολούθησαν με την άνοδο του εθνικοσοσιαλισμού, τους φυλετικούς νόμους της Νυρεμβέργης, τη Νύχτα του πογκρόμ και το Ολοκαύτωμα. Οι αφομοιωτικές απόψεις των Εβραίων δυστυχώς αποδείχθηκαν τραγικά εσφαλμένες. Ο Χερτσλ συνειδητοποίησε πολλά και από πολύ νωρίς με την υπόθεση Ντρέιφους. Εκεί φαίνεται ότι ο Χερτσλ κατάλαβε ότι παρά τη σχετική ενσωμάτωση των Εβραίων στα σύγχρονα αστικά κράτη με την ιδιότητα του πολίτη, στη πραγματικότητα, δεν κατάφεραν ούτε και στην αστική κοινωνία να αποτινάξουν την «κατηγορία» που τους προσάπτουν οι αντισημίτες, που δεν είναι άλλη από την  κατηγορία του «αιώνιου Εβραίου», εκείνου που ευθύνεται για τα δεινά του κόσμου. Η εμμονή της εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογίας, να αναπαριστά οτιδήποτε κακό στους Εβραίους, βρίσκει την υλική της υπόσταση στο καθεστώς του 3ου Ράιχ.

82 χρόνια μετά, ο αντισημιτισμός συνεχίζει να αποτελεί την οργανική ιδεολογική ουσία κάθε φασισμού. Οι αντισημιτικές επιθέσεις αυξάνονται σε ολόκληρη την Ευρώπη και στην Ελλάδα. Ας θυμηθούμε ότι μόνο λίγες εβδομάδες έχουν περάσει από μια νέα αντισημιτική επίθεση στο Αμβούργο και μονάχα λίγες μέρες από την επίθεση των ισλαμιστών στη Βιέννη δίπλα στη συναγωγή. Οι πράξεις αντισημιτικής βίας σαν και αυτές έχουν πλέον γίνει ρουτίνα στη Γερμανία, τη χώρα θύτη του Ολοκαυτώματος, αλλά και την υπόλοιπη Ευρώπη.

Στην Ελλάδα, οι βεβηλώσεις μνημείων, οι καταστροφές σε νεκροταφεία, ακόμα και η στοχοποίηση Ελλήνων Εβραίων συνεχίζονται. Μόνο μέσα στον Οκτώβρη 2020, έχουμε 3 επιθέσεις με σαφέστατα νεοναζιστικό προσανατολισμό. Πρόκειται για την επίθεση στο εβραϊκό νεκροταφείο της Νίκαιας στην Αθήνα όταν νεοναζί έβαψαν στον τοίχο Juden Raus στις αρχές του Οκτώβρη. Ακολούθησαν άλλες δύο επιθέσεις. Μία στο μνημείο του Ολοκαυτώματος στη Θεσσαλονίκη και μια βεβήλωση εβραϊκών τάφων στη Ρόδο. Για αυτές τις επιθέσεις όπως και σχεδόν καμία άλλη φορά στο παρελθόν δεν έχουμε αντιδράσεις από αντιφασιστικές ομάδες και οργανώσεις. Αυτές οι βεβηλώσεις τάφων που συνεχίζουν να σημειώνουν αύξηση σε ολόκληρη την Ευρώπη είναι ιδιαίτερα τρομακτικές. Όπως είχαν γράψει οι Αντόρνο και Χορκχαιμερ στη Διαλεκτική του Διαφωτισμού:

«Όποιος αναζητεί καταφύγιο δεν πρέπει να το βρει. Σε όσους εκφράζουν αυτό που ποθούν μανιωδώς όλοι, την ειρήνη, την πατρίδα, την ελευθερία, στους νομάδες και τους πλανόδιους θαυματοποιούς, δεν αναγνωρίσθηκε ποτέ το δικαίωμα να έχουν δική τους πατρίδα. Ό,τι φοβάται κανείς, του το προξενούν. Ακόμη και η γαλήνη της τελευταίας κατοικίας παραβιάζεται. Οι δηώσεις των νεκροταφείων δεν είναι παρεκτροπές του αντισημιτισμού, αλλά αυτός ο ίδιος. Οι εκδιωγμένοι αφυπνίζουν αναγκαστικά την επιθυμία για εκδιώξεις. Πάνω στο σημάδι που τους άφησε η βία, αναφλέγεται ακατάπαυστα η βία.»

Ωστόσο, η αντισημιτική πρακτική δεν μας έρχεται απαραίτητα μόνο από νεοναζιστικούς και νεοφασιστικούς κύκλους. Δομικές αναβιώσεις του αντισημιτισμού συναντάμε και στην εθνο-αντιϊμπεριαλιστική αριστερά. Ο αντισιωνισμός ως μια άλλη μορφή αντισημιτισμού, αποδίδει μεταφυσικές ιδιότητες και στο κράτος του Ισραήλ στην ουσία περιγράφοντας το όπως είχε πει και ο Postone «σαν ένα Εβραίο ανάμεσα στα εθνικά κράτη», που πρέπει να πάψει να υφίσταται. Αυτό είναι δυστυχώς κάτι που μοιράζονται από κοινού διάφορες αριστερές ομάδες, κόμματα και οργανώσεις.

Ο αντισημιτισμός σε ολόκληρο τον κόσμο παραμένει μια θλιβερή και επικίνδυνη πραγματικότητα. Αυτό το γεγονός απαιτεί να είμαστε συνεπείς σε μια ερμηνεία για τους λόγους εκείνους που τον καθιστούν ένα μεγάλο πρόβλημα. Να επαναφέρουμε μαζικά ένα ερώτημα: Γιατί, παρά τις διαβεβαιώσεις του Ποτέ Ξανά Φασισμός, Ποτέ Ξανά Αντισημιτισμός κλπ, που μας έδινε ο αστικός πολιτικός κόσμος, το πρόβλημα παραμένει σε έξαρση; Όλα τα παραπάνω μας υπενθυμίζουν και εκείνη τη φράση του Μπένγιαμιν ότι «αν ο εχθρός νικήσει ούτε οι νεκροί δεν θα είναι ασφαλείς.» Και πραγματικά ζούμε σε ένα κόσμο που από τη Βραζιλία μέχρι την Ιαπωνία, με ή χωρίς Εβραίους, ο αντισημιτισμός συνεχίζει να αποτελεί οργανική ουσία της κυρίαρχης ιδεολογίας. Τίποτα δεν τελείωσε το 1945.

About furdenkommunismus (519 Articles)
για τον κομμουνισμό

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: