τελευταία άρθρα σε τίτλους

στοιχεία από την αξία της εργατικής δύναμης, υπαγωγή, ένταση της εργασίας

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 6,061 other followers

Συμβατικά, ήτοι από την σκοπιά της κλασικής πολιτικής οικονομίας, η αξία της εργατικής δύναμης καθορίζεται από την αξία των αναγκαίων τα οποία απαιτούνται για τον βίο ενός μέσου εργαζόμενου. Η ποσότητα αυτών των αναγκαίων σε κάθε εποχή είναι λίγο-πολύ σταθερή, αυτό το οποίο αλλάζει, είναι η αξία της εργάσιμης ημέρας, ή η επεκτατική μεγαλοσύνη της εργασίας, η φυσιολογική ένταση της εργασίας ποσότητας.

Από την άλλη, τρείς είναι οι περιστάσεις οι οποίες καθορίζουν τόσο το εύρος της πρόσθετης εργασίας/υπέρ-εργασίας, όσο και την τιμή της εργατικής δύναμης: α. το μήκος της εργάσιμης ημέρας, ή η επεκτατική μεγαλοσύνη της εργασίας, β. η φυσιολογική ένταση της εργασίας, η εντατική μεγαλοσύνη της, όπου μια δοσμένη ποσότητα εργασίας επεκτείνεται σε ένα δοσμένο χρονικό διάστημα, γ. η παραγωγικότητα της εργασίας, όπου το ίδιο το ίδιο εργασιακό ποσοτικοποιημένο (quantum) επιφέρει (παράγει), σε ένα δοσμένο χρονικό διάστημα ένα περισσότερο ή λιγότερο ποσοτικοποιημένο προϊόν, εξαρτώμενο από την ανάπτυξη των συνθηκών παραγωγής και των παραγωγικών δυνάμεων.

Η απόσπαση – ιδιοποίηση από το κεφάλαιο της αξίας, επιτυγχάνεται μέσω των μηχανισμών τυπικής και πραγματικής υπαγωγής, η οποία στην φαινομενολογία της γίνεται ορατή σε πρώτο χρόνο μέσω της ενάσκησης του διευθυντικού δικαιώματος και των όρων των συμβάσεων εργασίας.

Αυτό αφορά πρωτίστως την τυπική υπαγωγή (χαρακτηριστικά της οποίας είναι το ύψος του μισθού, το ωράριο, θέση στην αλυσίδα, η μορφή της εποπτείας ή/και της επιστασίας, συνδικαλιστικά δικαιώματα κλπ) και μετά επεκτείνεται και στην πραγματική υπαγωγή: σε πρώτο χρόνο στον τρόπο με τον οποίο ο εργάτης συναρθρώνεται με την μηχανουργία, με τον τεχνολογικό εξοπλισμό, με τα εργαλεία παραγωγής, γενικά με τα μέσα παραγωγής κλπ, ώστε μέσω της σύμφωνα με τον Νέγκρι τεχνολογικής επίθεσης του κεφαλαίου στην εργασία αυξάνει η παραγωγικότητα της εργασίας, ήτοι αυξάνει η παραγωγή πρόσθετης αξίας σε κάποια δοσμένη χρονική μονάδα, με τέτοιο τρόπο που ο εργάτης προβάλλει ως το πνευματικό τμήμα της μηχανής και η μηχανή ως το τεχνικό/μηχανικό τμήμα του εργάτη.

Όμως, το σύστημα της υπαγωγής είναι κάτι πολύ πιο ευρύ και σύνθετο: η υπαγωγή καθ’ εαυτή ως προτσές μοιάζει με την εργασία την οποία κάνει η αράχνη, ενώ τα αναρίθμητα αδιόρατα πλέγματά της συνθέτουν τον παγιδευτικό ιστό.

Η πραγματική υπαγωγή ερείδεται πιο πολύ σήμερα επί των γνωσιοπληροφοριακών («άυλων»-μάτριξ) ροών, με τέτοιο τρόπο που στις κεφαλαιακές μητροπόλεις, ο κάθε χρόνος είναι εργάσιμος, ή για να μην υπερβάλλω, ο κάθε χρόνος συνδέεται με την παραγωγή εργασιακών αποτελεσμάτων: ο χρόνος στο μετρό και στο tube ώστε να πας στην εργασία, είναι ήδη εργασία μέσα από το σκανάρισμα των συνεπιβατών σου, μέσα από την θέαση και αποκωδικοποίηση της υπόγειας μητροπολιτικής κινησιολογίας, το ίδιο και στην επιστροφή. όταν θα καθίσεις να τα πεις με την σύντροφό σου (για όποιον έχει) για το τι έγινε σήμερα στην δουλειά, όταν θα σου γκρινιάξει για τον μαλάκα επιστάτη ή τον μαλάκα προϊστάμενο, και vice versa, αυτό ήδη είναι μια κομματική εργασία, μετά που θα μαγειρέψετε μαζί, συμβάλλετε στον εμπλουτισμό του τσελεμεντέ, και φυσικά όταν θα κάνετε έρωτα, θα παράξετε αισθησιακή αισθητική. Και συγχρόνως καταναλώνετε: δηλαδή αναπαράγετε την εργατική σας δύναμη, και συμβάλλετε στην παραγωγική κατανάλωση, ενώ ειδικά αν στο διαμέρισμα περιμένουν παιδιά, τότε το διαμέρισμα είναι από μόνο του μια μικρή βιομηχανική μονάδα παραγωγής ατομικοποιημένης εργατικής δύναμης. Και το κυριότερο: η εξάρτηση από το smart phone είναι απλήρωτη εργασία για τους γίγαντες της πληροφορικής και την κυρίαρχη ιδεολογία, και ακόμα χειρότερα είναι τροφοδοσία του συνόλου των αλγορίθμων που κάνουν τις πόλεις μας φυλακές, και τα διαμερίσματα κλουβιά.

Επομένως, η εργασία είναι μεγαλειώδης, πιο πολύ από την κάθε αυτοκρατορία του κάθε Αλέξανδρου. Και τούτο διότι στον ίδιο χρόνο κάνει πολλά πράγματα: είναι από μόνη της αυτοκρατορική, διότι η ίδια μέσω των μηχανισμών υπαγωγής του καθολικού/κοινωνικού εργοστασίου καθίσταται φορέας υπαγωγής των εργασιακών μορφών που απηχούν προκαπιταλιστικές σχέσεις: αρνείται το τάπερ της θείτσας ή της μαμάς, διότι κατανοεί ότι να ρίξεις λεφτά στο ντελίβερυ, ή να δοκιμάσεις να φτιάξεις ασιατικές συνταγές, είναι τρόπος επέκτασης του γενικού προτσές, και συγχρόνως επέκταση τόσο των εργατικών αρνήσεων των εργατών στις μεταφορές, όσο και συμβολή στην βελτίωση των μητροπολιτικών logistics. Η εργασία είναι εκ της φύσης της σπάταλη: κατανοεί ότι στην ηθική της αποταμίευσης εντοπίζεται η οπισθοδρόμησή, η υποτίμησή της.

Εν τούτοις, η ίδια η ανατομοφυσιολογία ή αν θέλετε ο προσίδιος τρόπος (ανα)παραγωγής του κάθε εργατικού είδους, θέτει όρια: ακόμα και οι Σταχάνωφ, ακόμα και ο σοβιετικοί άνθρωποι νέου τύπου κάποια στιγμή εξαντλούνται. Το αυτό ισχύει και για την μηχανή: οι υπολογιστές κολλάνε, μετασχηματιστές καίγονται, βίδες πιτσικάρουν, κινητά εκρήγνυται, ναυαρχίδες πιάνουν φωτιά κλπ: οι μηχανικές δυνάμεις της εργασίας φθάνουν στα όριά τους ενάντια στις όλο και περισσότερο εκμεταλλευτικές και καταπιεστικές εργασιακές σχέσεις, ή αν θέλετε εκδηλώνονται αδυναμίες των παραγωγικών σχέσεων εκφραζόμενων διά του διευθυντικού δικαιώματος να χειρισθούν με ομαλό τρόπο την εργοστασιακή μηχανή: οι εργάτες επιτίθενται στην μηχανή, στεκόμενοι ενάντια στην διευθυντική προστακτική, η μηχανή επιτίθεται σε αυτούς που δίνουν προσταγές.

Δεν είναι κύρια λουδιτισμός, ούτε το γνωστό κατά Νέγκρι προλεταριακό σαμποτάζ, αλλά σύμπτωμα της κρίσης του ίδιου του με την στενή έννοια εργασιακού προτσές: η εργασία καθ’ εαυτή αποκτά ενδοστρεφή χαρακτήρα, δηλαδή, αν θεαθεί στην ολότητά της, εμφανίζονται στιγμές στις οποίες επιτίθεται εναντίον στιγμών της εαυτότητάς της.

Τώρα, από το σημείο θέασης του συλλογικού εργάτη, και ακόμη ειδικότερα του “Adeptus Mechanicus” του Empire:

Η κάθε κρατική παρέμβαση παραγνωρίζει όλα τα παραπάνω, τις νομοτέλειες ακόμη και της κλασσικής πολιτικής οικονομίας: αντιλαμβάνεται το κάθε προτσές με διοικητιστικό τρόπο: συγχρονικά αυξάνει το μήκος του κανονιστικά καθορισμένου εργασιακού χρόνου και εντείνει την εργασία, δηλαδή επιβάλλει την ενάσκηση του διευθυντικού δικαιώματος με επαχθέστερους όρους, υπό τον στόχο αύξησης της παραγωγικότητας. Το άμεσο αποτέλεσμα αυτού θα είναι η αυξητική αλλαγή στην ποσότητα της πρόσθετης αξίας, αλλά θα είναι ένα κολοβό βήμα, διότι, προκειμένου το όλο προτσές να λειτουργεί ομαλά, προϋποτίθεται, κάθε αυξητική αλλαγή στην ποσότητα της πρόσθετης αξίας να συνοδεύεται από μια κίνηση στην αξία της εργατικής δύναμης, ήτοι η αξία της εργατικής δύναμης να καθίσταται εναλλασσόμενη, επομένως, όταν αυξάνει η πρόσθετη αξία πρέπει να αυξάνει και η αξία της εργατικής δύναμης.

Άρα η από τα πάνω με διοικητικό τρόπο νομοθετική επιβολή αύξησης τόσο του εργάσιμου χρόνου, όσο και της έντασης της εργασίας, στο μέτρο που δεν συνοδεύεται από αύξηση της αξίας της εργατικής δύναμης, θα διογκώσει τις ανασφάλειες, τις επισφάλειες, τα ατυχήματα, και θα επανεμφανισθούν πρακτικές και φαινόμενα άρνησης εργασίας.

Από την άλλη, και στην οπτική της αντικειμενικότητας του προτσές:

Η εργασία σωματοποιείται στα προϊόντα μέσα από την μετατροπή της ζώσας εργασίας σε νεκρή. Η εντατικοποίηση της εργασίας θα σωματοποιηθεί με τον ίδιο τρόπο μέσα από τον μηχανισμό της μετατροπής. Έτσι, επειδή πρόκειται για ανωμαλία, αυτό εγκυμονεί κινδύνους για την ποιότητα, άρα και για την ανταγωνιστικότητα των παραγόμενων προϊόντων, κίνδυνος ο οποίος αυξάνει σε περιπτώσεις εθνικών αγορών με μικρό πληθυσμό. Argumentum ex contrario: στην Κίνα αυτή η πρακτική είναι απείρως πιο εύκολη και αποτελεσματική, διότι έχει μια εσωτερική αγορά πλέον του δισεκατομμυρίου, αλλά δεν είμαστε στην Κίνα.

Πρόσφατα, έφαγα μια κριτική περί επαναληπτικότητας:

Φυσικά, αυτός που ούτε έχει αντιληφθεί, ούτε έχει κατανοήσει την εννοιολογική πυκνότητα και βαρύτητα της νομοτέλειας, αυτός που διατελεί μέσα στην αυθαιρεσία, παίρνει ως επανάληψη, τις τάσεις της κριτικής της πολιτικής οικονομίας, νομίζοντας ότι δήθεν είναι λεκτικολογικά ή φιλοσοφικολογικά παίγνια. Δεν πρόκειται μόνο για ψυχωεμμονική μη αποδοχή της πραγματικότητας, αλλά για ακραίο υποκειμενικό ιδεαλισμό (σολιψισμό). Αυτοί οι τύποι θα πρέπει να βρεθούν μέσα στις σελίδες του Διαλεκτικού Υλισμού και του Εμπειριοκριτικισμού, γιατί όσες φορές κι αν βαρέσουν το κεφάλι τους στον τοίχο, το μόνο που θα καταφέρουν θα είναι να δουν τα κρανία τους σπασμένα, και ο τοίχος θα είναι πάντα στο ίδιο σημείο, με κάποιες κόκκινες πιτσιλιές.

ON

About furdenkommunismus (556 Articles)
για τον κομμουνισμό

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: