τελευταία άρθρα σε τίτλους

Για την φράση “…Τα κορίτσια έκαιγαν τα σουτιέν τους”

ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗΣ

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 6,524 other followers

Τον καιρό της σποράς μάθαινε, τον καιρό του θερισμού δίδασκε, τον χειμώνα απολάμβανε. Οδήγησε το καρό και το αλέτρι σου πάνω από τα κόκκαλα των νεκρών. Ο δρόμος της υπερβολής οδηγεί στο παλάτι της σοφίας. Η Σύνεση είναι μια πλούσια άσχημη γεροντοκόρη, που τη φλερτάρει η Ανικανότητα…Η Αιωνιότητα είναι ερωτευμένη με τους καρπούς του χρόνου.

Η εργατική μέλισσα δεν έχει καιρό για θλίψη.

William Blake

Ο ονομαζόμενος Σλόμο Μπεν Γιαχουντά ιμπν Γκαμπιρόλ, πρωτοπόρος της σκέψης, της συγγραφής και της πρακτικής, έζησε στην Ανδαλουσία του 11ου αιώνα και συνέβαλε τα μέγιστα στην Αναγέννηση του εβραϊκού πολιτισμού, εισφέροντας όσον αφορά την φιλοσοφική του συμβολή, νέο-πλατωνικά στοιχεία στην μονοθεϊστική οντο/κοσμο-λογία. Όμως, είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρων στους σύγχρονους μελετητές και μελετήτριες για την ποίησή του (δείγματα της οποίας μελοποιήθηκαν ως Σεφαρδικά άσματα) η οποία εκτυλίσσεται με βασικά θέματα το κρασί και το ταβερνείο, τις γυναίκες και τον θάνατο. Σε αυτά τα γραφτά η Sarah Pessin, καθηγήτρια Φιλοσοφίας και Εβραϊκής Σκέψης στο Πανεπιστήμιο του Denver, εντοπίζει την σφυρηλάτηση μιας “θεολογίας της επιθυμίας”.1

Φυσικά, αυτή η καθαρά Σεφαρδική τάση αναπτύσσεται -και μόνο έτσι μπορούσε να αναπτυχθεί- μέσα στην ανεκτική και σχετικά ελευθεριακή κοινωνία της αραβικής-μουσουλμανικής Ιβηρικής.

Πρόκειται για τάσεις οι οποίες αναπτύσσονται εννοιολογικά ως κριτική ενάντια στην ίδια την πραγματικότητα ενός και καλά εβραϊκού θετικισμού και μιας ασκητικού τύπου εθελοδουλείας.

Η ηχώ και οι υπόγειες διαδρομές αυτών των τάσεων εγκαθίστανται στην νότια Γαλλία ήδη από τον 12ο αιώνα,2 και μετά την εκδίωξη των Ιουδαίων από την Ισπανία (1492) κύρια στο Άμστερνταμ3, στο Βερολίνο και στο Παρίσι.4

Στον 19ο αιώνα η συντροφιά των Άγγλων ποιητών (Λόρδος Μπάιρον, ζεύγος Shelley, κλπ), διαβαίνοντας λοξά (?) την γραμμή των Λιμπερτίνων των 16ου-18ου αιώνων, θα αναδείξει την σεξουαλικότητα σε ένα από τα κεντρικά στοιχεία της στάσης του ανθρώπινου όντος της βιομηχανικής βικτωριανής Μητρόπολης σε σχέση με την (ανα)παραγωγή της σφαιρικής (global) αγοράς.

Το ίδιο και στον Μπωντλαίρ, αλλά με την λυρικότητα της απαισιοδοξίας, της κατάρας και της απόγνωσης.5

Η σοβιετική τέχνη, ο Μπένγιαμιν, ο εξπρεσιονισμός στην μεσοπολεμική Γερμανία, ο αρχικός σουρεαλισμός στην Γαλλία, το νταντά θα προσεγγίσουν το ζήτημα μέσα από την ίδια την εμπειρία και πρακτική τόσο της πρόκλησης, όσο και της εμπλοκής σε επιθυμητικές ροές και κυκλικότητες. Το “Για το Χασίς” του Μπένγιαμιν και το πάθος του με την Asja Lācis, είναι παράγωγα αυτής της κατάστασης.

Υφίσταται, όμως, ένα υλικό υπόβαθρο σε αυτό:

Η εμπειρία και η πραγματικότητας της μυστικής δράσης ενάντια στον φασισμό και στον ναζισμό:

Όταν ξέρεις ότι το επόμενο πρωί ίσως είσαι συλληφθείς, όταν ξέρεις ότι την συντρόφισσα την οποία συναντάς σήμερα, ίσως είναι η τελευταία φορά που την συνάντησες, σε αυτές τις περιστάσεις, το μόνο το οποίο μετράει, το μόνο το οποίο έχει σημασία, είναι το εδώ και το τώρα.

-Ο μαχητικός αντιφασισμός απελευθερώνει την επιθυμία, τον βιταλισμό, την ερωτικότητα και την σεξουαλικότητα, διότι φέρνει μόλις σε μια ανάσα απόσταση το ενδεχόμενο του θανάτου.

Το να διαβαίνεις ανάμεσα από τα arcades, ώστε να ξεφύγεις από τους χαφιέδες, το να παρακολουθείς χωρίς να παρακολουθείσαι, το να ξετρυπώνεις εχθρούς μέσα σε μπαρ, παράγει ορμόνες. Το να καταφέρεις να κάνετε έρωτα με την συμμαχήτριά σου, είναι καθ’ εαυτό ένα νικηφόρο γεγονός, το οποίο προκαλεί υστερία και πανικό σε κάθε φυρερίσκο, στο κάθε φασιστοειδές.

Το γινόμενο της κίνησής είναι ένα θαύμα.

Ωστόσο, το μεταπολεμικό κράτος-σχέδιο, η «μεγάλη κυβέρνηση», η «μεγάλη οικονομία», έχοντας εσωτερικεύσει την κάθε θρησκευτικά προσδιορισμένη ασκητική ηθική, ως μορφή πολιτισμικής καταπίεσης απέναντι στους ανυπότακτους και τους ανυπάκουους, είχε καταφέρει έως τις στιγμές της παγκόσμιας ρήξης, να καταλαγιάσει τις εκρήξεις των επιθυμητικών ροών οι οποίες είχαν αρχίσει να απορρέουν από τις συσσωρευόμενες προλεταριακές αρνήσεις.

Πχ. στο έργο «Η Νύχτα» (1961) του Michelangelo Antonioni το πάθος των ηρώων ασφυκτιά ανάμεσα στον μικρο-μεγαλοαστικό κομφορμισμό της βόρειας καθημερινότητας. Στο “Blowup” (1966) η “Jane” επιτελεί το λονδρέζικο ερωτικό παιχνίδι, όμως εις μάτην, μόνο και μόνο ώστε να κλέψει τις επίμαχες φωτογραφίες τις οποίες τράβηξε ο “Thomas”.

Στα 1968-1977, όμως, είχαμε τους επιστάτες και τους αρχισυνδικαλιστές να τρίβουν τα μάτια τους, τους ψυχωακαδημαϊκούς του Μ-Λ να τραβούν τα μαλλιά τους, και τους κ. Αλτουσέρ να προσπαθούν να κατανοήσουν σε ποιο βάθος εμφανίσθηκε το ηφαίστειο. Και σε ποιο σημείο ήταν η ρωγμή στο στέρεο έδαφος από όπου ανέβλυσε ο πίδακας της φωτιάς.

ΝΑ ΟΠΛΙΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ ΜΑΣ

η ανείπωτη φράση-κλειδί…

Βέβαια, στο τέλος του 1977 ο αξιότιμος Εισαγγελέας Pietro Callogero με το ευρωκομμουνιστικό του «θεώρημα», και ο Υπουργός Francesco Cossiga, οραματίσθηκαν αναφορικά με όλους εμάς τους επιθυμούντες, τις φυλακές της ιταλικής Repubblica ως τα καθαρτήρια κελιά του δομηνικανισμού από τον οποίο φύτρωσαν.

Έκτοτε, τα κορίτσια έπαυσαν να καίνε τα σουτιέν τους, για χάρη της καριέρας. Ο καθημερινός εργατικός ερωτισμός έγινε πηγή έμπνευσης για διαφημιστικές πόζες, ξεφτιλίζεται στα realityshows του καπιταλιστικού ιδεολογικού κυκλώματος, στα αντι-social media.

Και, βέβαια, δεν αντιμετωπίζουμε την Callogero-ική τήβενο, αλλά τους discourses και τους αλγορίθμους του σύγχρονου Μαλθουσιανισμού, και την μιζέρικη βιοπολιτική του κάθε είδους φαντασιακών κοινοτήτων.

Αλλά, από την άλλη είδαμε το κράτος του κάθε κυρίου Callogero ότι δίκασε πλευρές και λειτουργίες του εαυτού του, και κάπως έτσι μπόρεσε να γραφεί:

Η ΚΟΛΑΣΗ ΚΑΗΚΕ-ΖΗΤΩ Η ΚΟΛΑΣΗ”6

CYBIRIA

1 Βλ. Sarah Pessin, Ibn Gabirol’s Theology of Desire Matter and Method in Jewish Medieval Neoplatonism, University of Denver, September 2013

2 Βλ. Gershom Scholem, Origins of the Kabbalah, translated by Allan Arkush, The Jewish Publication Society-Princeton University Press, 1991, και συγκεκριμένα το κεφάλαιο με τίτλοΗ Νότια Γαλλία στον 12ο Αιώνα: Το Καθαριστικό ΚίνημαΟι Ιουδαίοι του Λανγκτόνγκ.

3 Ενδεικτικά βλ. https://www.jstor.org/stable/1455351?seq=1

4 Ενδεικτικά βλ. https://www.eurojewishstudies.org/cgp/8624/

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: