τελευταία νέα σε τίτλους

για τις τοπικές εκλογές στην αγγλία: “τα δάκρυα στεγνώνουν από μόνα τους”[1]

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 5,851 other followers

Πραγματοποιήθηκαν την Πέμπτη 6 Μαΐου 2021 οι τοπικές εκλογές στην Αγγλία, και στην ίδια ημέρα κοινοβουλευτικές εκλογές στην Ουαλία και την Σκωτία.

Εμείς εδώ θα πούμε μόνο για τις τοπικές εκλογές.

Γνωρίζουμε στους αναγνώστες ότι στην Αγγλία δεν υπάρχει τοπική αυτοδιοίκηση, αλλά τοπικές κυβερνήσεις οι οποίες συγκροτούνται συμβουλιακά. Δηλαδή τα τοπικά συμβούλια δεν είναι απλά διοικητικά όργανα, ενταγμένα στο όλο πλέγμα της δημόσιας διοίκησης, αλλά έχουν ευρύτερες πολιτικές αρμοδιότητες. Επίσης, δεν υπάρχουν περιφερειακές-επαρχιακές διοικητικές μονάδες, και σε πολλές μεγάλες πόλεις μαζί με τους δημάρχους και τα μέλη των συμβουλίων, εκλέγονται και οι επίτροποι της αστυνομίας.

Ο Λένιν έλεγε ότι οι κάθε εκλογές αποτυπώνουν και συμπυκνώνουν τον βαθμό ταξικής συνειδητοποίησης της εργατικής τάξης. Αυτό συνεχίζει να ισχύει, και επιπρόσθετα μπορούμε να πούμε ότι, ιδιαίτερα στην Αγγλία, μας προμηθεύουν ίχνη, ώστε να δούμε και να εντοπίσουμε τις μεταβολές στην γενική ταξική σύνθεση της εργατικής τάξης.

Ένα βασικό συμπέρασμα από τα αποτελέσματα είναι ότι το κομματικό σύστημα της Αγγλίας, αποκρινόμενο στα γενικά χαρακτηριστικά της ταξικής σύνθεσης, έχει υπερβεί τους έμφυλους, φυλετικούς, εθνοτικούς και δερματικοχρωματικούς διαχωρισμούς. Στο Λίβερπουλ εξελέγη για πρώτη φορά η σκουρόχρωμη Joanne Anderson, ως επικεφαλής με το Εργατικό Κόμμα.1 Στο Λονδίνο ο επικεφαλής υποψήφιος των Συντηρητικών Shaun Bailey έχει τζαμαϊκανή καταγωγή. Από την άλλη, αυτή η θεμελιωμένη «πολυχρωμία» και ποικιλότητα (diversity) δεν πρέπει να φετιχοποιηθεί ή να αποκτήσει περισσότερη αξία από ότι πρέπει να έχει, δηλαδή πρέπει να αποτραπούν οριζοντιωμένες ταυτοτικές πολιτικές, που λειτουργούν ως δούρειος ίππος της διάσπασης των γραμμών της εργατικής και προλεταριακής ενότητας.

Όμως, τα αποτελέσματα δεν είναι καλά για το Εργατικό Κόμμα.2 Αν και κρατάει τις πλειοψηφίες στις μεγάλες κεφαλαιακές και βιομηχανικές μητροπόλεις (απ’ ό,τι φαίνεται στο Λονδίνο, στο Λίβερπουλ, στο Μάντσεστερ, στο Μπίρμινχαμ, στο Μπρίστολ, στο Λιντς), συνολικά, με βάση τα χθεσινοβραδινά (7 Μαΐου 2021) αποτελέσματα, στα συμβούλια έχει απώλεια 170 θέσεων από αυτές τις οποίες είχε στις προηγούμενες εκλογές, και την ίδια στιγμή οι Συντηρητικοί κερδίζουν 179 θέσεις περισσότερες. Οι απώλειες προέρχονται από σχετικά μικρές βιομηχανικές πόλεις και χωριά στον βορά και στα Midlands (μέσες γαίες). Πανικό στο Κόμμα προκάλεσε η απώλεια του Hartlepool, θαλάσσιας πόλης στα βορειοδυτικά, κομβική για την ναυπηγοεπισκευαστική βιομηχανία.

Σε χθεσινή δήλωσή του ο νυν ηγέτης του Κόμματος Keir Starmer είπε ότι το Κόμμα χάνει την εμπιστοσύνη των εργαζόμενων ανθρώπων. Ο βουλευτής του Κόμματος Khalid Mahmood σήμερα λέει ότι το Κόμμα έχει γίνει Λονδινο-κεντρικό.

Ο Sir Κeir Starmer, νομικός, προερχόμενος από την αριστερά του Κόμματος, σοσιαλιστής, με πλούσια μαχητική δράση στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές του 1990, εξελέγη μετά την παραίτηση του Jeremy Corbyn, στο συνέδριο του 2020. Ακολούθησε μια πολιτική αποκατάστασης του Κόμματος, μετά την τρικυμία (αν όχι την ιστορική κρίση) την οποία πέρασε επί Corbyn εξ αιτίας αφενός της παλινωδικής στάσης του στο δημοψήφισμα και συνολικά στο Brexit, και αφετέρου της εμπλοκής μερίδας της ηγεσίας σε αντι-ισραήλ συμπεριφορές, κάτι το οποίο, όπως πλήρως αποδεικνύεται, απέκοψε το Κόμμα από μαχητικά κομμάτια του μητροπολιτικού προλεταριάτου. Εδώ, να σημειωθεί ότι το πρόβλημα δεν είναι ούτε θρησκειολογικό, ούτε γεωπολιτικό. Να το πούμε απλά με παράδειγμα: όταν ο μουσουλμάνος εργάτης σε κάποια αγγλική μητρόπολη ακούει ότι η ηγεσία του Κόμματος τηρεί τέτοια στάση, γνωρίζει ότι είναι ο ίδιος ο μουσουλμάνος εργάτης ο οποίος στοχοποιείται από τα αφεντικά.

Επομένως, αμέσως με την εκλογή του, ο Starmer αξιοποιώντας το γεγονός ότι η σύζυγός του είναι εβραία, απεκατέστησε σε ένα βαθμό τις σχέσεις του Κόμματος με του εβραίους εργάτες και εργάτριες, εκπόνησε ένα πλάνο οργανωτικής ανασυγκρότησης, και στον ίδιο χρόνο, εξαπέλυσε την λεγόμενη «πατριωτική»3 πολιτική χρήσης της ενωτικής σημαίας, καθώς και την επιβολή κοστουμάτου κώδικα στα στελέχη του Κόμματος, δηλαδή μια πολιτική που στόχο είχε και έχει την επανοικειοποίηση της βρετανικής περηφάνιας της γηγενούς εργατικής τάξης, και στον ίδιο χρόνο την εμπέδωση ενός τεχνοκρατικού προφίλ.

Όμως, μπορεί να ειπωθεί ότι τα αποτελέσματα των εκλογών είναι από την σκοπιά της εργατικής τάξης μια πρώτη ήττα για την πολιτική αυτή.4 Δηλαδή, πρέπει το Εργατικό Κόμμα πρώτα από όλα να εντοπίσει τα υλικά επίδικα του ευρύτερου κοινωνικοταξικού ανταγωνισμού, να δει τα ταξικοπολιτικά καθήκοντα της στιγμής, και από αυτά να προσδιορίσει την πολιτική του. Εν τούτοις, δεν θεωρούμε ότι θα κλονισθεί η ηγεσία.

Από την άλλη, οι Τόρηδες κατέβηκαν στις εκλογές με κεντρικοπολιτικό τρόπο και έτσι καρπώθηκαν την επιτυχία στην αντιμετώπιση της πανδημίας, δηλαδή από την σκοπιά της εργατικής τάξης την περιφρούρηση και ενίσχυση του NHS, την χάραξη της νέας αμυντικής στρατηγικής, και την ολοκλήρωση των επιμέρους συμφωνιών για το Brexit. Άρα, προς το παρόν ο Μπόρις Τζόνσον επικρατεί πολιτικά. Όμως, οι ελιγμοί του εθνικιστικού κόμματος της Σκωτίας και της επικεφαλής του, είναι ένας πονοκέφαλος στο σπίτι της Downing Street, καθώς και οι εξελίξεις στην βόρεια Ιρλανδία, με την συγκρουσιακή δραστηριότητα της άγριας νεολαίας, προτεσταντικής κουλτούρας, η οποία θέλει, επιθυμεί και παλεύει για άμεση επαφή με το Ηνωμένο Βασίλειο.

Ας επανέλθουμε, όμως, σε κάποια πρώτα δείγματα τα οποία μπορούμε να αντλήσουμε από τα εκλογικά αποτελέσματα αναφορικά με την ταξική σύνθεση:

Είναι σίγουρο ότι έχει αυξηθεί η αορατότητα μεγάλου κομματιού του μητροπολιτικού προλεταριάτου. Προφανώς, αυτός ο αόρατος εργατικός πληθυσμός πλειοψηφικά δεν ψήφισε, επομένως αναφορικά με αυτόν υπάρχει λιγότερο ή περισσότερο κρίση εκπροσώπησης. Επίσης, φαίνεται ότι έχει δημιουργηθεί κενό μεταξύ της υψηλά ειδικευμένης εργασίας (κύρια εργαζόμενοι στον hightech τομέα, και στο χρηματοπιστωτικό) και των εργατών των κατ’ εξοχήν μητροπολιτικών πεδίων. Τρίτον, η βιομηχανική αγγλική εργατική τάξη του countryside συνεχίζει να τηρεί στάση ταξικού ντεφετισμού, ενώ εκδηλώνει την ταξική επιθετικότητά της κυρίαρχα (dominantly) μέσω της εξωτερικότητας, κάτι το οποίο, όπως εύστοχα σημείωσε ο Khalid Mahmood, αυξάνει και εντείνει γενικά την αντίφαση πόλης-χωριού, αλλά και συγκεκριμένα την αντίφαση (η οποία ανά περιπτώσεις παίρνει και αντιθετικά χαρακτηριστικά) μεταξύ του Λονδίνου, ως η πλέον αυτοκρατορική κεφαλαιακή μητρόπολη, και της υπόλοιπης χώρας.

Σε κάθε περίπτωση, προσπερνώντας τις ειλικρινείς ισορροπιστικές προσπάθειες της ηγεσίας του Εργατικού Κόμματος, είναι εμφανές ότι οι σπίθες των εργατικών ταραχών, των σπασμών της άγριας μητροπολιτικής νεολαίας, των ορμών των εργατικών αντεπίθεσεων είναι υπαρκτές.

τυφλοπόντικες

About furdenkommunismus (488 Articles)
για τον κομμουνισμό

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: