τελευταία νέα σε τίτλους

Από το αφηρημένο στο συγκεκριμένο: η κεφαλαιακή αυτοεπέκταση μέσα από τις πρόσφατες οικονομικές εξελίξεις

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 5,979 other followers

Η πανουργία της λογικής (the cunning of reason) είναι αυτή η οποία αναγκάζει την ιστορία (ως πραγματωθέν αποτέλεσμα δυναμικών κινήσεων) να συναντήσει έστω και ξώφαλτσα μια στιγμή του κομμουνισμού ως πραγματικής κίνησης προς τα μπρος.

Την ώρα που η εγχώρια διανόηση, αναπαριστώντας την φαναριώτικη ελίτ, βυθίζεται στα μυστήρια των μυστικισμών της Φιλικής Εταιρείας και στην πολυεθνικότητα και πανσπερμία του ’21, που πάλαι ποτέ βιτρίνες της «παραγωγικής αστικής τάξης» ετεροχρονισμένα μασκαρεύονται σε καραγκούνες, που οι κάθε είδους καραντινιέροι δίνουν τους αγώνες τους, την ίδια στιγμή που οι γεωπολιτικολόγοι θρηνούν πάνω από τα σχέδια επί χαρτών, τεκτονικές αλλαγές συντελούνται στο πλανητικό κεφαλαιακό σύστημα.

Μια σειρά σφόδρα πληγέντων χωρών, εξήλθαν ή εξέρχονται των υγειονομικών συνθηκών οι οποίες επιβλήθηκαν το τελευταίο ένα έτος και βάλε. Αυτή η εξέλιξη (συν)χρονίζεται με την αντεπίθεση των καθ’ εαυτών βιομηχανικών τμημάτων του γενικού κεφαλαίου, τα οποία έχουν ολοκληρώσει το συνολικό κύκλωμα του προτσές της 4ης Βιομηχανικής Επανάστασης. Επομένως, το προτσές του αυτοπολλαπλασιασμού της συγκεκριμένης αξίας, η αυτοεπέκταση της συγκεκριμένης ποιότητας κεφαλαίου, γίνεται τώρα πιο ορατό, δηλαδή περνάει στην διαδικασία της υλικοποίησής του: στην προσπάθεια πλέριας επανεισροής (flow back) στο καθ’ εαυτό παραγωγικό προτσές των μεγάλων συσσωρευθεισών ποσοτήτων πρόσθετης αξίας.

Η υπογραφή το περασμένο Σάββατο στην Τεχεράνη ανάμεσα στο Ιράν και τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, 25ετούς στρατηγικής συνεργασίας, σταθεροποιεί συνολικά το Ιράν και παρέχει στην Κίνα τεράστια πεδία δραστηριοτήτων. Από καθεστωτικό: “Με την 25ετή συμφωνία έρχεται να προστεθεί ένα σχέδιο αμοιβαίων (αλλά βεβαίως πρωτίστως κινεζικών)επενδύσεων συνολικού ύψους 400 δισ. δολαρίων, με ρυθμό περίπου 16 δισ. ετησίως και αντικείμενο τις ενεργειακές, λιμενικές, μεταφορικές κ.ά. υποδομές. Ειδικότερα για την Κίνα, η πρόσβαση στο ιρανικό φυσικό αέριο δίνει τη δυνατότητα για ταχύτερη απεξάρτηση από τον περισσότερο επιβαρυντικό για το περιβάλλον άνθρακα, ώστε να εκπληρώσει τον στόχο για ανθρακικά ουδέτερη ανάπτυξη μέχρι το 2060”.1 Είναι ένα “σωτήριο” άνοιγμα για την εξελιγμένη (ανα)παραγωγή στην ευρύτερη Μέση Ανατολή και την Ευρασία.

Στο εσωτερικό της Ελλάδας μέσω των γνωστών ωδινών κυοφορούνται και έρχονται στην ζωή αντίστοιχες μικρότερης κλίμακας εξελίξεις: ο προωθούμενος ενεργειακός μετασχηματισμός της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας,2 η επίτευξη κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας για την επένδυση στο Ελληνικό, και συνολικά τα κατασκευαστικά έργα στην ακτογραμμή της Αθήνας, καθώς και το προχώρημα της μητροπολιτικοποίησης μέσα από τις επεκτάσεις του μετρό.

Θα μας πουν κάποιοι (με καλές προθέσεις): πάλι στον οικονομισμό και τον (ανα)παραγωγισμό το ρίξατε. Δεν χρειάζεται να απαντήσουμε. Επίσης, δεν δίνουμε ούτε πένα για την γεωπολιτική χροιά ή επίγευση των επενδύσεων. Αυτό, όμως, το οποίο γνωρίζει η εργατική κριτική, είναι:

Οι συνολικές per se (ανα)παραγωγικές αναπτύξεις, εξελίξεις, ξεμπλοκαρίσματα είναι η απάντηση του κεφαλαίου σε εισέτι αδιόρατους, απροσδιόριστους κύκλους αρνήσεων να εργασθούμε. Όπου, κάποιοι διαβάζουν τις εξελίξεις με εθνογιακωβίνικο (ή εθνοσταλινικό) τρόπο, εμείς βλέπουμε την ανάπτυξη του κοινωνικοταξικού ανταγωνισμού, και της ταξικής πάλης, την διαρκή προσπάθειά μας σαν αυτόνομοι εργάτες και εργάτριες, με στόχο να θεμελιωθεί η de facto γνωσιοπληροφοριακή ηγεμονία της πολυεθνικής εργατικής τάξης και του παγκόσμιου προλεταριάτου επί των μικροαστικών, μικροπροσοδικών συμφερόντων, την εναντίωση των μητροπολιτάνων κόντρα στον φασίζοντα επιδοματισμό. Πίσω από τις γραμμές του κάθε ΦΕΚ το οποίο αφορά μια παραγωγική επένδυση, βλέπουμε τις γραμμές της εργατικής κριτικής της πολιτικής οικονομίας.

Πέρα, όμως, από τις επιμέρους αλλαγές, αν έχει κάτι το μεγαλύτερο ενδιαφέρον, είναι η σημερινή εξαγγελία του υπουργικού συμβουλίου περί «Εθνικού Σχεδίου Ανάκαμψης». Η σύνθεση και η αναλογία των χρηματικών κεφαλαίων τα οποία το συναπαρτίζουν, θα είναι σε άμεση σύνδεση με την τεχνική και αξιακή σύνθεση του κεφαλαίου το όποιο θα παραχθεί κατά την πραγμάτωση και υλοποίησή του, και επομένως θα επηρεάσει και την τεχνική και πολιτική σύνθεση της εργατικής τάξης τα επόμενα χρόνια. Τέλος, μέσα από τις γνωστές σχέσεις (δια)μεσολάβησης θα καθορίσει ποια κομμάτια και ποιες μερίδες μέσα στον εσωτερικό ανταγωνισμό θα έχουν τον πρώτο λόγο.

Αφήσαμε για τον επίλογο, το πιο ζουμερό:

Αναγιγνώσκουμε ότι η Τράπεζα Πειραιώς, εισέρχεται σε φάση μερικής ανεξαρτητοποίησης από το ΤΧΣ, μέσα από την επικείμενη αύξηση κεφαλαίου. Μεθοδολογικά και τεχνογνωσιακά, ήταν νομοτελειακό ότι για να γίνει κατορθωτό αυτό, έπρεπε κάποιες εντελώς πλασματικές ποσότητες οι οποίες υποτίθεται ότι εξέφραζαν πλασματικές αξίες ως χρήμα, να υποτιμηθούν, κάτι το οποίο στην λογιστική του μόνο μορφή εμφανίσθηκε ως ζημία.

-εδώ, είναι που η θεωρία του παιγνίου μηδενικού αθροίσματος, δηλαδή η από τα πάνω κατασκευή της λειτουργίας και της κινησιολογίας του κυκλοφοριακού προτσές ως δήθεν περιορισμένου κάποια στιγμή κυκλώματος, τα βρίσκει μπαστούνια.

Το τοκοφόρο κεφάλαιο είναι εξωτερίκευση των σχέσεων του κεφαλαίου. Το κεφάλαιο εμφανίζεται ως μια μυστήρια και αυτό-δημιουργούσα πηγή τόκου –η πηγή της ίδιας της αύξησής του. Το πράγμα (χρήμα, εμπόρευμα, αξία) είναι τώρα κεφάλαιο, ακόμα και σαν ένα απλό πράγμα. Το αποτέλεσμα του συνολικού προτσές της αναπαραγωγής εμφανίζεται ως ιδιότητα εγγενής σε καθ’ εαυτό το πράγμα. Εξαρτάται από τον κάτοχο του χρήματος, ήτοι από τον κάτοχο του εμπορεύματος στην συνεχώς ανταλλάξιμη μορφή του, αν θα θελήσει να το ξοδέψει ως χρήμα ή να το δανείσει ως κεφάλαιο. Γι’ αυτό στο τοκοφόρο κεφάλαιο, αυτή η αυτοματική φετίχ, αυτό-επεκτεινόμενη αξία, το χρήμα γεννά χρήμα, επιφέρεται στην καθαρή κατάστασή της και στην μορφή της, αφ’ ής στιγμής δεν φέρει πια τα γενετήρια σημάδια της προέλευσής της. Η κοινωνική σχέση ολοκληρώνεται στην σχέση ενός πράγματος, του χρήματος, με τον εαυτό του. Αντί της εναργούς μεταμόρφωσης του χρήματος σε κεφάλαιο, βλέπουμε εδώ μόνο μορφή χωρίς περιεχόμενο. Όπως στην περίπτωση της εργατικής δύναμης, η αξία χρήσης του χρήματος εδώ είναι η ικανότητά του να δημιουργεί αξία –αξία μεγαλύτερη αυτής την οποία περιέχει. Το χρήμα ως χρήμα είναι δυνητικά αυτό-επεκτεινόμενη αξία και δανείζεται ως τέτοια –η οποία είναι η μορφή της πώλησης για αυτό το ενικό εμπόρευμα. Γίνεται μια ιδιότητα του χρήματος να γεννά αξία και αποδοτικό τόκο. Το εναργώς λειτουργούν κεφάλαιο παρουσιάζει εαυτό σε τέτοιο φως, ώστε μοιάζει να αποδίδει τόκο όχι ως ένα λειτουργούν κεφάλαιο, αλλά ως κεφάλαιο εν εαυτώ, ως χρηματικό κεφάλαιο.

Επίσης, πληροφορούμεθα ότι και η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος καταστρώνει σχέδια για αύξηση κεφαλαίου … ο υψηλά ηθικός κόσμος των τραπεζιτών αναδιοργανώνεται. Και εδώ ισχύουν τα αυτά. Όσο αυτή η υψηλής ηθικής αναδιοργάνωση μείνει στις κλειστές κοινωνίες των σειρητίων, και των περγαμηνών ευλάβειας και σεμνότητας, όσο μένει μέσα στην παπαδίστικη προστακτική «μην μιλάς, λες πολλά, μην κοιτάς, μην αγγίζεις, δεν είναι δικός/-ια/-ο σου» τόσο η περίπτωση αυτή θα παραμένει σισύφεια.

O.N + εργάτες των αμαρτωλών κύκλων

About furdenkommunismus (524 Articles)
για τον κομμουνισμό

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: