τελευταία νέα σε τίτλους

αλλοτρίωση, πρωταρχική συσσώρευση, βία

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 5,979 other followers

Προϋποθέτει η ύπαρξη κεφαλαίου κράτος ή πολύ περισσότερο δημοκρατικές συγκροτήσεις;

Φαίνεται ότι στον ευρωπαϊκό 17ο αιώνα ήταν νομοτελειακό το κεφάλαιο να κυριαρχήσει αφενός μέσω του κράτους-Λεβιάθαν, δηλαδή μέσα από την διαστατικότητα της πλωτότητας, και αφετέρου μέσα από την αστικοδημοκρατική και λαϊκoεπαναστατική εφόρμηση. Και τούτο διότι η στρατηγική υπερκέρασης και συντριβής των συγκεκριμένων εχθρικών ποιοτήτων προσδιόριζε τις ίδιες τις μορφές με τις οποίες υπήρχε τότε το κεφάλαιο στις εκτός της stricto sensu παραγωγής σφαίρες.

Έτσι, δεν ήταν μόνο τα φεουδαλικά δεσμά και οι πολιτικοθεσμικές παγιώσεις τους τα οποία έπρεπε να ισοπεδωθούν, αλλά πολύ πιο πέρα, το πλανητικό προτσές πρωταρχικής συσσώρευσης κεφαλαίου διεξήχθη κυρίαρχα μέσω και επί της θαλάσσης. Το βασικό έδαφος στο οποίο εχώρησε αυτό το προτσές (εδώ λέω για την πλανητική του διεξαγωγή και όχι απλά για την επί του ευρωπαϊκού εδάφους απαλλοτρίωση των ακτημόνων, των ακηδεμόνευτων κλπ) ήταν η βόρεια Αμερική.

Στα ευρωπαϊκά εδάφη η αιχμή του δόρατος ήταν το εμπόρευμα, η μορφή του (ήτοι ο διπλός χαρακτήρα του) και η κοινωνική οντολογία του, το οποίο στις τοτινές περιστάσεις και συνθήκες γενικά δρούσε σαν Λέβελερ.

Οι άνθρωποι οι οποίοι έφεραν εις πέρας αυτήν την εποποιΐα ήταν αρχικά προτεστάντες, καλβινιστές και αγγλικανοί με ριζικές (radicals) παραδόσεις και πολιτικές αναφορές, ενώ μέχρι να αρχίσει το far west και το πιστολίδι, στην ανατολική ακτή οι μετασχηματισμοί είχαν μια αύρα από εκείνη των φιλελεύθερων αγγλικών ουτοπιών.

Όταν οι πιονέροι του προοδευτικού τρόπου παραγωγής βρέθηκαν αντιμέτωποι με τους ιθαγενείς του πρωτόγονου κοινοτισμού επήλθε σύγκρουση. Αυτό γίνεται κάθε φορά κατά την οποία σε μια απομακρυσμένη από το κέντρο περιοχή δύο τρόποι παραγωγής έρχονται σε άμεση επαφή και σημεία τριβής: είναι ο τρόπος με τον οποίο χάθηκαν αρχαίοι πολιτισμοί και αυτοκρατορίες: ο τρόπος με τον οποίο επικράτησαν οι Δωριείς, ο τρόπος με τον οποίο εγκαταστάθηκαν οι Βάνδαλοι στην Ρώμη, ο τρόπος με τον οποίο κατατρόπωσε ο Γουλιέλμος ο Κατακτητής και το στράτευμα τα υπολείμματα των σαξονικών βασιλείων, και πάει λέγοντας.

Η διαδοχή των αυτοκρατοριών και των πολιτισμών η οποία είναι στοιχισμένη σε ποιοτικά άλματα αναφορικά με τον τρόπο παραγωγής, κατά την ανθρώπινη προϊστορία, είναι διαλειπτική και βουτηγμένη στο αίμα. Εν αντιθέσει, οι πολιτισμοί και τα κράτη τα οποία κατοχυρώνουν την συνέχειά τους, είναι τα νικηφόρα και τα πιο ειρηνικά, δηλαδή τα λιγότερο βίαια.

Εδώ, όμως θα πρέπει να τεθεί ένας αστερίσκος αναφορικά με την ιστορικότητα του Empire ως τρόπο παραγωγής το οποίο περιλαμβάνει εμμενικά το κεφάλαιο και στον ίδιο χρόνο το Empire εμφανίζεται/προβάλλει ως απορροή του τελευταίου. Αλλά, μια άλλη φορά.

Το γεγονός των ποταμιών αίματος έχει να κάνει με τον ίδιο τον αλλοτριωτικό (alienating) χαρακτήρα της κοινωνικής εργασίας, ώστε το δαχτυλίδι πάει ως εξής:

εξανθρωπισμός: εργασία – αλλοτρίωση – ετερότητα – επανοικείωση – εργασία.

Είναι ένα δακτυλίδι στον ίδιο χρόνο ευλογία και κατάρα, σωτηρία και καταστροφή.

Έτσι, σε αυτές τις περιπτώσεις οι εκπρόσωποι των συγκρουόμενων τρόπων παραγωγής κοιτάνε τον αντίπαλό τους ως το απόλυτο αλλότριο (alien), στάση μέσα από την οποία εγκαθιδρύεται η ποικιλότητα (diversity) της ετερότητας (otherness) .

Επομένως, από το σημείο θέασης της ολότητας των ταξικών συμφερόντων ουδεμία σημασία έχει κάποιος με την πιο καλή καρδιά και τις αγνότερες των προθέσεων να ψάχνει να βρει εθνολογίες και ανθρωπολογίες σε τέτοια ιστορικά επεισόδια. Η εθνολογία αναπτύσσεται όπου μεταξύ των αντιμαχόμενων υπάρχουν από πριν κοινά σημεία αναφοράς (πχ. στις Σταυροφορίες), και όχι μεταξύ in actu παραγόμενων αλλότριων.

Άρα, η βία είναι εγκιβωτισμένη στην εργασία πριν αυτή παράξει το κεφάλαιο: η βία σε αυτήν την οπτική είναι απλά ένας επιπρόσθετος παράγοντας μυστικοποίησης του τελευταίου.

Η μεταβίβαση των κοινωνικών παραγωγικών δυνάμεων της εργασίας σε υλικές ιδιότητες του κεφαλαίου είναι τόσο δυνατά ριζωμένη στα μυαλά των ανθρώπων που τα πλεονεκτήματα της μηχανουργίας, της εφαρμογής της επιστήμης, των εφευρέσεων κλπ., σε αυτήν την αλλοτριωμένη μορφή, γίνονται κατανοητά ως η αναγκαία μορφή, και γι’ αυτό όλα αυτά τα πράγματα παρατηρούνται ως ιδιότητες του κεφαλαίου. Αυτό το οποίο υπηρετεί εδώ ως βάση είναι Α. η μορφή στην οποία η ύλη εμφανίζεται επί της βάσης της κεφαλαιακής παραγωγής, και γι’ αυτό επίσης στην συνειδητότητα αυτών των οποίων οι ιδέες είναι δεμένες εντός αυτού του τρόπου παραγωγής, Β. το ιστορικό γεγονός ότι αυτή η ανάπτυξη αρχικά έλαβε χώρα στον κεφαλαιακό τρόπο παραγωγής ως διακριτή μορφή από πρωιμότερους τρόπους παραγωγής, και ότι ο ανταγωνιστικός χαρακτήρας αυτής της ανάπτυξης γι’ αυτό εμφανίζεται να είναι εμμενής σε αυτόν.

ΟΝ

About furdenkommunismus (524 Articles)
για τον κομμουνισμό

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: