τελευταία νέα σε τίτλους

μια άσκηση λογικής λυμένη

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 5,954 other followers

Κάποιος που έχει ξεπεράσει το επίπεδο συγκρότησης της αδιαιρετότητας, ήτοι έχει συγκροτηθεί σε ατομικότητα, νιώθει ότι έχει εισέλθει σε κάποιο «βασίλειο της γνώσης», παρά το ότι ακόμη δεν έχει εισέλθει στην κοινωνική παραγωγή. Τέτοιοι τύποι έχουν μόνο άμεση γνώση, και έτσι βρίσκονται μόνο μέσα στην αισθητηριακή βεβαιότητα (sinnliche gewißheit) που εύκολα διολισθαίνει σε αυτό-βεβαιότητα.

Αυτή η άμεση βεβαιότητα ψάχνει πάντα για μια αλήθεια, για μια απάντηση, για μια αιτία, επειδή είναι ανίκανη να υπερβεί την αντίληψη (wahrnehmung), δηλαδή την αισθητηριακότητα την οποία η άμεση βεβαιότητα (unmittelbare gewißheit) αντιλαμβάνεται ως τέτοια. Αντιμετωπίζει κάθε κατά την αντίληψη αυτή “άλλο” (als) ως πράγμα (ding), και έτσι καταλαμβάνεται από την ψευδαίσθηση (täuschung), ότι όχι μόνο “όλα πραγματώνονται”, αλλά και ότι μπορεί να πραγματώσει αρκετά.

Επομένως, πρόκειται για μια θρησκευτικά προσδιορισμένη ψευδαίσθηση (täuschung). Πιο συγκεκριμένα είναι μια στιγμή κρίσης της “φυσικής θρησκείας” (natürliche religion) που το μόνο που ξέρει ως πραγματικό (wahre) και ενεργότητα (wirkliche), είναι μόνο ο ίδιος ο εαυτός της. Άρα, αυτής της ποιότητας η αντίληψη είτε το γνωρίζει είτε όχι, τα βλέπει όλα ως θρησκευτικά. Έτσι, το ενσώματο υποκείμενό της, ο ενσώματος φορέας της είναι καταδικασμένος να (αντι/περι-)στρέφεται αέναα, αποσυγχρονισμένος τόσο από την κίνηση της αστικής κοινωνίας, όσο και από τις κυκλικότητες του καπιταλιστικού κόσμου.

Από διανοητική (intellectual) άποψη, τύποι σαν κι αυτόν, ουδέποτε ξεκόλλησαν από τις σελίδες της φιλοσοφίας της αντεστραμμένης ταυτότητας, δηλαδή με το που προσπάθησαν να εισέλθουν στην διαλεκτική, κόλλησαν. Και τούτο διότι το Α = -Α ως μία ουσιώδης απορροή της διαλεκτικής, δεν είναι μαθηματική εξίσωση, δεν είναι μαθηματική συνάρτηση, αλλά σχολικού/εμφατικού τύπου σχηματοποίηση/ απλοποίηση της φαινομενικότητας της εννοιολογικής κίνησης.

Κάποια στιγμή, όμως, θα αισθανθεί παραζαλισμένος τόσο από τα πάνω-κάτω και τα κάτω-πάνω, όσο και από τα πέρα-δώθε. Έτσι, θα βρεθεί εμπλεγμένος σε ένα δίλημμα:

Το δίλημμα αυτό προκύπτει από την ίδια την διττότητα και την διαχωριστικότητα της αστικής κοινωνίας:

Νέοι, από καλές και ευυπόληπτες οικογένειες, μπερδεύουν την privacy η οποία τελεί πάντα σε ζεύγος την publicity, με την ελληνική σημασία της λέξης ιδιωτικότητα: δηλαδή τον χαρακτήρα του ιδιώτη, τον οποίο τόσο καταπολεμούν ο Σόλων και ο Θουκυδίδης.

Στην νεωτερικότητα ο ιδιωτικός χαρακτήρας έχει να κάνει με τον ξεπεσμένο αριστοκράτη/γαιοκτήτη ο οποίος δυσκολεύεται να προσαρμοσθεί στην αστική κοινωνία, στο δίκαιό της, στις λειτουργίες και τις λειτουργικότητές της. Η αστική κοινωνία ορθώνεται πάντα μπροστά του ως ένας ωκεανός από σημεία και χρώματα, αδυνατεί να την κατανοήσει ως μια ανταγωνιστική ολότητα: ο Ροβεσπιέρος τού γυαλίζει ως απείκασμα του «Μεγάλου Αρχιερέως», οι δικαστές ως οι Κριταί, οι επιμελητές ως αγγελούδια, η αστεακή (urban) χτισμένη και αρχιτεκτονημένη έκταση ως δάσος που κατοικούν Κέλτες. Η μορφή κόμμα στο μυαλό του διαστρεβλώνεται ως κάποια εκκλησιαστική οργάνωση, οι αστικές εταιρείες ως συνομωσίες, οι αστικές συμβάσεις ως μικρογραφίες των ευαγγελίων, βλέπει τους ανθρακωρύχους ως όρκ, τα παιδιά που δουλεύουν στις γαλαρίες ως βαμπίρ, τις σεξεργάτριες ως όργανα του Σατανά.

Αυτή η αντίληψη είναι η διανοητική βάση του “γερμανικού ή του πραγματικού (συντηρητικού) σοσιαλισμού” και των συνθηκών που τον αναπαράγουν. Πλέον, κάθε φορά είναι μια λυπηρή, βαρετή ιστορία, που κάνει ρουτίνα την γραμμή: πόλεμος στις γερμανικές συνθήκες, δηλαδή τον πόλεμο ενάντια στην οπισθοδρόμηση σε μια μετεωρική κατάσταση, όπου κάποιο ξεχαρβαλωμένο, χαλασμένο γραφειοκρατικό σύστημα χρειάζεται την επανεμφάνιση σε θεαματικό επίπεδο στοιχείων του συντηρητικού σοσιαλισμού που σ΄ αυτήν την περίπτωση προτιμούν την εθνικοσοσιαλιστική αισθητική, προκειμένου να τον παρουσιάσει ως το ευπρόσδεκτο σκιάχτρο (vogelscheuche) ενάντια στην φιλόδοξη απειλούσα μπουρζουαζία.

Αλήθεια, πολύ αυστριακογερμανικά όλ’ αυτά.

Σε ένα κρατικό σημείο θέασης, είναι ακόμα ένα επεισόδιο της παρακμιακής κρίσης της διοίκησης (administration) και της διακυβερνητικότητας (governance), και όχι απλά μια μαούνα που εξόκειλε.

O.N

About furdenkommunismus (518 Articles)
για τον κομμουνισμό

1 Comment on μια άσκηση λογικής λυμένη

  1. Πάντως, οι θρησκευόμενοι έχουν επίγνωση της κατάστασης τους, αλλά δεν θέλουν να βγουν.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: