τελευταία νέα σε τίτλους

Τα ζόμπι του ελληνικού εθνικισμού, οι Μακεδονομάχοι και η αριστερά

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 3,089 other followers

Συλλογικό κείμενο

Οι τελευταίες εξελίξεις με την συμφωνία των Πρεσπών έφεραν ξανά στην επιφάνεια το πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας στο σύνολο της. Ότι πιο σάπιο μαζεύτηκε στο Σύνταγμα σε μια συγκέντρωση που ξεπέρασε για ακόμα μια φορά κάθε όριο γελοιότητας. Για ακόμα μια φορά ήταν όλοι τους εκεί, κάθε κατακάθι του ελληνικού εθνικού κορμού. Παπάδες, στρατιωτικοί, βουλευτές, συνεπικουρούμενοι από ομάδες νεοφασιστών, νεοναζί, φασιστοχούλιγκανς και ένστολους ή μη επίδοξους πραξικοπηματίες, όλοι μαζί ενωμένοι ξέρασαν την μισαλλοδοξία τους.

Η κυβέρνηση της “αριστεράς” με τους ακροδεξιούς ΑΝΕΛ έφτασε στο τέλος της. Κάτι που πιθανόν όλοι περιμέναμε να γίνει με όρους φαρσοκωμωδίας όπως και τελικά έγινε. Η κατάρρευση αυτής της κυβέρνησης, εν όψει εκλογών, συνοδεύτηκε από την διάλυση διαφόρων αστικών πολιτικών σχηματισμών όπως είναι το ποτάμι αποδεικνύοντας ακόμα μια φορά πόσο βαθιά είναι η κρίση του αστικού πολιτικού συστήματος. Οι τελευταίες μέρες έδειξαν επίσης με σαφήνεια πιο είναι το νέο δόγμα των think tank του ελληνικού καπιταλιστικού σχηματισμού. Η εκδήλωση που έγινε για την συμφωνία των Πρεσπών στο μέγαρο μουσικής ήταν ιδιαίτερα διαφωτιστική, γιατί εκεί το καθεστώς παρουσίασε με συγκεκριμένο τρόπο όλο το σκεπτικό και την ατζέντα του για το επόμενο διάστημα. Μια συμφωνία με την γειτονική Μακεδονία σχεδόν προϋποθέτει την ταπείνωση της χώρας αυτής, όπως επίσης ανοίγει τον δρόμο για περισσότερα κέρδη για το Ελληνικό Κεφάλαιο. Στο μέγαρο μουσικής τα “αστέρια” του ακαδημαϊκού κόσμου, έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό, ξεδίπλωσαν όλα τα επιχειρήματα και εστίασαν στη δικαιολόγηση των εθνικών μύθων, όπως αυτό της ιστορικής συνέχειας του ελληνικού έθνους από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Κρατώντας και το μαστίγιο και το καρότο, ο ελληνικός εθνικισμός θέλει να τελειώνει με το ζήτημα της Μακεδονίας και να εστιάσει στους άλλους γείτονες όπως είναι η Αλβανία. Αυτό ήταν άλλωστε και το νόημα των δηλώσεων ότι ο αλβανικός εθνικισμός; είναι πλέον προτεραιότητα για το ελληνικό καπιταλιστικό κράτος. 

Λίγο πιο πέρα από τη φασιστική πανήγυρη της πλατείας Συντάγματος, συντάχτηκε μίζερη και περιθωριοποιημένη η ελληνική αριστερά όλων των εκφάνσεων. Μια συγκέντρωση που υστερούσε σε περιεχόμενο, δείγμα και αυτή της εσωτερικευμένης ήττας της αριστεράς όλα τα προηγούμενα χρόνια. Αυτά είναι τα αποτελέσματα μιας πολιτικής δεκαετιών, του σοσιαλπατριωτισμού και της εθνικο-αντιιμπεριαλιστικής ενσωμάτωσης στις επιδιώξεις του εθνικού κορμού. Αυτή είναι η κατάσταση που έφερε το χάιδεμα του ελληνικού λαϊκού εθνικού υποκειμένου, η παραίτηση από οποιαδήποτε ανάλυση στα πλαίσια μιας υλιστικής κριτικής από αυτή την αριστερά. Οι κυρίαρχες ιδέες κάθε εποχής είναι οι ιδέες της κυρίαρχης τάξης και μάλιστα μέσα σε μια συγκυρία που αυτή η αριστερά δεν μπορεί να πει ούτε τα αυτονόητα. Γιατί πραγματικά, αυτή η αριστερά δεν καταφέρνει ούτε καν στα λόγια να αποτελέσει φραγμό στις γεωστρατηγικές επιλογές αυτού του κράτους που ανοιχτά πλέον θέλει να λύσει τους λογαριασμούς του ακόμα και με την Τουρκία ώστε να αναβαθμίσει την θέση του στα Βαλκάνια.

Οι φασιστικές διαδηλώσεις για το Μακεδονικό έθεσαν και πάλι με σαφήνεια το ερώτημα: είναι τελικά άλλο πράγμα να είσαι Πατριώτης και άλλο Φασίστας; Όχι μόνο πάνω σε αυτήν τη διάκριση αλλά και στη μέγιστη νοητική ενίσχυσή της συστάθηκε ολόκληρη η αντίληψη της ιστορικής ελληνικής αριστεράς για τη “σοσιαλιστική οικοδόμηση”. Τα υλικά της τελευταίας, που ήταν και τα μόνα ικανά να “απελευθερώσουν το Έθνος” από τη φασιστική απειλή και τον “ξένο κατακτητή”, ήταν η Πατρίδα οργανωμένη σε Κράτος με την πρωτοπόρα Εργατιά στο εσωτερικό της να οδεύει προς έναν “άλλο καλύτερο κόσμο”. [1] 

Η αριστερά στάθηκε για ακόμα μια φορά κάτω των περιστάσεων και αυτό γιατί εγκλωβίζεται μέσα στην ίδια την αστική ιδεολογία. Βασική της επιδίωξη στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα άλλο από μια νέα κεϋνσιανή ατζέντα ανάπτυξης, ένας νέος “διαφωτισμός” και ας είμαστε σαφείς εδώ: Η αριστερά αυτή σύρθηκε πίσω από το άρμα του ΣΥΡΙΖΑ, από τις μεγαλύτερες και μικρότερες οργανώσεις, μέχρι κομμάτια του αναρχικού χώρου και της αυτονομίας (που τον ψήφισαν κιόλας). Και αυτό συνέβη είτε γιατί το βασικό αίτημα αυτής της αριστεράς περιορίστηκε σε μια πιο δίκαιη δημοκρατική αστική κοινωνία, είτε γιατί έκανε σημαία τον αγώνα ενάντια στο χρηματιστικό κεφάλαιο που “κατέλαβε” την χώρα. Αυτό ήταν και το νόημα του ότι τα συνθήματα περιορίστηκαν στο “ο εχθρός είναι στις τράπεζες και τα υπουργεία”. Αυτή είναι και η ουσία της ελληνικής έκδοσης του φετιχιστικού αντικαπιταλισμού.

Όσο περνάνε λοιπόν τα χρόνια και αυτή η ελληνική αριστερά ενσωματώνει την ήττα που προήλθε απο τον ΣΥΡΙΖΑ, τόσο πιο πολύ γίνεται πρωτίστως Ελληνική και δευτερευόντως μόνον αριστερά, χωνεύοντας τον εθνικό κορμό, την ιδεολογία των μικρό-αστικών και μεσο-αστικών στρωμάτων και εν τέλει το ‘’΄όραμα’’ του εθνικιστικού ρεφορμισμού του Κράτους, με αναγκαία κατάληξη τη στροφή σε γεωστρατηγικές αναλύσεις για ΑΟΖ και συμμαχία με τη Ρωσία, θέσεις για παραγωγική ανασυγκρότηση με φοροελαφρύνσεις στο ελληνικό μικρομεσαίο κεφάλαιο, ”εθνικά θέματα και τραύματα”, νέες τουρκοφοβίες, αντι-μεταναστευτικούς λόγους, και εν τέλει τώρα την ανακάλυψη της Μακεδονομαχίας. Σε αυτή της τη στάση κρίνεται το μέλλον της και το μέλλον των κοινωνικών αγώνων στον ελλαδικό χώρο. Ας είναι για όλους ξεκάθαρο από εδώ και πέρα: Όποιοι δεν μάθανε από το σοσιαλπατριωτισμό της Β’ Διεθνούς και από την πολιτική αιμοδοσία των Σοσιαλιστών και Συνδικαλιστών προς τον τότε νεότευκτο φασισμό στο μεσοπόλεμο θα το δούνε τώρα το έργο προσωπικά.

Όσοι και όσες όμως από εμάς θεωρούμε ότι υπάρχει ακόμα (;) κάποιο απελευθερωτικό και χειραφετητικό δυναμικό στις έννοιες Αριστερά, Σοσιαλισμός και Κομμουνισμός, δεν αρκεί να καλούμε σε διεθνιστικές κινητοποιήσεις κατά των Μακεδονομάχων ή να κάνουμε κριτική στο ΣΥΡΙΖΑ. Έπρεπε να έχουμε βγει καθαρά και θαραλλέα να πούμε ότι ζητάμε και θα συνεχίσουμε να ζητάμε την αναγνώριση των γειτόνων μας με το συνταγματικό τους όνομα, δηλαδή ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, αναγνώριση και σεβασμό της (σλαβο)μακεδονικής μειονότητας και γλώσσας, συμβολικές και υλικές κινήσεις αναγνώρισης και επαναπατρισμού των (όποιων εναπομείναντων) πολιτικών προσφύγων Μακεδόνων αγωνιστών του ΔΣΕ και των απογόνων τους, πρακτική άρνηση της θέσης για ‘’μη έλληνες το γένος’’ που τους κράτησε τόσες δεκαετίες εξόριστους.

Άμα η αυτή η αριστερά που ακόμα αναζητούμε ασχοληθεί με τα ”εθνικά θέματα” από μια χειραφετητική και ταξική κατεύθυνση που αμφισβητεί ριζικά τους εθνικούς μύθους, την πυρηνική ιδεολογία του ελληνικού κράτους και το Δίκαιο του Αίματος, ανοίξει τομές στα θέματα ιθαγένειας, προστασίας των μειονοτήτων, αναγνώρισης των εγκλημάτων που έγιναν για την ομογενοποίηση του πληθυσμού σε άνω του 90% έλληνες ορθόδοξους, κάνοντας υλικές και συγκεκριμένες κινήσεις για τους μετανάστες, τη τούρκικη και μακεδονική μειονότητα, για τους Ρομά και τους ελάχιστους έλληνες εβραίους, ίσως να μπορέσουμε να πάμε σε μια συμπεριληπτική, πλουραλιστική και χρήσιμη πολιτικά έννοια του Λαού ως ιστορικού μπλοκ και συμμαχίας των καταπιεσμένων τάξεων, μειονοτήτων, υποδεέστερων και διαφορετικών.

Όσοι απο εμάς, σε πείσμα των καιρών, ακόμα κινούμαστε από το χειραφετητικό πρόταγμα θα πρέπει να συνεχίσουμε να βάζουμε την προοπτική της αναγέννησης μιας μαχητικής κομμουνιστικής μειοψηφίας μέσα σε αυτή τη ζοφερή κατάσταση. Μια τέτοια αναγέννηση προϋποθέτει όλα τα παραπάνω. Προϋποθέτει μια καθαρή σύγκρουση με την εθνική μυθολογία, την κυρίαρχη ιδεολογία, τις στρατηγικές επιλογές του ελληνικού κεφαλαίου. Να μπει ανοιχτά ξανά και δυνατά η προοπτική του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού ως η μόνη δική μας εναλλακτική, ως η μόνη εμμενής και συγκεκριμένη δυνατότητα ρήξης της πάσχουσας ανθρωπότητας από τον καπιταλισμό, πέρα και ενάντια στις λογικές ενός καλύτερου εθνικού κράτους διαχειριστή της κρίσης και ενάντια στην διευρυμένη καπιταλιστική βαρβαρότητα αυτού εδώ του πολιτισμού. Μόνο τότε πραγματικά θα κάνουμε ένα βήμα για να σταματήσουμε την κατρακύλα της ανθρωπότητας

Σημείωση:

[1] Διαβάστε επίσης το κείμενο: https://theshadesmag.wordpress.com/2018/01/24/o-fasismos-vrodofonazei/

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: