τελευταία νέα σε τίτλους

1η Μάη 2021: Ένα σημείωμα αφιερωμένο στους «Αόρατους» [1] αυτού του κόσμου

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 5,875 other followers

Ενώ η Πρωτομαγιά γιορταζόταν στην Ελλάδα ήδη από την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα, αν και όχι κάθε χρόνο, λόγω αδυναμιών του εργατικού κινήματος και των πολιτικών και πολεμικών περιπετειών της χώρας, ήταν ο γιορτασμός της το 1924 που συνοδεύτηκε για πρώτη φορά από εκτεταμένες συγκρούσεις των απεργών με τις δυνάμεις καταστολής. Η χρονολογία έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς μόλις ένα μήνα πριν, στις 25 Μαρτίου, είχε ανακηρυχθεί η αβασίλευτη Δημοκρατία και στην κυβέρνηση βρισκόταν η μαχητική δημοκρατική πτέρυγα του βενιζελισμού, με πρωθυπουργό τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου. Στις συγκρούσεις αυτές έχασε τη ζωή του ο νεαρός Σωτήρης Παρασκευαΐδης, μέλος της ΟΚΝΕ. Ήταν ο πρώτος έλληνας εργάτης που έπεφτε νεκρός σε πρωτομαγιάτικη κινητοποίηση. πηγή: https://ikariologos.gr/o-protos-dolofonimenos-ergatis/

Η εθνικότητα του εργάτη δεν είναι γαλλική, αγγλική, ή γερμανική· η εθνικότητα του εργάτη είναι η Εργασία, η ελεύθερη σκλαβιά, το ξεπούλημα του εαυτού του. Η κυβέρνησή του δεν είναι γαλλική, αγγλική, ή γερμανική· η κυβέρνηση του εργάτη είναι το Κεφάλαιο. Ο αέρας της πατρίδας του δεν είναι ο αέρας της Γαλλίας, της Γερμανίας ή της Αγγλίας· είναι ο αέρας του εργοστασίου. Το έδαφος που του ανήκει δεν είναι το γαλλικό, το αγγλικό ή το γερμανικό· το έδαφος που του ανήκει είναι δυο μέτρα κάτω απ’ τη γη”. [2]

Σήμερα είναι 1η Μάη, μια μέρα προλεταριακής μνήμης σε ολόκληρο τον κόσμο που η φλόγα της συνεχίζει να σιγοκαίει. Η 1η Μάη δεν είναι μια μέρα γιορτής, είναι μια μέρα επαγρύπνησης που έχει το χρώμα της σημαίας μας, το κόκκινο, γιατί βάφτηκε με αίμα, όχι μόνο μια φορά στο Σικάγο, αλλά πολλές ακόμα φορές στην ιστορία. Η 1η Μάη είναι η μέρα σύμβολο για τους αόρατους-ες, αυτούς-ες που παράγουν τον πλούτο αυτού του κόσμου. Όσο και να την καπηλεύονται κάποιοι, κυρίως γραφειοκράτες και σοσιαλδημοκρατικής κοπής πολιτικοί, τα μηνύματα της δεν «εξευγενίζονται», θα συνδέονται πάντα με την αγωνία αυτού του κόσμου για πανανθρώπινη χειραφέτηση από την μισθωτή σκλαβιά, με την επίμονη δυνατότητα του κομμουνισμού. Έτσι και εμείς εδώ, στη Λακωνία, με πείσμα συνεχίζουμε να μιλάμε για αυτούς τους «Αόρατους», αυτούς που δεν μιλάει κανείς και μάλιστα σε ευθεία σύγκρουση με τα γραφειοκρατικά μορφώματα αυτού του τόπου που ενώ μιλάνε για τα συμφέροντα της «μικρομεσαίας αγροτιάς και της ιδιοκτησίας της», δεν λεν κουβέντα για τους εργάτες γης που παράγουν σιωπηλά τον πλούτο. Μιλάμε για τους «Αόρατους», τους εργάτες γης σε αυτή τη περιοχή που κάθε μέρα πάνε για δουλειά σε άθλιες συνθήκες και με διπλή εκμετάλλευση (όπως είναι οι Πακιστανοί εργάτες γης στο Δήμο Ευρώτα). Μιλάμε όμως και για όσους-ες σήμερα βιώνουν στο πετσί τους αυτό το νέο καθεστώς συσσώρευσης και βλέπουν μέσα στην κρίση της πανδημίας του κορωνοϊού ότι θα αντιμετωπίσουν πολλά προβλήματα ακόμα και αυτό της επιβίωσης. Είναι και αυτοί οι «Αόρατοι», όπου εκείνοι που έχουν την δυνατότητα να «μένουνεσπίτι» λίγο τους απασχολεί αν θα ζήσουν ή θα πεθάνουν από την εξαθλίωση, από την στιγμή βέβαια που θα το κάνουν «σπίτι τους» και όχι σε κάποιο πάρκο. Αλλά και εκείνοι οι «Αόρατοι» που οι «μένουνε σπίτι» κάνουν τα στραβά μάτια όταν κατά χιλιάδες πάνε για δουλειά με τα ΜΜΜ, αγωνιώντας κάθε μέρα για την ζωή τους. Μιλάμε για όλες-ους αυτούς-ες που οι δυνάμεις καταστολής στο πλαίσιο της βιοπολιτικής του καπιταλιστικού κράτους αποκαλούν «κοινωνική μόλυνση» και «εσωτερικό εχθρό», αυτούς-ες που τους βασανίζουν στα αστυνομικά τμήματα και τους-τις ξυλοκοπούν βίαια στα πάρκα.

Η 1η Μάη δεν ανήκει σε αυτούς που βγαίνουν σε συγκεντρώσεις, όπως στη πλατεία Πηγών στη Σκάλα Λακωνίας, στις 20 Μάρτη (ΚΚΕ) και μας μιλούν για «εκδημοκρατισμό» των δυνάμεων καταστολής του αστικού κράτους. Ούτε σε αυτούς που προπαγανδίζουν απεργίες για τα λιγοστά ψίχουλα που δήθεν είναι διατεθειμένα τα αφεντικά και το ελληνικό κεφάλαιο να δώσουν στους προλετάριους-ες, με την προϋπόθεση να γίνουν ακόμα πιο «παραγωγικοί-ες» (a la Italia) στα 70s [3]. Ούτε σε αυτούς που κλείνουν τα μάτια μπροστά σε ένα νέο μιλιταρισμό και εθνικισμό, εκείνο «το δίχτυ που δένει σφιχτά την κοινωνία» [4] πάντα σε αγαστή συνεργασία με το σχολείο και την εκκλησία.

Είμαστε σε τροχιά ευθείας σύγκρουσης με τα τέρατα αυτού του κόσμου, για τις κομμουνιστικές επαναστατικές εξεγέρσεις του 21αι μέχρι την συντριβή της καπιταλιστικής κυριαρχίας, την προλεταριακή εξουσία, το άνοιγμα ενός νέου σοσιαλιστικού δρόμου. Παλεύουμε για μια ανθρωπότητα απελευθερωμένη από την εργασία, απελευθερωμένη από την κυριάρχηση [5]. Παλεύουμε να φτάσουμε ακόμα πιο κοντά στην ουτοπία, αποδεσμεύοντας την από την αρνητική έννοια που της προσδίδεται [6] κάνοντας δύο βήματα μπροστά και ένα πίσω [7] κατά τη διάρκεια της μεγάλης θύελλας που έρχεται με την ταξική σύγκρουση στις μεγάλες μητροπόλεις του καπιταλιστικού κόσμου. Να αντικαταστήσουμε τον πουλημένο και σαπισμένο κοινοβουλευτισμό της αστικής κοινωνίας με την Κομμούνα (του μέλλοντος), με θεσμούς όπου η ελευθερία της γνώμης δεν θα εκφυλίζεται σε απάτη [8]. Για να δώσουμε νέα ώθηση στις αναζητήσεις μας για μια πλατιά οργάνωση στη νέα εποχή και συνθήκες.

Η 1η Μάη παραμένει ζωντανή και επίκαιρη και θα παραμένει έτσι όσο υπάρχουν εκμεταλλευτικές παραγωγικές σχέσεις.

Αυτόνομη Πρωτοβουλία Ενάντια στη Λήθη & Κομμουνιστές-τριες με Μνήμη

Σημειώσεις & παραπομπές.

[1] Τον τίτλο τον δανειστήκαμε από το αριστούργημα της Ιταλικής προλεταριακής λογοτεχνίας του μέλους της οργάνωσης «Εργατική Εξουσία» Νάνι Μπαλεστρίνι με τίτλο «Οι αόρατοι» που στα ελληνικά κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βιβλιοπέλαγος το 2005. Το μυθιστόρημα αυτό δεν έχει σημεία στίξης και διαβάζεται μονορούφι. Ένας από τους καλύτερους Ιταλούς λογοτέχνες της εποχής του αφηγείται εκείνο το ορμητικό ποτάμι: το ιταλικό κίνημα της εργατικής αυτονομίας. Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου: Μια γενιά ενάντια στα πολιτικά κόμματα, αλλά και δίχως κόμματα στη στίξη. Διότι η σύνδεση των νοημάτων ήταν αυτονόητη: το πολιτικό ταυτιζόταν με το προσωπικό, η καθημερινή ζωή ένα με την πολιτική δράση η δε διάκριση των νοημάτων επίσης σαφής: εμείς κι εκείνοι εμείς, οι οποίοι αναζητάμε την ταυτότητά μας μέσα στον ποταμό που ποτέ δεν είναι ο ίδιος, και εκείνοι, οι καπιταλιστές, οι μπουρζουάδες, οι κατασταλτικοί μηχανισμοί, οι χριστιανοδημοκράτες, οι μαφιόζοι, τα στελέχη και τα μέλη του ιταλικού ΚΚ (συντηρητικά, ευρωσταλινικά και μικροαστικοποιημένα), οι συνδικαλιστές που πουλάνε τους αγώνες.

[2] Karl Marx, Για το Βιβλίο του Φ. Λιστ “Το Εθνικό Σύστημα της Πολιτικής Οικονομίας”, 1845

[3] a la Italia: Εδώ προφανώς αναφερόμαστε στο παράδειγμα της κρίσης του 70 στην Ιταλία, όταν η εξαθλιωμένη εργατική τάξη (με πιο δυνατό κομμάτι των απεργιών τους εργάτες της ΦΙΑΤ), κατέλαβαν τα εργοστάσια και κλιμάκωσαν τον αγώνα κόντρα στις εντολές των διεφθαρμένων συνδικαλιστών του ΚΚΙ που έπαιζαν τον ρόλο του «πυροσβέστη» των καπιταλιστών ενάντια στις άγριες απεργίες εκείνης της εποχής. Μια απολαυστική αφήγηση για αυτά μπορείτε να βρείτε μέσα στις σελίδες του πρώτου μυθιστορήματος (βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα) του Νάνι Μπαλεστρίνι με τίτλο: «Τα Θέλουμε Όλα», εκδόσεις Στοχαστής 2007.

[4] εδώ παραπέμπουμε στο βιβλίο του karl liebknecht «Μιλιταρισμός και Αντιμιλιταρισμός», εκδόσεις «Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο» σελ. 65

[5] Th. Adorno, Trois études sur Hegel, Payot,σ. 35

[6] Εδώ αναφερόμαστε στην έννοια της «Ουτοπίας» και πως την επανοηματοδοτεί ο γερμανο-εβραϊος φιλόσοφος Ernst Bloch. Ποιός στόχος και για ποιό σκοπό; Τι επιθυμούμε πραγματικά; Πρέπει να σκεφθούμε πάνω σ΄αυτό. Όχι πια έξω από κάθε συνάφεια μέσα σε μια αφηρημένη Ουτοπία αλλά μέσα στην καινούρια ιδέα μιας συγκεκριμένης Ουτοπίας όπως μας την είχε δείξει ο Μαρξ, μιας Ουτοπίας που δεν είναι πλέον Ουτοπία διότι είναι συγκεκριμένη, δεν έχει χάσει τη θέα της πραγματικότητας. Η Ουτοπία αυτή δεν μπορεί να επιτευχθεί, μέχρι που τελικά να φθάσουμε στη μεγάλη ειρήνη την οποία ο Τόμας Μύντσερ – και όλοι οι άλλοι μεγάλοι επαναστάτες – οραματίσθηκε με το σύμβολο του ουράνιου τόξου, χωρίς τεμπελιά και χωρίς προδοσία στα μέτωπα. Ενστ Μπλοχ «ο Μαρξ ως στοχαστής της επανάστασης» https://theshadesmag.wordpress.com/2017/05/27/marxstohastistisepanastasis/

[7] Εδώ παραφράζουμε τον τίτλο του συγγράμματος του V.I. Lenin «Ένα βήμα μπρος, δύο βήματα πίσω» που έγραψε το 1904 παραμονές της επανάστασης του 1905, αναφερόμενος στην εσωκομματική πάλη εκείνη την εποχή. Στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή»

[8] V.I. Lenin «Κράτος και Επανάσταση» σελ. 61. Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή»

About furdenkommunismus (493 Articles)
για τον κομμουνισμό

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: