τελευταία νέα σε τίτλους

Ξανά, για την αξία

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 5,979 other followers

ἐμοὶ δ᾽ ἀκούειν ἔσθ᾽ ὑπὸ σκότου τάδε, τὴν παῖδα ταύτην οἷ᾽ ὀδύρεται πόλις, πασῶν γυναικῶν ὡς ἀναξιωτάτη κάκιστ᾽ ἀπ᾽ ἔργων εὐκλεεστάτων φθίνει· ἥτις τὸν αὑτῆς αὐτάδελφον ἐν φοναῖς πεπτῶτ᾽ ἄθαπτον μήθ᾽ ὑπ᾽ ὠμηστῶν κυνῶν εἴασ᾽ ὀλέσθαι μήθ᾽ ὑπ᾽ οἰωνῶν τινος· οὐχ ἥδε χρυσῆς ἀξία τιμῆς λαχεῖν; τοιάδ᾽ ἐρεμνὴ σῖγ᾽ ἐπέρχεται φάτις”.1

Η αξία είναι η έκφραση της ανάγκης σε πανκοινωνική κλίμακα.

Αυτός ο προσδιορισμός αναφέρεται στην καθαρή (καντιανός ο όρος) αξία χρήσης. Η αξία εμφανίζεται μόνο στα ανθρώπινα μέτρα. Από την άλλη, γι’ αυτόν τον λόγο, η ανάγκη έχει να κάνει ομοίως με τα ανθρώπινα μέτρα. Όμως, δεν υπάρχουν καθ’ εαυτές ανθρώπινες ανάγκες. Το κάθε ανθρώπινο είναι τέτοιο, επειδή ανασυνθέτει την κάθε ανάγκη λιβιδινικά2.

Επομένως, η αξία προϋποθέτει και συνεπάγεται την ανάγκη-επιθυμία.

Εκλαϊκευτικά, η αξία είναι όπως πχ. το μέλι με όσα συμβολίζει και εμβληματίζει στο πολιτισμικό συγκείμενο και περιβάλλον της Μέσης Ανατολής:

Οι πρόγονοι και λαός του Ισραήλ αυτοπροσδιόρισαν την ίδια την ύπαρξή τους μέσα από την αναζήτηση των lands τα οποία συνδέονταν με το μέλι, αλλά γρήγορα κατάλαβαν, ότι άνευ των ιουδαϊκών κοινών, δηλαδή άνευ της εκ πρώτης όψης εξωοικονομικής διαδικασίας (η οποία περιλαμβάνει σκληρότητα, τραχύτητα, σκαιότητα, μαχητικότητα, επιθετικότητα) αναπαραγωγής της αντικειμενικότητας από την οποία παράγεται πχ. το μέλι, δεν θα εύρισκε τίποτα. Από αυτοματικομηχανική άποψη η μέλισσα είναι η πιο συνεπής εργάτρια διότι φτιάχνει το μέλι με την πιο αλάθητη αρχιτεκτονική, με τόση ευφυΐα στον τρόπο με τον οποίο ίπταται το σμήνος, αλλά και στην αυτονομία την οποία έχει η κάθε μέλισσα όσον αφορά την συλλογή της γύρης. Και η αράχνη είναι η πιο συνεπής εργάτρια, αλλά δουλεύει μοναχικά, ενώ οι μέλισσες συλλογικά.

Σε μια τοπικά προσδιορισμένη συγκεκριμένη ιστορική βαθμίδα εξέλιξης και ανάπτυξης (η οποία κυρίαρχα έχει να κάνει με την απόδοση της ιδιότητας του γενικού ισοδύναμου σε κάποια (δια)μορφωμένη ποσότητα μετάλλου) η αξία ως αξία χρήσης άρχισε να διπλασιάζεται μεταμορφωμένη: αξία χρήσης – ανταλλακτική αξία (εμπόρευμα). Από αυτό το σημείο η ανταλλακτική αξία φενακισμένα μόνο, δηλαδή μέσα από τις λειτουργίες του φετιχισμού προβάλλει και ακτινοβολεί ως δήθεν ανεξάρτητη. Αυτή η φενάκη της ανεξαρτησίας της είναι ο ίδιος ο φετιχισμός: η αντικατάσταση σχέσεων μεταξύ ανθρώπων από σχέσεις μεταξύ πραγμάτων.

Η μέγιστη και ύψιστη αξία είναι η εργατική δύναμη επειδή έχει την δυνητικότητα για αφηρημένη εργασία η οποία παράγει όλες τις ανταλλακτικές αξίες. Επομένως, η εργατική δύναμη σε μια εννοιολογικά αυστηρή οπτική δεν έχει τιμή. Ο μισθός δεν είναι η τιμή της αδιαίρετα παρμένης εργατικής δύναμης, ούτε η αξία της αδιαίρετα ή/και ατομικά παρμένης παρασχεθείσας εργασίας.

Ο μισθός είναι μια σύμβαση του αστικού δικαίου. είναι από μόνος του και καθ’ εαυτός μια αφηρημένη αφαιρετική αφαίρεση.3

Το απόλυτο κριτήριο υπό το οποίο κρίνεται ο μισθός από την σκοπιά της εργατικής τάξης, είναι αν η ποσότητα των (κερματωμένων: coined) χρημάτων (: των banknotes και των changes) φτάνει ή όχι για την διευρυμένη αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης η οποία εξωτερικεύεται-υλοποιείται μέσα από το αδιαίρετα ή/και ατομικά παρμένο σώμα του εργάτη ο οποίος λαμβάνει τον υπό κρίση μισθό, δηλαδή αν ικανοποιούνται ή όχι οι μέσες εργατικές ανάγκες από τις πιο απλές μέχρι τις πιο σύνθετες.

Σε μια μαχητική εργατική οπτική η οποία εκπληρώνει (fulfills) το πολιτικοκομματικό καθήκον της στιγμής, κάποτε ειπώθηκε και γράφτηκε ότι η αξία της εργατικής δύναμης μετριέται από την αξία των εμπορευμάτων τα οποία είναι αναγκαία για την διατήρησή της. Σε ένα γενικό ή/και πανκοινωνικό επίπεδο αυτό συνεχίζει να ισχύει. Αλλά, η αξία ή/και τιμή της εργατικής δύναμης λαμβάνει την όψη της ιδίας της αξίας ή/και της τιμής της εργασίας, αν και το να λες «αξία ή/και τιμή της εργασίας» είναι κενό περιεχομένου.

Κι αυτό γιατί η εργασία είναι σωματικοδιανοητική δραστηριότητα μετάπλασης ύλης μέσω εργαλείων και μηχανών. Επειδή μεταπλάθει ύλη, είναι σε όλες τις μορφές της υλική. Ο όρος άυλη εργασία, ισχύει, ως όρος (όχι ως έννοια), επειδή έχει να κάνει τόσο με τις (prima facie και σε πρώτο χρόνο αόρατες και από εδώ άυλες) ψηφιακές (γνωσιοπληροφοριακές) ροές, όσο και με τον τρόπο σύμφωνα με τον οποίο (κατ)αναλώνονται οι ανταλλακτικές αξίες οι οποίες παράγονται από την δραστηριότητα των εργατών στις fines arts (μουσική, χορός, τραγούδι, θέατρο, εικαστικά, σινεμά κλπ.). Σε κάθε περίπτωση αυτή η καθαρή δραστηριότητα ως τέτοια δεν έχει τιμή, επειδή δεν μπορεί να μετρηθεί ως τέτοια, αλλά μόνο με την διαμεσολάβηση των χρόνων ως μέτρων. Η εργατική δύναμη είναι celularly παρούσα, ενώ η εργασία εμφανίζεται και εξαφανίζεται κατά την διάρκεια της υλοποίησης και πραγμάτωσής της στο stricto sensu (ανα)παραγωγικό προτσές. Άρα, η εργασία είναι από άποψη νομικής επιστήμης και ρωμαϊκού δικαίου ένα κατ’ αναλογία αναλωτό (quam usu consummuntur).

Εκεί, όμως, που ιδιαίτερα μπερδεύονται οι μαθητές των κλασσικών της πολιτικής οικονομίας είναι στην σύμπλεξη τιμής (price) και ηθικής. Υφίσταται τω όντι σύμπλεξη:

Η ηθική στάθμιση, η ηθική αξιολόγηση και πιο βαθιά η στάθμιση και η αξιολόγηση της εναρετότητας, έχει να κάνει με την εμπιστοσύνη (trustment), επομένως με την πίστη (credit), με αυτό που αστοί οικονομολόγοι λένε «πιστοληπτική ικανότητα». Δεν υπόκειται, όμως, η εργατική δύναμη ως τέτοια σε αυτό το βάσανο, αλλά το φυσικό ή/και νομικό πρόσωπο ή αστική/πολιτειακή οντότητα το οποίο ζητάει το deal, το δάνειο, την προστασία, την επιχειρηματική συνεργασία. Επομένως, για την κριτική απομυστικοποίηση αυτές οι σταθμίσεις και αξιολογήσεις είναι εκτιμήσεις ρίσκου. Θα το πω κυνικά: όλος ο μεταβικτωριανός προβληματισμός για την ηθική ανήκει στο μέρος πρώτο του δεύτερου τόμου του κεφαλαίου αναφορικά με τις μεταμορφώσεις του κεφαλαίου και τα κυκλώματά του ενταγμένες στο προτσές της κυκλοφορίας του κεφαλαίου: σε απλά λόγια, προκύπτει κάθε φορά σύμφωνα με την οποία η απαίτηση συναντά την παροχή (κατά Σμιθ: ζήτηση και προσφορά):

Οι μεταμορφώσεις των μορφών του κεφαλαίου από εμπορεύματα σε χρήμα και από χρήμα σε εμπορεύματα είναι στον ίδιο χρόνο μεταδράσεις (: μεταβιβάσεις) των καπιταλιστών (: γενική αντικειμενική), δράσεις αγοράς και πώλησης. Ο χρόνος στον οποίο αυτές οι μεταμορφώσεις των μορφών γίνονται, συγκροτεί υποκειμενικά, από την σκοπιά του καπιταλιστή τον χρόνο της αγοράς και πώλησης: είναι ο χρόνος κατά την διάρκεια του οποίου ο καπιταλιστής επιτελεί τις λειτουργίες του πωλητή και του αγοραστή στην αγορά. Όπως ο χρόνος της κυκλοφορίας του κεφαλαίου είναι ένα αναγκαίο τμήμα/στάσιμο του χρόνου της αναπαραγωγής του, έτσι και ο χρόνος στον οποίο ο καπιταλιστής αγοράζει, πουλάει, διατρέχει την αγορά, είναι ένα αναγκαίο τμήμα/στάσιμο του χρόνου στον οποίο λειτουργεί πράγματι ως καπιταλιστής, κάτι το οποίο στα μάτια των χαζών φαίνεται μονάχα ως προσωποποιημένο κεφάλαιο.

O.N

1 Σοφοκλής, Αντιγόνη, 692-700.

2 H σήμανση της λέξης libido γίνεται από την κυριαρχία σε φροϋδικό συγκείμενο.

Εδώ, όταν λέμε libido, εννοούμε αυτό το οποίο σημαίνει, δηλαδή την λαγνεία.

3 Όσο περνούν τα χρόνια οι λεκτικοί –πολλαπλασιασμοί οι οποίοι απορρέουν από την διαλεκτική της ταυτολογίας, αυξάνονται. Δεν πρόκειται για νομιναλιστική παραξενιά, αλλά για κάτι στο οποίο εξωθεί η ίδια η ανάπτυξη των ανηλεών παραγωγικών δυνάμεων: προϊόν της ίδιας της κίνησης της υλιστικής κριτικής.

About furdenkommunismus (524 Articles)
για τον κομμουνισμό

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: