τελευταία νέα σε τίτλους

τι είναι η κεφαλαιοποίηση του εαυτού

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 5,706 other followers

Το 1856, στο Λονδίνο, μεσούσης της εμπορικής κρίσης, μία μεγάλη ποιοτική μεταβολή στην συγκρότηση του εργάτη γινόταν διακριτή μέσα στα εργοστάσια, ειδικά μέσα σε αυτά της παραγωγής μέσων παραγωγής.

Την χρονιά αυτή ο Λονδρέζος μηχανολόγος μηχανικός Edward Alfred Cowper, τελειοποίησε την γεννητριακή σόμπα/στόφα καυτής έκρηξης (regenerative hot blast stove) η οποία ταυτίσθηκε με την αλματώδη ανάπτυξη και εξέλιξη της χαλυβουργίας, καθ’ όσον σε αυτήν στηρίχθηκε η τελειοποίηση της υψικαμίνου. Μέσα στα χυτήρια και τις υψικαμίνους των εργοστασίων, πχ. του Thames Iron Works στο Leamouth, ο εργάτης, καθώς σφυρηλατούσε το λιωμένο μέταλλο, έμοιαζε να αυτό-σφυρηλατείται ως ένα ον νέου τύπου το οποίο αντέχει και μπορεί να εργάζεται και να δουλεύει μέσα σε υπερβολικές, απάνθρωπες θερμοκρασίες, δαμάζοντας επί του πρακτέου την φωτιά, καθώς αυτή είναι το προς μετάπλαση υλικό.

Έτσι, μπόρεσε να γραφτεί ότι o συνδυασμός αυτής της ποιότητας εργασίας εμφανίζεται ως εξυπηρετική σε, και καθοδηγούμενη από μια αλλότρια/εξωτερική (alien) βούληση, και από μια αλλότρια/εξωτερική νοημοσύνη (καθ’ όσον αυτής της ποιότητας η εργασία, έχοντας την έμψυχη ενότητά της κάπου αλλού, την ίδια στιγμή που η υλική ενότητά της εμφανίζεται καθυποταγμένη στην αντικειμενική ενότητα της μηχανουργίας, του σταθερού κεφαλαίου, το οποίο ως ένα έμψυχο τέρας, αντικειμενοποιεί την επιστημονική ιδέα, και είναι επί του πρακτέου ο συντονιστής) δεν συνδέεται με οποιονδήποτε τρόπο στον ατομικά παρμένο εργάτη ως το όργανό της, αλλά καλύτερα ο ίδιος ο εργάτης υπάρχει ως το εμψυχοποιημένο ατομικά παρμένο σημείο στίξης, ως το βιόν απομονωμένο συμπλήρωμα του σταθερού κεφαλαίου.

Πρόκειται ίσως για τον πιο γνήσιο γενέθλιο τόπο των cyborg. Ολόκληρη η σοβιετική προπαγάνδα περί ανθρώπου νέου τύπου ήταν θεμελιωμένη με αυτό, και το μετέθετε σε ένα επίπεδο πολιτικοστρατιωτικής μαχητικότητας (militancy).

Με αυτόν τον τρόπο ο εργάτης μπορεί να αντιληφθεί και να κατανοήσει όχι μόνο τους κόσμους, αλλά πρώτα και κύρια την αντικειμενικότητα ως ευσταθές κεφάλαιο, και vice versa, η οποία ορθώνεται μπροστά του: το κεφάλαιο ως σχέση η οποία έχει αντικειμενοποιηθεί μέσα από την ίδια την εργατική στο εργοστάσιο δραστηριότητα, και δη μέσα από το προτσές μετατροπής της ζώσας εργασίας σε νεκρή.

Εδώ, έχουμε ήδη μια κεφαλαιοποίηση του εαυτού από το σημείο θέασης της αντικειμενικότητας, με την διαφορά ότι ο εργάτης έχει επίγνωση, έστω και μέσα από τον εμπειρισμό του, αυτής της αντικειμενικότητας, και επομένως παλεύει να επιβάλλει την υποκειμενικότητα και τον υποκειμενισμό του επ’ αυτής.

Άρα, εδώ είναι το ειδολογικά προσδιορισμένο προτσές της ταξικής πάλης, το οποίο πιο πολύ από κάθε τι άλλο πραγματεύεται την διαλεκτική υποκειμενικότητας αντικειμενικότητας, και την διαλεκτικής εξωτερικότητας εσωτερικότητας.

Όμως, στα πιο πρόσφατα χρόνια, παρατηρείται και κάτι διαφορετικό:

Πρόκειται ουσιαστικά για την κατασκευή μιας αυτό-αντίληψης όχι σαν “παραγωγού του πλούτου”, όχι, άρα, σαν εργάτη, αλλά σαν “κεφαλαίου”. Ως ενός συνόλου, δηλαδή, ατομικών χαρακτηριστικών που μπορούν και πρέπει να αξιοποιηθούν απ’ τον καθένα και την καθεμία με επιχειρηματική λογική και σκοπό το “κέρδος”. Να αξιοποιηθούν όχι μόνο “οικονομικά” (αν και αυτός είναι ο τελικός στόχος) αλλά επίσης “σεξουαλικά”, “σχεσιακά”, κλπ. Πρόκειται λοιπόν για την εαυτο-αντίληψη που συγκροτείται πάνω σε “επενδύσεις” στον Εαυτό, και την προσμονή της μελλοντικής “απόδοσης αυτών των επενδύσεων”.1

Σε μια εμπειρική, όσο και εννοιολογική οπτική, πρόκειται για την νεκρανάσταση, ή αν θέλετε, την επανεμφάνιση των προβλημάτων και ζητημάτων της ίδιας της αστικής κοινωνίας σε βαθμό παροξυσμού, και με τόσο εκρηκτικό χαρακτήρα, σε περιστάσεις κρισιακών αναδιαρθρώσεων του κεφαλαίου, τόσο μεγάλων και ευρειών, που τίθενται τα ζητήματα, οι ψευδαισθήσεις και οι αυταπάτες του ανθρωπισμού από την σκοπιά των ειδών. Έτσι, η και καλά εκούσια κεφαλαιοποίηση του εαυτού προβάλλει ως ένας δρόμος επιβίωσης, παρόλο που τις πλείστες των φορών καταντάει εθελοδουλεία. Άρα, εδώ είναι εγκιβωτισμένη η ίδια η οντολογική και σχεδιαστικοκατασκευαστική αντίθεση της αστικής κοινωνίας, και συγκεκριμένα η αντίθεσή της προς το κράτος:

Στην πιο άμεση πραγματικότητά του, στην αστική κοινωνία, ο άνθρωπος είναι ένα βέβηλο (profanes)2 ον. Όπου παρατηρεί τον εαυτό του ως έναν πραγματικό αδιαίρετο/ατομικά παρμένο (individuum) και έτσι παρατηρείται από τους άλλους, είναι μια μη πραγματική εμφάνιση/φαινόμενο (Erscheinung). Από την άλλη, στο κράτος, όπου ο άνθρωπος παρατηρείται ως ένα γενετικό ον (Gattungswesen), είναι το φαντασιακό τμήμα (glied) μιας ψευδαισθησιακής-αγνοούσας κυριαρχίας, στερείται της πραγματικής αδιαίρετης ζωής και προικίζεται με μια όχι πραγματική γενικότητα.

Σε αυτήν την οπτική η κεφαλαιοποίηση του εαυτού ως αυτό-αντίληψη, εντοπίζεται στο σημείο που η ατομικότητα («έχοντας δοκιμάσει σχεδόν τα πάντα») μπορεί να διαισθανθεί την αντίθεση μεταξύ αστικής κοινωνίας και κράτους, και το πώς συνθλίβεται σε αυτές τις μυλόπετρες, αλλά έχει την φενάκη ότι το κεφάλαιο είναι ένας τρίτος δρόμος μέσα από τον οποίο μπορεί να διέλθει με ασφάλεια από την κάθε Σκύλλα και από την κάθε Χάρυβδη.

Έτσι οι κεφαλαιοποιημένοι εαυτοί μέχρι το κεφάλαιο να τους επιτεθεί, προβάλλουν ως μικροσκοπικοί Άγιοι Μαξ: δεν έχουν επίγνωση της γενικής ιστορικότητας: όλη η ιστορία πριν το προσωπικό τους σημείο μηδέν είναι μόνο η ιστορία της θρησκείας και της φιλοσοφίας. Κι αυτό διότι σε αυτούς η αλήθεια είναι πνεύμα και δη το λεγόμενο άγιο πνεύμα. Έχουνε λοιπόν μεταβεί, όπως ο Στίρνερ, από την αφέλεια της φυσικής θρησκείας στην θρησκεία εξ αποκαλύψεως. Και εξ αιτίας αυτής της θρησκευτικής προσδιοριστικότητας, όταν τελικά ισοπεδώνονται από το κεφάλαιο, το οποίο εμφανίζεται ως μια πολύ υλική αντικειμενικότητα, τότε μέσω της ψυχολογικοποίησης προσδοκούν μια οιονεί θρησκευτική ή θρησκειολογική κοινότητα.

Εν κατακλείδι, ένας κύκλος (αμαρτωλός ή ενάρετος nevermind) έχει δημιουργηθεί: ο οποίος αφορά την ολική πραγματική υπαγωγή του ατομικά παρμένου εαυτού στο κεφάλαιο, που επιτυγχάνεται κυρίαρχα με μηχανισμούς εξω-εργοστασιακούς, αλλά βαθιά οικονομικούς. Από το πανοπτικό της πολιτικής οικονομίας είναι ένα επεισόδιο πρωταρχικής συσσώρευσης και συγκεκριμένα προτσές απαλλοτρίωσης παραγωγών.

O.N

1 τετράδια για εργατική χρήση, -ο εαυτός ως κεφάλαιο –το κεφάλαιο ενάντια στον εαυτό –Ψυχολογικοποίηση και Μηχανοποίηση, Αθήνα, Δεκέμβριος 2019, σ. 9.

2 Όπως ο Giorgio Agamben έχει τεκμηριώσει, η profanity είναι έννοια του ρωμαϊκού δικαίου και επί του πρακτέου σημαίνει την δραστηριότητα παράδοσης τίνος στην κοινοχρησία.

About furdenkommunismus (450 Articles)
για τον κομμουνισμό

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: